Он гоҳ гуфтам: «Вой бар ман, ки ҳалок шудам, зеро ман марди лабони нопок ҳастам ва дар миёни қавми лабони нопок зиндагӣ мекунам, ва чашмонам Подшоҳ, Худованди лашкарҳоро дидаанд». (Ишаъё 6:5)
Назари баланд ба Худо назари равшан ба гуноҳ ва назари воқеӣ ба худ меорад. Назари паст ба Худо нигаронии камтарро ба гуноҳ ва назари муболиғаомезро ба худ меорад. Ишаъё шояд аз қудусияти шахсии худ қаноатманд буд, то даме ки Худовандро дар ҷалоли бебаҳои Ӯ дид. Вохӯрии Ишаъё бо Худои муқаддас ӯро фавран ва ба таври шадид аз нопокии худ ва гуноҳкории атрофиёнаш огоҳ кард. Парастиши Худо ва бетағйир мондан ғайриимкон аст. Беҳтарин нишонаи он ки мо дар ҳақиқат парастиш кардаем, дили тағйирёфта аст.
Оё мо худро ба ҷаҳони гуноҳкор чунон мутобиқ кардаем, ки аз зиндагии нопок қаноатмандем? Оё мо аз меъёри Худо чунон поин рафтаем, ки вақте касе мувофиқи иродаи Худо зиндагӣ мекунад, мо он шахсро «фавқулодда рӯҳонӣ» мешуморем? Агар мо қудусияти шахсии худро танҳо бо атрофиёнамон муқоиса кунем, шояд фирефта шавем, ки мо зиндагии муқаддас дорем. Аммо вақте ки мо бо Худои муқаддас вомехӯрем, ягона посухи мо метавонад ин бошад: «Вой бар ман!»
Шумо атрофиёни худро намебинед, ки ба Исо эътимод доранд, то даме ки онҳо фарқияти равшанро байни шумо ва боқимондаи ҷаҳон эътироф накунанд. Худо мехоҳад шуморо муқаддас гардонад, чунон ки Ӯ муқаддас аст. Вақте ки Худо бо шумо сарукор дорад, дар ҳаёти шумо дараҷаи радикалии покӣ хоҳад буд, ки аз он чизе, ки ҷаҳон метавонад истеҳсол кунад, комилан фарқ мекунад. Ҷаҳон, аз ҷумла наздиктарин одамон ба шумо, бо зиндагии муқаддаси шумо боварӣ ҳосил хоҳанд кард, ки шумо ба Худои муқаддас хидмат мекунед.
ҲБ.РБ.
