Имон дар бораи чен кардани потенсиали шумост, на дар асоси истеъдод ва таҷрибаи табиии шумо, балки дар боварии ҳузур ва ваъдаҳои Худост.
Ин қариб як ҳикояи хандаовар аст. Он дар Доварон 6:11-18 оварда шудааст:
Ва фариштаи Худованд омада, зери дарахти булут дар Офра нишаст, ки аз Йӯош Абиэзрӣ буд, дар ҳоле ки писараш Гидъӯн гандумро дар ангурча мекӯфт, то онро аз мидёниён пинҳон кунад. Ва фариштаи Худованд ба ӯ зоҳир шуда, ба ӯ гуфт: «Худованд бо туст, эй марди ҷасур». Ва Гидъӯн ба ӯ гуфт: «Лутфан, ҷаноб, агар Худованд бо мо бошад, пас чаро ин ҳама ба сари мо омад? Ва дар куҷоянд ҳамаи корҳои аҷиби Ӯ, ки падарони мо ба мо нақл карданд, гуфтанд: «Оё Худованд моро аз Миср набаровард?» Аммо ҳоло Худованд моро тарк карда, ба дасти Мидён додааст». Ва Худованд ба ӯ рӯ оварда, гуфт: «Бо ин қуввати худ бирав ва Исроилро аз дасти Мидён наҷот деҳ; оё ман туро намефиристам?» Ва ӯ ба ӯ гуфт: «Лутфан, Худованд, чӣ тавр ман Исроилро наҷот диҳам? Инак, қабилаи ман дар Манашше заифтарин аст, ва ман дар хонаи падарам хурдтарин ҳастам». Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Аммо ман бо ту хоҳам буд, ва ту мидёниёнро чун як мард хоҳӣ зад». Ва ӯ ба ӯ гуфт: «Агар ҳоло ман дар назари ту илтифот ёфта бошам, пас ба ман нишонае нишон деҳ, ки ин ту ҳастӣ, ки бо ман сухан мегӯӣ. Лутфан, аз ин ҷо наравед, то даме ки ман назди шумо оям ва тӯҳфаи худро барорам ва онро пеши шумо гузорам». Ва Ӯ гуфт: «Ман мемонам, то ту баргардӣ». (Доварон 6:11-18)
Худо ба Гидъӯн наздик мешавад, то ӯро даъват кунад, ки Исроилро дар як ҷанги хеле муҳим роҳбарӣ кунад ва ӯро «марди ҷасур» меномад. Ӯ ин «марди ҷасур»-ро дар куҷо меёбад? Ӯ ӯро дар ангурча гандум мекӯбад. Ӯ дар дохили хона коре мекунад, ки одатан дар берун мекунед, зеро ӯ аз ҳамон одамоне метарсад, ки Худо ӯро даъват мекунад, ки ба онҳо ҳамла кунад! Худо ӯро марди ҷасур меномад, на аз сабаби қувват ва ҷасорати табиии Гидъӯн, балки аз сабаби он чизе, ки Гидъӯн бо қудрате, ки Худо ба ӯ медиҳад, карда метавонад. Мо медонем, ки ин дуруст аст, зеро Худо сухани худро бо ин калимаҳо оғоз мекунад: «Худованд бо туст». Гидъӯни бечора ва тарсончак ҳатто инро зери суол мегузорад.
Пас Гидъӯн аслан мегӯяд: «Худоё, шумо бояд суроғаи нодуруст дошта бошед. Ман хурдтарин писари қабилаи беаҳамияттарин дар тамоми Исроил ҳастам. Чӣ тавр шумо интизор ҳастед, ки ман Исроилро наҷот диҳам?» Тавре ки ин изҳорот нишон медиҳад, Гидъӯн ҳам худро ва ҳам Худоро нодуруст мефаҳмад. Агар шумо фаромӯш кунед, ки Худо кист — қудрат, ҷалол ва файзи Ӯ, ва шумо фаромӯш кунед, ки шумо ҳамчун фарзанд дар оилаи Ӯ кистед, шумо ҳамеша потенсиали худро барои иҷрои он чизе, ки Худо шуморо даъват кардааст, нодуруст чен мекунед. Шумо қобилияти худро дар асоси истеъдодҳои табиии худ ва андозаи он чизе, ки Худо шуморо барои рӯ ба рӯ шудан интихоб кардааст, чен мекунед. Хушбахтона, азбаски Худо бо шумост, шумо бо ҳикмат ва қудрате беш аз худатон баракат ёфтаед, ки ба шумо потенсиале медиҳад, ки шумо худ аз худ надоштед.
Аз Раҳматҳои субҳи нав аз ҷониби Пол Дэвид Трипп, Ҳуқуқи муаллифӣ © 2014. Бо иҷозати Crossway, як вазорати нашриёти Good News Publishers, Wheaton, IL 60187, www.crossway.org истифода шудааст.
