«Ин моҳ барои шумо саршавии моҳҳо хоҳад буд; ин барои шумо моҳи аввали сол хоҳад буд» (Хуруҷ 12:12).Барои Худо оғози комилан нав кардан ба қадри кофӣ муҳим аст, ки тамоми таваҷҷӯҳи моро ба худ ҷалб кунад. Халқи Ӯ дар сарзамини Миср аст — барои онҳо сарзамини ғуломӣ ва марг — ва ба чунин халқ ин паёми шодии Соли нави Худо фиристода мешавад. Бобиҳое, ки ин паёмро дар бар мегиранд (12 ва 13), чунон бо фазои Аҳди Ҷадид пур шудаанд, ки дилҳои моро ваҳйи Барраи Фисҳ, ки хунаш паноҳ медод ва гӯшташ ғизо медод ва қувват мебахшид, ба худ ҷалб мекунад.
Аҳамияти Соли нави Худо
«Фисҳ» дар роҳҳои Худо як тағйиротро нишон медиҳад. Наҷот акнун асоси муносибати нав байни Худо ва инсон мегардад. Худои муборак Барраи худро ба намоиш мегузорад. Иброҳим, дар рӯзҳои қадим, ба қуллаи кӯҳи Мориё баромад ва шоҳиди намоиши ҳамон ҳақиқати пурҷалол шуд — ҳақиқате, ки дар оғози ваъдаи насли зан нашр шуда буд. Дар мавриди халқи Худо, онҳо аз ин пас дар замини комилан нав хоҳанд буд ва бошуурона дар назди Ӯ ҳамчун халқи бо хун харидашуда роҳ хоҳанд рафт. Ин хислати ҳаёт аст, ки танҳо барои Соли нави Худо мувофиқ аст.
Паёми Барраи Фисҳ
Паём ба халқи Худо комил буд. Он дар бораи доварӣ ва бехатарӣ; дар бораи ғизо ва интизом ва худдорӣ нақл мекунад. Ин воқеан хабари омадани Масеҳ ба ин саҳна барои иҷрои иродаи Худо буд. Хуне, ки барои Худо буд, дар болои дарвоза буд; дар ҳоле ки дар дохил, барои халқ, барра бо оташ бирён карда шуд. Ин атои Худо дар муҳаббати аҷиб ба халқи паноҳёфтаи Ӯ буд. Оташи ҷустуҷӯии доварии илоҳӣ аз он Барраи гаронбаҳо чизе ҷуз бӯи хуш ва писандида барои Худо берун наовард; ва дар он ҷо, низ, барои халқ ғизо ва қувват барои сафар аз сарзамини ғуломӣ ба сарзамини ваъда буд. Рӯҳи Худо бо чӣ шодӣ дилҳои моро бо арзиш ва кори аҷиби Исо пур мекунад. Оё мо ин Барраи гаронбаҳотарини Худоро қадр мекунем? Оё ҷонҳои мо аз барраи бирёншуда, ки бо нони бехамиртуруш ва гиёҳҳои талх хӯрда мешавад, ғизо мегиранд, то ки мо ба ҳеҷ ваҷҳ бо шаҳрванди ин ҷаҳони бехудо омехта нашавем?
Барои мо паёми Соли нави Худо ин аст, ки мо муҳаббати худро ба ҷаҳон, сарзамини ғуломӣ ва марг, сарзамине, ки Худо ва ҳама чизи осмониро инкор мекунад, тарк кунем ва сафар кунем, чунон ки илоҳӣ роҳнамоӣ ва ғизо дода мешавад, дар роҳе, ки имон дар пеши мо мекушояд. Дар дониши наҷоти анҷомёфта бехатар; аз Марди муборак, ки ҳоло дар ҷалол аст, қаноатманд, ки дар муҳаббати беандозаи худ ба он ҷое, ки мо будем, омад, то моро дар он ҷое, ки Ӯст, дошта бошад, биёед «бихӯрем» ва «дар хотир дорем», зеро бо ин кор мо на танҳо ҷонҳои худро бо шодӣ пур мекунем, балки чунин бӯи Масеҳро мебарем, ки Ӯро дар назари дигарон ситоиш мекунад ва ба дили Худои муборак худаш шодӣ меорад.
