Шаҳодати
Дар синни 109-солагӣ
Вақт дур нест, ки ман имтиёзи дохил шудан ба ҳуҷраи қабули Подшоҳи Подшоҳонро пайдо мекунам, Он Касеро, ки ман 93 сол боз бо хушнудӣ ва шукргузорӣ ҳамчун Наҷотдиҳанда, Худованд ва Худои худ эътироф кардаам.
Ҳангоми дохил шудан ба галереяи санъати Шаҳри Осмонӣ, на портретҳои Ҳанӯх, Нӯҳ, Иброҳим, Исҳоқ, Яъқуб ва дигар муқаддасони намоёни Худо ҷолиб хоҳанд буд. Ин имтиёзи хушбахтонаи ман хоҳад буд, ки на танҳо онҳоро дар он ҷо шахсан дар ҷисмҳои ҷалолдори худ бубинам, балки аз сӯҳбати хушбахтона бо онҳо лаззат барам. Эҳтимол ман аз забони худи онҳо қадршиносии амиқ ва воқеии онҳоро аз муҳаббати аҷиби Он Касе, ки бо файзи мутлақ онҳоро (сарфи назар аз нокомиҳои зиёди онҳо дар ин ҷо дар рӯи замин) мувофиқ кардааст, меомӯзам, чунон ки Ӯ маро низ мувофиқ кардааст, то дар ҷалоли ҳузури Ӯ ҷой гирам, бо роҳи аз мо дур кардани наҷосати гуноҳ ва моро бо шукӯҳи Худаш пӯшонидан.
Ҳангоми гузаштан ба Ҳуҷраи Мусиқии Осмонӣ, Сармусиқор, худи Масеҳ, маркази ҷалб хоҳад буд, зеро дар миёни ҷамъи ҷалолдорон Ӯ аккордро мезанад ва суруди ҳамду саноро ба Худо роҳбарӣ мекунад, ки ман бо тамоми дил ба он ҳамроҳ хоҳам шуд. Аммо як суруд ба дигаре мерасад ва ман ҳоло бо интизории шодмон ва хушбахтона ба таркиши ҳамду сано ва ибодат, ки он гоҳ ба Сардори наҷоти ман, Мард дар дасти рости Худо, Шери қабилаи Яҳудо, ки дар он ҷо ҳамчун Баррае, ки кушта шуда буд, дида хоҳад шуд, интизорӣ мекашам.
Ман метавонам илова кунам, ки ман дар ин Хори Осмонӣ ҷой таъин шудаам ва ба ақлҳои осмонӣ дар он Хори Ҳаллелуёҳ ҳамроҳ хоҳам шуд, ки абадан сазовории Барраро барои гирифтани қудрат ва сарват ва ҳикмат ва қувват ва шараф ва ҷалол ва баракат садо хоҳад дод.
Ҳангоми дохил шудан ба Расадхонаи Осмонӣ ба ман телескоп лозим нахоҳад шуд, то ба дидани манзараи пеши назарам кӯмак кунад. Ман дар он ҷо ва он гоҳ Подшоҳро, бале, Подшоҳи Подшоҳонро бо тамоми ҷалол ва зебоии Ӯ, ки бо тоҷҳои зиёд тоҷдор аст, рӯ ба рӯ хоҳам дид. Либоси ҷалолдори Ӯ, либоси илоҳӣ, бо ладан, мур, алоэ ва кассия хушбӯй хоҳад шуд. Ин ҳанутҳои хушбӯй, ки гаронбаҳои Шахсияти ҷалолдори Ӯро эълон мекунанд, абадан дар макони осмонии Ӯ паҳн хоҳанд шуд. Ман дар саҳнаи ҷалол худро бегона ҳис нахоҳам кард, зеро он гоҳ ман дар ҷисми ҷалол мисли ҷисми ҷалолдори Ӯ пӯшида хоҳам шуд. Зеро дидани Ӯ ин ба Ӯ монанд будан, Ӯро инъикос кардан аст.
Консерваторияи Осмонӣ инчунин як қасри зиёфат аст, ки дар он ман ҳамеша ба Дарахти Ҳаёт дастрасӣ хоҳам дошт, як дарахти ҳамешасабз, ки бо меваҳои лазиз, иборат аз дувоздаҳ навъ, пурбор аст. Ҳамин тавр, ҳаёти рӯҳонии ман ба таври илоҳӣ бо мағз ва фарбеҳӣ қаноатманд хоҳад шуд, зеро ин Дарахти Ҳаёт худи Масеҳ аст, Ӯ ки барои ман ба марг даромад, то ба ин васила маро ба ҳаёт дарорад. Ҳамин тавр, дар зери сояи Ӯ ман хоҳам нишаст, абадан меваи Ӯро ба табъи худ ширин хоҳам ёфт. Ман ба ин боварӣ дорам, ки ба андозаи маҳдуд, меваҳои афтодаеро, ки ба дасти ман расидаанд, чашида ва лаззат бурдаам.
Ҷалоле, ки бо тахт дар Шаҳри Осмонӣ алоқаманд аст, чунон амиқ аст, ки то ҳол ҳеҷ як инсон натавонистааст дар назди шуоъҳои тезтари он истодагарӣ кунад. Аммо мӯъҷизаи мӯъҷизаҳо, гарчанде ки ман аз рӯи табиат ва амал гуноҳкор бошам ҳам, ман метавонам бо интизории шодмон ба Тахти Ҳашамат дар осмонҳо назар кунам. Пас, он нури ҷалолдоре, ки Ишаъё дид ва ӯро водор сохт, ки фарёд занад: «Вой бар ҳоли ман, зеро чашмони ман Подшоҳ, Худованди лашкарҳоро дидаанд»; он нури ҷалолдоре, ки фарисии мағрур, Шоули Тарсусро ба Павлус ва ғуломи Исои Масеҳ табдил дод?
Оҳ, он нури амиқ, ҷустуҷӯкунанда, намоишкунанда ҳеҷ камбудиеро ошкор нахоҳад кард, балки комилиятҳои мутлақи кори Худованди наҷотбахши маро зоҳир хоҳад кард. Маро аз ҷои вохӯрӣ «дар ҳаво» роҳнамоӣ карда, Ӯ маро беайб, муқаддас, беайб ва беайб дар назди ҳузури ҷалоли худ бо шодии беандоза муаррифӣ хоҳад кард. Шодии кӣ? Ҳам Ӯ ва ҳам ман. Ман яке аз онҳое ҳастам, ки Ӯ бо сурудхонӣ шодӣ хоҳад кард. Ҳатто дар ин ҷо ва ҳоло ман аз они Маҳбуби худ ҳастам ва Маҳбуби ман аз они ман аст. Ин мӯъҷизаҳои илоҳиро аз нав дида, ман ҳоло ҳам метавонам суруд хонам:
Ҷалол, шараф, ҳамду сано ва қудрат, Ба Барра то абад бод! Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи мост! Ҳаллелуёҳ! Худовандро ҳамду сано гӯед.
— Теодулфи Орлеан
(Аз Мулоҳизаҳои ҳаррӯзаи Худованд наздик аст, 1995, бо иҷозат истифода шудааст.)
