Масеҳи беҳамто
Бист аср пеш марде ба дунё омад, ки бар хилофи қонунҳои ҳаёт ба вуҷуд омада буд ва бар хилофи қонунҳои марг мурд. Ӯ сарват ё обрӯи иҷтимоӣ надошт. Ҳамчун навзод Ӯ подшоҳро ба ларза овард; ҳамчун писарбача Ӯ духтурон ва профессоронро ба ҳайрат овард ва ҳамчун калонсол Ӯ табиатро идора мекард.
Марди беназир
Ӯ бар рӯи баҳри пурталотум чунон роҳ мерафт, ки гӯё он сахт буд, сипас онро ором кард. Ӯ на киштзор ва на моҳидорӣ дошт, аммо Ӯ барои 5000 нафар хӯрок дод ва нону моҳӣ боқӣ монд. Ӯ бисёриҳоро бе дору ва бе харҷ шифо дод. Ӯ ҳеҷ гоҳ равоншиносӣ намекард, аммо Ӯ бештар дилҳои мушкилдорро аз ҳамаи духтурони ҳама давру замон шифо дод.
Ӯ ҳеҷ китобе нанавишт, аммо ҳеҷ китобхонае нест, ки барои нигоҳ доштани ҷилдҳое, ки дар бораи Ӯ навишта шудаанд, кофӣ бошад. Ҳарчанд Ӯ ҳеҷ донишгоҳе таъсис надод, ҳамаи марказҳои таълимӣ якҷоя ин қадар шогирд ё донишҷӯ надоранд, ки ин Мард дорад. Ӯ ҳеҷ гоҳ суруде эҷод накард, аммо ҳатто имрӯз Ӯ мавзӯи сурудҳои бештар аз ҳамаи оҳангҳои тамоми таърих дар бораи дигар мавзӯъҳо боқӣ мемонад.
Мағлубнашаванда
Ӯ ҳеҷ гоҳ ба артиш фармон надод, сарбозеро ҷалб накард ва силоҳе напарронд. Аммо, ҳеҷ пешвое ҳеҷ гоҳ бештар ихтиёриёнро роҳбарӣ накардааст, ки бо фармони Ӯ ва бе силоҳ, миллионҳо исёнгаронро тобеъ кардаанд.
Кам касон марги Ӯро мотам гирифтанд, аммо пардаи сиёҳ офтобро пӯшонд. Ҳарчанд одамон аз гуноҳҳои худ ба ташвиш намеоянд, замин аз вазни гуноҳи инсонӣ, ки ин Марди беназирро бор мекард, ларзид. Тамоми табиат Ӯро эҳтиром кард; танҳо гуноҳкорон Ӯро нафрат карданд. Таҷзия наметавонист ба бадани Ӯ даст ёбад. Замине, ки бо хуни Ӯ олуда шуда буд, наметавонист устухонҳои Ӯро талаб кунад.
Фаромӯшнашаванда
Номҳои бузурги таърих, давлатмардони мағрур, меоянд, мегузаранд ва нопадид мешаванд. Олимон ва файласуфон аз саҳнаи ҳаёт мегузаранд ва мераванд. Аммо номи ин Мард меафзояд ва таъсири бештар мерасонад. Қариб 2000 сол аз марги Ӯ гузаштааст, аммо Ӯ зинда аст. На пешвоёни динӣ ва на қудрати Империяи Рум натавонистанд Ӯро нобуд кунанд ва на қабр Ӯро нигоҳ дошт.
Ӯ дар баландтарин қуллаи таърихи заминӣ ва ҷалоли осмонӣ, ки аз ҷониби Худо баланд бардошта шудааст, аз ҷониби фариштагон эҳтиром карда мешавад, аз ҷониби муқаддасон ибодат карда мешавад ва аз ҷониби девҳо тарсонида мешавад. Ин Масеҳи зинда, шахсӣ, Наҷотдиҳанда ва Худованди мост.
Оё танҳо хуни инсонӣ буд, ки дар кӯҳи Ҷолҷото барои наҷоти гуноҳкорон рехта шуд? Кӣ дар ақли солим метавонад хитоби Томасро хомӯш кунад, «Худованди ман ва Худои ман!» (Юҳ. 20:28 ESV)?
Бигзор хонанда чанд изҳороти Китоби Муқаддасро баррасӣ кунад, ки бо он Худо ҳазорон нафарро баракат додааст, ки чӣ қадар беҳамто – чӣ қадар комилан беназир – Масеҳ аст, худро гуноҳкор эътироф карда, ба наҷот ниёз доранд:
- «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Рум. 5:8). Муҳаббати Ӯ чӣ қадар бузург аст!
- «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16).
- «Исо гуфт… «Ман нони ҳаёт ҳастам, ҳар кӣ назди Ман ояд, гурусна нахоҳад монд ва ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд» (6:35). Ба ҳар кӣ меояд ва имон меорад, қаноатмандии ҷовидонӣ ҳаст!
- «Ба ҳамаи онҳое, ки Ӯро қабул карданд, ки ба номи Ӯ имон оварданд, Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ки на аз хун ва на аз иродаи ҷисм ва на аз иродаи инсон, балки аз Худо таваллуд шудаанд» (1:12-13).
Шумо танҳо бояд Ӯро қабул кунед, дӯсти азиз. Оё шумо ҳоло ин корро мекунед? Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр..
Ин мақола ҳамчун дастрас аст рисолаи испанӣ #121.
Он ба рисолаи англисӣ «Ягонаи навъи худ» хеле монанд аст.
