✝️ ХУДО НАҶОТИ ШУМОРО ТАЪМИН КАРД
«Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16)
«Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд… дафн карда шуд, ва… рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд» (1 Қӯринтиён 15:3–4)
«Худо… моро ба воситаи Исои Масеҳ бо Худ муросо кард» (2 Қӯринтиён 5:18)
🚨 ШУМО БА НАҶОТ НИЁЗ ДОРЕД
«Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23)
«Мо ҳама… нопокем, ва ҳамаи адолатҳои мо мисли латтаҳои ифлосанд» (Ишаъё 64:6)
«Дил аз ҳама чиз фиребанда аст, ва бадтарин аст; кӣ онро дониста метавонад?» (Ирмиё 17:9)
⛔ ШУМО ХУДРО НАҶОТ ДОДА НАМЕТАВОНЕД
«Ҳар кӣ тамоми қонунро риоя кунад, вале дар як нуқта лағжад, ӯ дар ҳама гунаҳкор аст» (Яъқуб 2:10)
«Бо аъмоли қонун ҳеҷ ҷисме дар назари Ӯ сафед карда нахоҳад шуд, зеро бо қонун дониши гуноҳ аст» (Румиён 3:20)
«Бо файз шумо ба воситаи имон наҷот ёфтаед, ва ин аз худи шумо нест; ин атои Худост, на аз аъмол, то ки касе фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8–9)
📜 БА ҚАЙД БОВАР КУНЕД
«Ин кори Худост, ки шумо ба Ӯ, ки Ӯ фиристодааст, имон оваред» (Юҳанно 6:29)
«Касе ки каломи Маро мешунавад ва ба Ӯ, ки Маро фиристодааст, имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24)
«Ин чизҳоро ман ба шумо, ки ба номи Писари Худо имон доред, навиштаам, то ки шумо донед, ки ҳаёти ҷовидонӣ доред» (1 Юҳанно 5:13)
🗣️ ИСОРО ҲАМЧУН ХУДОВАНД ЭЪТИРОФ КУНЕД
«Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунед ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт. Зеро бо дил ба адолат имон оварда мешавад, ва бо даҳон ба наҷот эътироф карда мешавад» (Румиён 10:9–10)
«Ҳар кӣ Маро дар назди одамон эътироф кунад, ӯро ман низ дар назди Падари Худам, ки дар осмон аст, эътироф хоҳам кард» (Матто 10:32)
«Ҳар кӣ аз Ман ва аз суханони Ман шарм дорад, аз ӯ Писари Одам низ шарм хоҳад дошт, вақте ки Ӯ дар ҷалоли Худаш меояд» (Луқо 9:26)
🌱 ИМОН АЪМОЛИ НЕКРО БА ВУҶУД МЕОРАД
«Чӣ фоида дорад… агар касе гӯяд, ки имон дорад, вале аъмол надорад?… Имон худ аз худ, агар аъмол надошта бошад, мурда аст» (Яъқуб 2:14, 17)
«Зеро мо (ки имон дорем) ҳунари Ӯ ҳастем, ки дар Масеҳ Исо барои аъмоли нек офарида шудаем, ки Худо пешакӣ омода карда буд, то ки мо дар онҳо роҳ равем» (Эфсӯсиён 2:10)
«Онҳое, ки ба Худо имон овардаанд, бояд эҳтиёткор бошанд, ки аъмоли некро нигоҳ доранд» (Тит 3:8)
