«Ӯ маро дар канори обҳои ором мебарад» (Забур 23). Ҷонҳои одамон беқароранд, гуноҳ онҳоро чунин кардааст, зеро «шарирон мисли баҳри тӯфонӣ ҳастанд, ки ором шуда наметавонад». Аммо Чӯпони Нек гӯсфандони Худро аз саргардонии беқарор ва гумроҳии худхоҳонаи норозӣ даъват мекунад ва онҳоро ба оромӣ дар назди пойҳои Худ меорад. Ӯ онҳоро дар канори обҳои оромӣ мебарад.
Ин муқоиса тасвири сулҳро ба назар меорад; он дар бораи оромии дил дар паноҳгоҳи амн сухан меронад. Аммо ин маънои онро надорад, ки ин оромии рӯҳ аз шароити беруна бармеояд — инҳо метавонанд ба майли табиии мо хеле мухолиф бошанд — аммо дар миёни онҳо дил метавонад ором бошад, чунон ки Навиштаи дигар мегӯяд:
«Ту ӯро дар сулҳи комил нигоҳ медорӣ, ки фикраш ба Ту нигаронида шудааст, зеро ӯ ба Ту таваккал мекунад». Як ҳодисаи ҷонбахш дар ҳаёти Худованди мо дар рӯи замин ин оромиш ва сулҳро ба комилият нишон медиҳад. Бо фармони Устоди худ, шогирдони моҳигир киштии худро ба баҳри оромтарин, ки офтоб ҳеҷ гоҳ бар он натофта буд, партофтанд. Аммо онҳо ҳанӯз қаиқҳои худро ба қаиқҳо нагузошта буданд, ки бод баланд шуд ва тадриҷан афзуд, то он даме ки тӯфони даҳшатноке вазид, гӯё тамоми хашми дӯзах дар он тӯфон озод шуда буд, ва мавҷҳо бо чунин қувва дар атрофи он як қаиқи хурд ғурриш мекарданд ва меғелиданд, ки он баҳрнавардони ботаҷрибаро ваҳми тарсу ҳарос фаро гирифт. Ғурриши обҳо берун аз қаиқ чунон тӯфони бузурги даҳшатро дар синаҳои онҳо ба вуҷуд овард, ки онҳо ба Устоди худ фарёд заданд, ки онҳо нобуд хоҳанд шуд. Аммо Ӯ чӣ? Оё Ӯ метарсид? Оё ягон изтироби дил дар рафтори Ӯ зоҳир шуд? Не,
Сари Ӯ ба болишт гузошта шуда буд, Ва Ӯ сахт хоб буд.
Сулҳи комил, дар миёни тӯфон! Оромии муборак дар ҳузури мавҷҳои таҳдидкунанда! Чаро онҳо болишти Ӯро мубодила накарданд? Агар он тӯфон ҳафт маротиба афзуда бошад ҳам, онҳо ҳанӯз ҳам бехатар мебуданд, бале, бехатар буданд, чунон ки бо фармони Ӯ оромии бузурге дасти боздорандаи худро бар мавҷҳои тӯфонӣ гузошт.
Аммо сирри он оромии аҷиб чӣ буд? Худованд сари худро ба кадом болишт гузошт? Сирри он эътимоди бепоён ба Худо буд; болишт муҳаббати тағйирнопазир ва қудратманди Падари Ӯ буд. Ӯ Марди вобастагии мутлақ буд, бештар аз инсон, чунон ки хоҳем дид, аммо ба таври ҳақиқӣ инсон, тамоми роҳи худро ба Худо супурда ва танҳо ба иҷрои иродаи Ӯ қаноатманд буд. Ва Худое, ки Ӯро хидмат мекард, дар паси ҳар як ҳолат буд; Ӯ бар обхезӣ нишаста буд ва ба даҳони тӯфон лаҷоми қавӣ гузошт. Он наметавонист аз иҷозати Ӯ берун равад, муҳаббати Ӯ Маҳбуби Худро дар ҳама роҳҳои Ӯ нигоҳ медошт, ва Исои ҳамеша муборак ва комилан вобаста дар он ҷо ором гирифт. Ва, масеҳӣ, Ӯ ин болиштро ба ту медиҳад, то ки ту дар миёни мушкилот оромӣ ёбӣ, Ӯ мегӯяд: «Худи Падар шуморо дӯст медорад, зеро шумо Маро дӯст доштед».
