Дар бораи як астроном нақл мекунанд, ки ӯ аз бузургии офариниш чунон дар ҳайрат монда буд, ки ҳис мекард Худо ба ӯ, ки худро атоми хурд ҳис мекард, таваҷҷӯҳ карда наметавонад. Вақте ки телескопи ӯ ба чашмони ҳайроншудаи ӯ ҷаҳонҳоро, ки дар бисёр мавридҳо аз офтоби мо хеле калонтар буданд, ошкор кард, ӯ дар ҳайрат монд ва ба имони худ шубҳа кардан гирифт.
Пас аз чанде астроном ба воситаи микроскоп нигоҳ мекард. Вақте ки ӯ як махлуқи хурдеро, ки бо чашми оддӣ ноаён буд, дид, ки дар як қатра об аз шодии зиндагӣ лаззат мебарад, имони ӯ дубора эҳё шуд; ӯ фикр кард, ки агар Худо ба чунин махлуқи хурд ғамхорӣ карда тавонад, пас ба ӯ низ ғамхорӣ карда метавонад.
Оҳ! Агар ӯ Китоби Муқаддасро бодиққат мехонд, шояд аз фурӯпошии имонаш наҷот меёфт ва эҳёи имонаш бар заминаи мустаҳкамтар аз мушоҳидаи зебоиҳои хеле хурде, ки микроскоп ошкор мекунад, мебуд.
Доираи ғамхории Худо
Эҳтимол бисёре аз муқаддасони озмудашудаи Худо ҳастанд, ки зери фишори шароит ба шубҳа кардан оғоз мекунанд, ки оё Худо ба онҳо ғамхорӣ мекунад. Шаъну шарафи Худо дар он аст, ки Ӯ ҳам барои чизҳои хеле хурд ва ҳам барои чизҳои хеле бузург кофист.
Одатан мардони бузург ба корҳои бузург машғул мешаванд ва корҳои хурдро ба ғамхории мардони хурд мегузоранд. Мардоне ҳастанд, ки танҳо ба корҳои хурд машғул шуда метавонанд ва қобилияти машғул шудан ба корҳои бузургро надоранд. Чӣ қадар муборак аст, ки ба Худои худ рӯ оварем ва бидонем, ки дар ҳоле ки Ӯ коиноти бузургро, ки инсон аз бузургии он кам медонад, нигоҳ медорад, Ӯ ашки рехтаи муқаддаси Худро мушоҳида мекунад.
Забурнавис метавонист бигӯяд:
Ту оворагиҳои маро мешуморӣ; ашкҳои маро дар шишаи Худ бигузор: оё онҳо дар китоби Ту нестанд? (Забур 56:8)
Далелҳои Китоби Муқаддас дар бораи ғамхории илоҳӣ
Вақте ки Худованд ба шогирдонаш супориш дод ва ба онҳо нишон дод, ки рӯзе фаро хоҳад расид, ки таъқибкунандагони онҳо кӯшиш мекунанд, ки онҳоро ба қатл расонанд ва муваффақ хоҳанд шуд, чунон ки мо ҳама хуб медонем, Ӯ ба онҳо гуфт:
«Оё ду гунҷишк ба панҷ фулус фурӯхта намешавад, ва ҳеҷ яке аз онҳо дар назди Худо фаромӯш намешавад?» Гунҷишк чунон беарзиш буд, ки агар муштарӣ ба маблағи ду фулус мехарид, як паррандаи иловагӣ ҳамроҳ мешуд! Сипас ба шогирдон хотиррасон карда шуд, ки онҳо аз бисёр гунҷишкҳо арзишмандтаранд ва ҳатто мӯйҳои сарашон ҳама ҳисоб шудаанд. Чӣ қадар аҷиб аст, ки Худо метавонад ба чунин тафсилот ғамхорӣ кунад, аммо ин шаъну шарафи Худост, ки чунин аст!
Боз мехонем:
Ба паррандагони ҳаво нигоҳ кунед: зеро онҳо намекоранд, на медараванд ва на дар анборҳо ҷамъ мекунанд; вале Падари осмонии шумо онҳоро мехӯронад. Оё шумо аз онҳо хеле беҳтар нестед? (Матто 6:26)
Боз ба мо гуфта шудааст, ки
ба савсанҳои саҳро назар кунед, ки чӣ тавр онҳо мерӯянд; онҳо заҳмат намекашанд, на мересанд: вале ман ба шумо мегӯям, ки ҳатто Сулаймон дар тамоми ҷалоли худ мисли яке аз инҳо либос напӯшида буд. Пас, агар Худо алафи саҳроро, ки имрӯз ҳаст ва фардо ба танӯр андохта мешавад, чунин либос пӯшонад, оё шуморо, эй камимонон, хеле бештар либос напӯшонад? (Матто 6:28-30)
Чӣ қадар рӯҳбаландкунанда аст, ки дар бораи ин порчаҳои Китоби Муқаддас мулоҳиза кунем. Чӣ тавр он дилро тасаллӣ медиҳад ва муқаддаси Худоро ба эътимод ба ғамхории Ӯ, ки нигоҳдории коинот ва ниёзҳои гунҷишки беарзиш ё алафи саҳроро, ки имрӯз ҳаст ва фардо ба танӯр андохта мешавад, фаро мегирад, ташвиқ мекунад. Чӣ қадар бештар Ӯ ба халқи бо хун харидааш ғамхорӣ хоҳад кард. Ҷолиб аст, ки мушоҳида кунем, ки вақте Худо офариниши аслиро сабт мекунад, Ӯ инро дар як ояти даҳ калимаӣ мекунад (Ҳастӣ 1:1). Вақте ки Ӯ пайдоиши ситораҳоро, ки фазои бузурги кайҳонро дар миллионҳояшон оро медиҳанд, тасвир мекунад, Ӯ инро дар панҷ калима мекунад:
Ӯ ситораҳоро низ офарид (Ҳастӣ 1:16)
Ва сипас мо на камтар аз сездаҳ боб мебинем, ки ба таърихи як мард - Иброҳим бахшида шудаанд, ба ғайр аз ишораҳои фаровон ба ӯ дар на камтар аз даҳ китоби Аҳди Ҷадид, бахусус Румиён, Ғалотиён, Ибриён ва Яъқуб.
