Ду даъват ба ибодат аз Забур 19
Ба наздикӣ ҷаҳон паёмҳоеро аз сайёраи Миррих тамошо кард, ки дар шакли аксҳои гирифташуда аз ҷониби Curiosity, ровери NASA Mars омада буданд. Дар Забур 19 мо ду паёмро пайдо мекунем, ки аз ҷониби Худо ба мо фиристода шудаанд – дар бораи қудрат ва муҳаббати Ӯ – ки сазовори таваҷҷӯҳи ибодатии мо мебошанд.
Забур 19 Забури Довуд
Осмон ҷалоли Худоро эълон мекунад; фазо кори дастҳои Ӯро эълон мекунад. Рӯз ба рӯз онҳо сухан мегӯянд; шаб ба шаб онҳо донишро ошкор мекунанд. Онҳо сухан надоранд, калимае истифода намебаранд; ҳеҷ садое аз онҳо шунида намешавад. Аммо овози онҳо ба тамоми замин меравад, суханони онҳо ба ақсои ҷаҳон. Дар осмон Худо барои офтоб хайма гузоштааст, он мисли домодест, ки аз ҳуҷраи худ мебарояд, мисли қаҳрамонест, ки аз давидан дар масири худ шодӣ мекунад. Он аз як канори осмон тулӯъ мекунад ва даври худро ба дигараш месозад; ҳеҷ чиз аз гармии он маҳрум намешавад. Қонуни Худованд комил аст, ҷонро тароват мебахшад. Қонунҳои Худованд боэътимоданд, соддаҳоро доно мекунанд. Фармонҳои Худованд дурустанд, ба дил шодӣ мебахшанд. Амрҳои Худованд дурахшонанд, ба чашм нур мебахшанд. Тарси Худованд пок аст, то абад пойдор аст. Қарорҳои Худованд устуворанд, ва ҳамаи онҳо одилонаанд. Онҳо аз тилло, аз тиллои бисёр пок гаронбаҳотаранд; онҳо аз асал, аз асали шона ширинтар. Бо онҳо бандаи ту огоҳ карда мешавад; дар риояи онҳо мукофоти бузург аст. Аммо кӣ метавонад хатоҳои худро дарк кунад? Гуноҳҳои пинҳонии маро бубахш. Бандаи худро аз гуноҳҳои қасдан низ нигоҳ дор; бигзор онҳо бар ман ҳукмронӣ накунанд. Он гоҳ ман беайб хоҳам буд, аз гуноҳи бузург бегуноҳ. Бигзор ин суханони даҳони ман ва ин мулоҳизаи дили ман дар назари ту писанд бошад, Худованд, Санги ман ва Наҷотдиҳандаи ман.
Қудрати Худо – Забур 19:1-6
Дар аввал, нависандаи забур, Довуд, коинотро шахсият медиҳад (ба он хислатҳои инсонӣ медиҳад): «> Осмон ҷалоли Худоро эълон мекунад; фазо кори дастҳои Ӯро эълон мекунад. Рӯз ба рӯз онҳо сухан мегӯянд; шаб ба шаб онҳо донишро ошкор мекунанд. Онҳо сухан надоранд, калимае истифода намебаранд; ҳеҷ садое аз онҳо шунида намешавад. Аммо овози онҳо ба тамоми замин меравад, суханони онҳо ба ақсои ҷаҳон» (Забур 19:1-4 NIV). Вақте ки Довуд чӯпон буд, ӯ дар берун зиндагӣ мекард ва қудрати офариниши Худоро дар офтоб, моҳ ва ситорагон медид (Забур 8:3; 19:4-6).
Коинот ба мо чӣ паёмро «эълон мекунад ... эълон мекунад ... ошкор мекунад ... (ва) садо медиҳад»? Ин ки ҳамаи он «кори дастҳои Ӯ» танҳо аст. Худо коинотро офарид. Дониш ва қудрати бузург барои таъмин кардани ситораҳои бешумор, масофаҳои азим ва гармии офтоб лозим аст. Бо нигоҳ кардан ба коинот, мо далелҳои фаровонеро мебинем, ки Худо Офаридгори хеле пурқудрат аст.