«Сулҳи Худро ба шумо медиҳам… на чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо ташвиш наёбад ва натарсад» (Юҳанно 14:27).
Ин як воқеияти бузург аст — «Ӯ маро дар канори обҳои ором мебарад». Обхезии хашмгин дар берун, аммо обҳои ором дар дохил.
Тарси он шогирдон далели қудрати илоҳии Худованд, дурахши ҷалоли Худоии Ӯро ба вуҷуд овард. Бо дилсӯзии нарм дар дили худ барои заъфи онҳо, бо оромии оромӣ абадӣ дар чашмони худ, ва бо қудрати мутлақ дар суханони даҳони худ, Ӯ ба тӯфон сухан гуфт; ва мавҷҳои бузург дар итоати хомӯшона дар назди пойҳои Ӯ афтоданд, чунон ки сагбача дар назди пойҳои устоди худ меларзад.
Шогирдон аз он амали бузург дар ҳайрат монданд, ва дар ҳақиқат, он аҷиб буд; аммо кадоме аз ин ду талабгори бузургтарин эҳтироми мост, сулҳ дар тӯфон, ё қудрат бар он?
Аввалӣ ҳатто метавонад аз они мо бошад, зеро дуюмӣ ҳамеша дар тарафи мост, то барои мо истифода шавад, вақте ки муҳаббати ҷовидонӣ мебинад, ки тӯфон ба мо дарси лозимаро омӯхтааст. Аммо аз он ки тӯфон барои мо бартараф карда шавад, бузургтар аст, ки аз тӯфон бо эътимоди комил ба Ӯ гузарем. Вақте ки мо ба худ иҷозат медиҳем, ки дар канори обҳои ором роҳнамоӣ шавем, дар ҳоле ки обхезӣ дар атрофи мо меғелад, ин ба шарафи Ӯ бештар аст, назар ба он ки шароит барои мувофиқ кардани набудани имони мо тағйир дода шавад.
«Оё ту парво надорӣ, ки мо нобуд мешавем?» — фарёд заданд шогирдони Ӯ. Суханони аҷиб аз даҳони онҳо, ки беэътимодии онҳоро ба Ӯ ошкор мекард. Онҳо Ӯро чӣ қадар кам мешинохтанд! Ман ҳайронам, ки оё Шимъӯни Петрус ин фарёди беимониро ба ёд овард, вақте ки солҳо пас ба бародарони худ, ки сахт озмуда ва таъқиб мешуданд, навишт,
«Ҳамаи ғамҳои худро бар Ӯ партоед, зеро Ӯ ба шумо ғамхорӣ мекунад». Бале, Ӯ ғамхорӣ мекунад, ва Шимъӯни Петрус инро исбот карда буд, ва мо низ, ва мо инро ҳанӯз ҳам исбот хоҳем кард, на аз он сабаб, ки мо имон дорем, балки аз он сабаб, ки Ӯ содиқ аст.
Масеҳиён, биёед ҳамеша ба Худованд таваккал кунем; биёед ба синаи Ӯ такя кунем, ва бовар кунем, ки Ӯ ҳеҷ як ҳолатро иҷозат нахоҳад дод, ё моро дар ҳеҷ вазъияте қарор нахоҳад дод, ки ҳадафҳои муҳаббати тағйирнопазири Ӯро дар ҷонҳои мо пеш набарад. Ҳамин тавр мо аз обҳои оромӣ роҳнамоӣ хоҳем шуд. Ва ҳарчанд дар ҷаҳон мо мусибат хоҳем дошт, аммо дар Ӯ мо сулҳ хоҳем дошт.