Мақоми беназири инсон дар нақшаи Худо
Вале дар назари астроном ин замин танҳо як зарраи ғубор дар коинот аст ва Иброҳим як атоми хурд дар он зарра. Чӣ тавр Худои бузург дар осмон метавонист ба чунин беарзишии мутлақ таваҷҷӯҳ кунад? Аммо мо мехонем:
Худои ҷалол ба падари мо Иброҳим зоҳир шуд (Аъмол 7:2)
Ӯ танҳо як бутпарасти камбағал дар Ури Калдониён буд, аммо вақте ки ӯ Худоро ҳамчун Худои ҷалол шинохт, ҳама чиз барои ӯ тағйир ёфт. Ӯ ҳамчун намуна барои ҳамаи мо истодааст. Ӯ сарчашмаи ваъда барои имон аст. Мо набояд ба тафсилоти ҳаёти Иброҳим биравем. Ишора ба он барои мақсади мо кофист.
Чизҳои ахлоқӣ аз чизҳои моддӣ бузургтаранд. Инсон дар ниҳоят аз тамоми коиноти моддӣ бузургтар аст. Офариниши беҷон наметавонад бо Худо муошират кунад. Инсон метавонад. Дар ин ҷо бузургии ӯ, ки аз ҷониби Худо дода шудааст, ва масъулияти ӯ қарор дорад. Ин харобии даҳшатноки афтишро ба назар мегирад. Дидани мардони тавбанакарда, ки мисли ҳайвонҳои поёни худ зиндагӣ мекунанд, аз он ҷиҳат, ки онҳо ҳеҷ ҳисси талаботи Худоро надоранд, балки аксар вақт ба Худое, ки аз Ӯ ҳама чизеро, ки дар роҳи ҳаёт доранд - саломатӣ, ғизо, паноҳгоҳ - мегиранд, сахт муқобиланд, бениҳоят ғамгин аст. Ҳикмат дар муқаддаси хоксортарин - аз ҷониби Худо додашуда - аз тоҷи алмосҳои дурахшон дар сари маликаи мағрур бештар аст. Порчаи зерини фасеҳ дар китоби Айюб инро исбот мекунад: (Айюб 28:12-19-ро хонед)
Оё мо дар ин ҷо дарс намегирем?
Худо астрономия, ё химия, ё ҳазору як чизи хеле ҷолибро шарҳ намедиҳад, аммо Ӯ ба мо ба таври муфассал дар бораи муносибатҳои худ бо як мард - Айюб - дар китобе, ки ба номи ӯ ном дорад, иборат аз чилу ду боб, нақл мекунад; Ӯ ба мо барои фоидаи мо машқҳои муқаддасони Худро дар тангиҳо ва мушкилоти онҳо, чунон ки дар саду панҷоҳ Забур дида мешавад, ки як қисми махсуси Китоби Муқаддасро ташкил медиҳанд, маълум мекунад.
Намоиши олии муҳаббат
Пеш аз ҳама, оё мо далели аҷиберо надорем, ки
«Худои Қудратманд, Падари Ҷовид» (Ишаъё 9:6) бояд ба ҳолати инсон фуруд ояд, то инсонро баракат диҳад ва ӯро ба қуллаҳои баракат биёрад, ки дар асрҳои ҷовид дурахшанд, вақте ки коиноти бузурге, ки мо мебинем, ҳадафи худро иҷро карда ва сӯхта хоҳад шуд?
Пас, мо мулоҳизаи худро бо ояти олиҷаноб ба итмом мерасонем:
Ӯ, ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, чӣ тавр бо Ӯ ҳама чизро ба мо ройгон нахоҳад дод? (Румиён 8:32)
Муҳаббати Ӯ ҳам вақте ки ба мо ғам медиҳад, ҳам вақте ки шодӣ медиҳад, ҳам вақте ки абр медиҳад, ҳам вақте ки офтоб медиҳад, ифода меёбад. Пас, мо ба саволи сарлавҳаи худ, «Оё Худо ба ман ғамхорӣ мекунад?» бо як «ҲА!»-и таъкидӣ, ибодатӣ, саҷдакунанда ҷавоб медиҳем.