Муҳаббати Худо – Забур 19:7-14
Вақте ки нависандаи забур Довуд қалами худро барои тасвири Китоби Муқаддас (ки дар он вақт қисматҳои Аҳди Қадимро, ки пеш аз соли 1000 пеш аз милод навишта шуда буданд, дар бар мегирифт) мегардонад, ӯ унвони Худоро аз «Эл», ки маънои Қудратмандро дар паси офариниш дорад (Стронг, ибрӣ 410), ба «Яҳве» иваз мекунад, ки маънои Шахси муҳаббаткунандаро дорад, ки ба халқи интихобкардаи худ ғамхорӣ мекунад (ибрӣ 3068). Китоби Муқаддас паёми хаттӣ аз Худо ба мост: «Тамоми Китоби Муқаддас аз ҷониби Худо илҳом гирифта шудааст ва барои таълим, сарзаниш, ислоҳ ва тарбия дар адолат муфид аст, то ки тамоми халқи Худо барои ҳар кори нек комилан муҷаҳҳаз бошанд (2 Тимотиюс 3:16-17).» Паёми Китоби Муқаддаси Довуд асосан муносибатҳои Худоро бо яҳудиён ва аҷдодони онҳо дар бар мегирифт. Ӯ гуфт, ки суханони Ӯ «тароватбахш» ва «доно», «шодӣ бахшанда» ва «нур» ва «мукофоти бузург» буданд (Забур 19:7-11). Бахусус, Худо бо фарзандони Исроил дар замони Иброҳим, Мусо ва Довуд аҳдҳо баст (Ҳастӣ 12:2-3; Хуруҷ 19-24; Ибодат; 2 Самуил 7:5-16). Дар инҳо Ӯ муҳаббати Худро ба онҳо нишон дод. Гарчанде ки онҳо Ӯро рад мекарданд, Ӯ онҳоро рад намекард (Ибодат 26:43-44). Вақте ки мо Аҳди Қадимро мехонем, маълум мешавад, ки Худо ба халқи худ, насли Иброҳим, бо муҳаббат ғамхорӣ мекунад. Вақте ки мо Аҳди Ҷадидро мехонем, мо мефаҳмем, ки ин ғамхории ҳамон як ба мо ҳамчун масеҳиён тааллуқ дорад.
Дарсҳо барои мо
Имрӯз мо ҳанӯз паёми намоёни коиноти офаридашуда ва паёми хаттии Китоби Муқаддасро дорем. Мо барои надонистани он чизе, ки Худо барои мо кардааст, баҳонае надорем: «> Аз офариниши ҷаҳон сифатҳои ноаёни Худо – қудрати абадӣ ва табиати илоҳии Ӯ – ба таври равшан дида шудаанд, ки аз он чизе, ки офарида шудааст, фаҳмида мешаванд, то ки одамон бебаҳона бошанд» (Румиён 1:20).
Дар Аҳди Ҷадид Павлус Забур 19:4-ро иқтибос овард, вақте ки ӯ навишт, ки одамон паёми қудрат ва муҳаббати Худоро, ки Исо нишон додааст, шунидаанд: «> Оё онҳо нашуниданд? Албатта шуниданд: ‘Овози онҳо [осмонҳо, ки ҷалоли Худоро эълон мекунанд] ба тамоми замин рафтааст, суханони онҳо ба ақсои ҷаҳон’» (Румиён 10:18; Забур 19:4).
Дидани қудрат ва муҳаббати Худо дар Забур 19 бояд моро водор созад, ки бо нависандаи забур бигӯем: «> Биёед, саҷда кунем ва зону занем пеши Худованд, Офаридгори мо; зеро Ӯ Худои мост ва мо халқи чарогоҳи Ӯ, рамаи таҳти ғамхории Ӯ ҳастем» (Забур 95:6-7).
