Файзи Худо
Файз аксар вақт ҳамчун «Сарватҳои Худо бо харҷи Масеҳ» тавсиф шудааст. Ин як роҳи муфид барои дар хотир нигоҳ доштани маънои файз аст. Аммо дар ин ҷо дар Титус 2, ҳавворӣ Павлус ба мо тавсифи равшани он чи файз аст ва он чӣ кор мекунад, медиҳад.
Аввалан, Павлус ба мо хабар медиҳад, ки «файзи Худо, ки наҷот меорад, ба ҳамаи одамон зоҳир шудааст.» Ин маънои онро дорад, ки азбаски мо худро наҷот дода наметавонем, Худо, бо файзи бузурги Худ, наҷотро барои мо дар шахс ва кори Писари маҳбуби Худ таъмин кардааст. Марг, дафн ва эҳёи Ӯ барои ҳар яки мо роҳеро барои наҷот ёфтан ба Худо фароҳам овардааст. Павлус ба мо хотиррасон мекунад, ки Худованд Исо «Худро барои мо дод.»
Ин файзи наҷотбахш аст, ки Павлус дар ҳаёти худ аз сар гузаронидааст ва борҳо дар бораи он сухан рондааст. Ӯ ба Тимотиюс навишт:
«Ва файзи Худованди мо фаровон буд, бо имон ва муҳаббате, ки дар Исои Масеҳ аст. Ин сухани боэътимод ва сазовори қабули ҳама аст, ки Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гунаҳкоронро наҷот диҳад, ки ман сардори онҳоям. Аммо, ба ин сабаб ман раҳмро ба даст овардам, то ки дар ман аввал Исои Масеҳ тамоми сабрро нишон диҳад, ҳамчун намуна барои онҳое, ки ба Ӯ барои ҳаёти абадӣ имон меоранд» (1 Тимотиюс 1:14–16).
Павлус идома дод:
«Зеро ин дар назари Худои Наҷотдиҳандаи мо нек ва мақбул аст, ки мехоҳад ҳамаи одамон наҷот ёбанд ва ба дониши ҳақиқат бирасанд. Зеро як Худо ва як Миёнарав байни Худо ва одамон ҳаст, Инсон Исои Масеҳ, ки Худро фидия барои ҳама дод, то дар вақти муносиб шаҳодат дода шавад» (1 Тимотиюс 2:3–6).
Петрус ин ҳақиқатро бо ин суханон баён кард:
«Зеро Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то ки моро ба Худо биёрад» (1 Петрус 3:18).
Дар ин оятҳо, мо на танҳо дар бораи ҷанбаи наҷотбахши файз, балки дар бораи табиати ивазкунандаи марги Масеҳ — одилон барои беадолатон меомӯзем. Мо ҷанбаи сафедкунандаи қурбонии Ӯро мебинем — «Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид.» Ва мо кори оштӣдиҳандаи марги Ӯро мебинем — «то ки моро ба Худо биёрад.»
Ин файзе, ки наҷот меорад, зоҳир шудааст.
Оё шумо онро ба ҳаёти худ қабул кардаед?
Лаҳзаи имрӯза:
Дар Худованд мо наҷот дорем,
Бахшиши пурра дар хуни Ӯ,
Аз лаънат озодии комил,
Аз лаънати Худо эълоншуда:
Чӣ Наҷотдиҳандаест Исо! Оҳ, чӣ файз, чӣ муҳаббати Ӯст! — Томас Келли
