Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.
(Юҳанно 3:16)
Дар ин вақти сол, марказҳои савдо аз одамоне, ки барои наздикони худ тӯҳфа мехаранд, пур ҳастанд. Дар тамоми ин шитоб ва саргардонӣ, хуб аст, ки таваққуф кунем ва тӯҳфаи махсустаринро ба ёд орем — тӯҳфае, ки харида нашудааст, балки озодона ба мо дода ва мубодила шудааст: тӯҳфаи Писари маҳбуби Худо. Павлус эълон мекунад: «Шукр ба Худо барои тӯҳфаи бебаҳои Ӯ!» (2 Қӯринтиён 9:15).
Таваққуф кардан барои баррасии ин тӯҳфаи аҷоиб метавонад ба мо кӯмак кунад, ки дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ дурнаморо барқарор кунем. Хуб аст, ки ин суханонро ба ёд орем:
«Пас, дар бораи ин чизҳо чӣ гӯем? Агар Худо барои мо бошад, кӣ метавонад бар зидди мо бошад? Ӯ, ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, чӣ тавр бо Ӯ ҳама чизро ба мо озодона нахоҳад дод?» (Румиён 8:31–32)
Агар Худо бузургтарин ниёзи моро — наҷотро — тавассути тӯҳфаи Писари Худ ҳал карда бошад, оё Ӯ ҳар ниёзи дигарро низ ҳал нахоҳад кард? Албатта, Ӯ хоҳад кард! Аммо мисли наҷоти мо, мо бояд ба Ӯ эътимод кунем. Ҷашни таваллуди Наҷотдиҳандаи мо як ёдрасии тозаест, ки ба Падари меҳрубони худ эътимод кунем, ки Писари Худро фиристод, то ҷони Худро ҳамчун фидия барои мо дар салиб диҳад. Ҳамон Писар ҳоло дар дасти рости Падар ҳамчун Коҳин ва Наҷотдиҳандаи меҳрубони мо нишастааст, ва рӯзе Ӯ ҳамчун Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандҳо ошкор хоҳад шуд.
Мулоҳиза дар бораи ин тӯҳфа ба мо кӯмак мекунад, ки ҳар рӯз дар ҷаҳони торик ва ошуфта содиқона зиндагӣ кунем. Павлус инро ба таври зебо баён мекунад:
«Зеро файзи Худо, ки наҷот меорад, ба ҳамаи одамон зоҳир шудааст, моро таълим медиҳад, ки бо рад кардани бехудоӣ ва шаҳватҳои дунявӣ, мо бояд дар ин аср бо ақл, адолат ва худотарсӣ зиндагӣ кунем, ба умеди муборак ва зуҳури пурҷалоли Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ, ки Худро барои мо дод, то моро аз ҳар амали беқонунӣ наҷот диҳад ва барои Худ халқи махсуси Худро, ки ба аъмоли нек ғайратманд аст, пок кунад» (Тит 2:11–14)
Ба туфайли ин тӯҳфа, мо метавонем имрӯз бо умед ба фардо зиндагӣ кунем — умеде, ки моро ба бозгашти Он кас, ки аввал ҳамчун кӯдак дар охуре омад, ва боз бармегардад, на бо фурӯтанӣ, балки бо ҷалол ҳамчун Подшоҳи ғолиб.
Лаҳзаи имрӯз:
«Шукр ба Худо барои тӯҳфаи бебаҳои Ӯ!» 2 Қӯринтиён 9:15
