Рӯзи хуш
… ба ин саҳифа рӯ овардан. Ин метавонад беҳтарин рӯзи ҳаёти шумо бошад! Оё шумо медонед, ки шумо дӯстдошта ва хеле махсус ҳастед? Касе дар ҳақиқат дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад.
Азбаски Худо шуморо беназир ва махсус офаридааст, Ӯ шуморо хеле дӯст медорад ва мехоҳад, ки шумо рӯзи хуш ва ҳаёти хушбахтона дошта бошед.
Библия Каломи Худост. Он ба мо мегӯяд, ки:
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16 NIV).
«Ҷаҳон» маънои ҳар як шахси дар он бударо дорад – аз ҷумла шумо. «Ҳар кӣ» низ маънои шуморо дорад, агар шумо «ба Ӯ имон оваред». Лутфан номи худро дар ҷойҳои холӣ нависед:
«Зеро Худо чунон дӯст дошт ___ ки Ӯ Писари ягонаи Худро дод, то агар ___ ба Ӯ имон оварад ___ талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад».
Худо шуморо дӯст медорад ва намехоҳад, ки шумо маҳкум шавед. Юҳанно 3:36 мегӯяд,
Ҳар кӣ ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, аммо ҳар кӣ Писарро рад кунад, ҳаётро нахоҳад дид, зеро хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад (Юҳанно 3:36).
Азбаски Худо бояд ба Каломи Худ содиқ монад (Ҳастӣ 2:15), Ӯ бояд ҳамаи гуноҳкоронро ба марг маҳкум кунад. Аммо Ӯ шуморо чунон дӯст дошт, ки Писари Худро, Исои Масеҳро, барои гуноҳҳои шумо ҷазо дод. Исо барои гуноҳҳои шумо ва гуноҳҳои ман дар салиб мурд.
Ӯ мехоҳад бо шумо муносибат дошта бошад ва ба шумо ҳаёти пурра ва хушбахтона диҳад, сипас шуморо барои ҳамешагӣ ба назди Худ дар осмон барад.
Оё шумо аз таҳти дил ба Худо чунин дуо намекунед: «Худоё, ман гуноҳ кардаам ва сазовори муҳаббати Ту нестам. Ташаккур ба Ту, ки Писари Худро Исоро додӣ, то барои гуноҳҳои ман дар салиб бимирад. Ман дигар Ӯро рад намекунам, балки ҳоло бовар дорам, ки Ӯ ба ҷои ман мурд. Омин».
Агар шумо инро аз таҳти дил ба Худо гуфта бошед, шумо ҳоло ҳаёти нав доред – шумо фарзанди Худо ҳастед! Юҳанно 1:12 мегӯяд,
Ба ҳамаи онҳое, ки Ӯро қабул карданд, ба онҳое, ки ба номи Ӯ имон оварданд, Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд (Юҳанно 1:12).
Ҳоло ман мехоҳам, ки шумо ин корҳоро кунед:
- Ин «паёми хушхабар»-ро дар бораи марги Исо дар салиб ба дӯстатон диҳед.
- Бо мо тамос гиред ва дар бораи наҷоти худ ба мо нақл кунед. Барои кӯмак ба шумо дар ҳаёти масеҳии худ, инчунин барои варақаҳои бештар барои додан ба дигарон, бастаи «Имондори нав»-ро талаб кунед.
- Библияро хонед; аз Инҷили Юҳанно ё китоби Румиён дар Аҳди Ҷадид оғоз кунед.
- Бо дигар имондорон, ки танҳо таълимоти Каломи Худоро пайравӣ мекунанд, бо дуо ҷамъ шавед (ниг. Аъмол 2:42).
Бо муҳаббат дар Исои Масеҳ, Дӯсти шумо, Ҷон
