САВОЛ:
Аҳамияти ихтиёран худро бахшидани Худованд чист?
ҶАВОБ:
Худованд Исо Худо аст — Худои Писар — бо Худои Падар ва Худои Рӯҳулқудс баробар. Ӯст, ки ба воситаи Ӯ ҳама чиз офарида шудааст ва ба воситаи Ӯ ҳама чиз вуҷуд дорад. Ӯ ҳама тавоно аст ва ҳамчун Худо, олӣ. Вақте ки Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин буд, бодҳо ва мавҷҳо, моҳиёни баҳр, бемориҳои ҳар гуна, ва ҳатто девҳо ва марг ба Ӯ тобеъ буданд.
Ихтиёран худро бахшидани Ӯ бо муҳаббати Ӯ алоқаманд аст. Дар Юҳанно 10 Ӯ дар бораи худ ҳамчун Чӯпони Нек сухан гуфт ва гуфт, ки ҷони худро барои гӯсфандони худ хоҳад дод. Ҳеҷ кас наметавонист ҷони Ӯро аз Ӯ бигирад, аммо Ӯ онро аз худ хоҳад дод ва онро дубора хоҳад гирифт. Ӯ қудрат дошт, ки ин корро кунад ва он қудратро истифода хоҳад бурд. Вақте ки Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин ҳамчун Инсон буд, ҳама кореро, ки кард, дар вобастагӣ ба иродаи Падар кард. Ин аз фаҳмиши мо берун аст, дар ҳоле ки ибодат ва парастишро аз дилҳои мо ба вуҷуд меорад.
Ангезаи Ӯ муҳаббат буд — муҳаббат ба Падар ва муҳаббат ба мо. Ғалотиён 2:20 хеле шахсӣ аст. Мо метавонем ҳар як ин оятро бо қадршиносии амиқ ба худ татбиқ кунем: Писари Худо, ки маро дӯст дошт ва худро барои ман бахшид (Ғалотиён 2:20). Эфсӯсиён 5:2 як қадам пештар меравад, мегӯяд, ки Масеҳ низ моро дӯст дошт ва худро барои мо бахшид (Эфсӯсиён 5:2). дар маҷмӯъ. Ояти 25-и ҳамон боб хеле мушаххас аст, мегӯяд, ки Масеҳ низ калисоро дӯст дошт ва худро барои он бахшид (Эфсӯсиён 5:25). Худро бахшидани Ӯ як амали муҳаббат буд, ки аз ҳар амали дигари ин гуна, ки то ҳол вуҷуд доштааст, болотар буд. Ангезаи Ӯ муқаддас ва пок буд ва Ӯ ба Худо ҷалол овард, Ӯро комилан хушнуд кард.
Аз як ҷиҳати дигар ба ихтиёран худро бахшидани Ӯ назар карда, Воиз 8:8 ба мо мегӯяд, ки мо инсонҳо қудрати зотии ё модарзодии аз худ дур кардани рӯҳи худро надорем. Дар Юҳанно 19:28-30 мо мебинем, ки Исо, донистани он ки он чизе ки Навиштаҳо дар бораи салиб задани Ӯ пешгӯӣ карда буданд, иҷро шудааст, ташнагии худро баён мекунад. Вақте ки сирко — шароби турше, ки қисми хӯроки сарбозони Рум буд — ба Ӯ дода шуд, Ӯ гуфт: «Иҷро шуд». Ӯ сари худро хам кард ва рӯҳи худро бахшид (айнан, «аз худ дур кард»). Инсон, дар ҳоле ки комилан қодир нест, ки Ӯро, ки Писари Худост, бикушад, аммо гунаҳкори салиб задани Исо аст ва дар назди Худо барои ба қатл расонидани Он касе, ки ҷони худро барои мо озодона бахшид, масъул аст.
