Аммо Худо мардумро аз роҳи биёбон ба сӯи Баҳри Сурх бурд. Ва мардуми Исроил аз замини Миср барои ҷанг муҷаҳҳаз шуда баромаданд.
Хуруҷ 13:18
Худо халқи интихобкардаи заминии худро аз ғуломии Миср наҷот дод. Ба мо ҳамеша таълим додаанд, ки кӯтоҳтарин масофа байни ду нуқта хати рост аст, аммо вақте ки шумо ба харита нигоҳ мекунед, рафтан аз роҳи биёбон на хати рост буд ва на кӯтоҳтарин роҳ. Чаро Худованд онҳоро ба ин роҳ бурд, на ба роҳи кӯтоҳтар?
Худованд ҳамеша барои корҳое, ки мекунад, сабабҳои худро дорад: «Аммо Худо, роҳи Ӯ комил аст» (Забур 18:30). Ӯ барои ҳар коре, ки мекунад ва ҳар чизе, ки дар ҳаёти худ иҷозат медиҳад, мақсад дорад. Дар ин ҳолат, ба мо гуфта шудааст: «Ва чунин шуд, ки вақте фиръавн мардумро раҳо кард, Худо онҳоро аз роҳи замини фалиштиён набурд, ҳарчанд он наздик буд; зеро Худо гуфт: «Мабодо мардум вақте ҷангро мебинанд, фикри худро тағйир диҳанд ва ба Миср баргарданд»» (Хуруҷ 13:17).
Худованд дилҳои халқи худро медонист. Ӯ медонист, ки агар онҳо роҳи осонро пеш гиранд, дилҳои худро ба сӯи Миср бармегардонанд. Ӯ медонист, ки онҳо ба душвориҳои дар пешистода ниёз доранд, то онҳоро ба он чизе, ки Ӯ барои онҳо тарҳрезӣ карда буд, ташаккул диҳад. Ӯ онҳоро аз ин роҳи ғайричашмдошт бурд — чаро? Зеро ҳамчун миллат, онҳо ҳеҷ гоҳ ҷангро намедонистанд. Он ояти Забур 18:30 идома медиҳад: «Каломи Худованд исбот шудааст; Ӯ сипар аст барои ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ эътимод доранд.» Худованд медонист, ки ҷангҳо дар пешанд, ва тавассути душвориҳое, ки Ӯ иҷозат дод, Ӯ онҳоро омода мекард.
Ӯ роҳнамои онҳо дар биёбон хоҳад буд. Ӯ пеш аз онҳо бо сутуни оташ шабона ва абр рӯзона мерафт (Хуруҷ 13:21). Ин системаи роҳнамоии илоҳии Ӯ буд — «GPS»-и Ӯ. Барои имондори имрӯза, мо низ GPS-и илоҳӣ дорем (Системаи ҷойгиршавии Худо). Ӯ ба мо иҷозат медиҳад, ки аз роҳҳои душвор гузарем, то ба мо вобастагӣ ба Ӯро омӯзонад!
Мисриён дар паси онҳо, Баҳри Сурх дар пеши онҳо — онҳо дар миёна ба дом афтода буданд. Аммо Худо кор мекард! Фиръавн фикр мекард, ки ӯ халқи Худоро ба дом афтондааст, аммо дар назорати мутлақ ва ҳамадони худ, Худованд онҳоро дар ҷое, ки ба онҳо ниёз дошт, дошт. Худованд ба Мусо дастур дод, ва Ӯ Баҳри Сурхро кушод. Халқи Худо аз замини хушк гузаштанд, бо деворҳои об дар ҳар ду тараф. Монеаҳои фиръавн дар паси онҳо ва Баҳри Сурх дар пеши онҳо барои Худое, ки мақсадҳои худро бо халқи худ иҷро мекард, ҳеҷ чиз набуданд.
Дастури Ӯ ба онҳо ин буд:
«Истода, наҷоти Худовандро бубинед» (Хуруҷ 14:13).
Лаҳзаи мулоҳиза барои имрӯз:
На бо қадами номуайян Мо роҳи биёбони худро тай мекунем; Овози шинохта моро даъват кардааст Ба рӯзи абадӣ.
Ӯ моро танҳо намегузорад, то пайгирӣ кунем Роҳи худро дар саросари биёбон; Аммо моро бо файзи зинда роҳнамоӣ мекунад, Ба хона, ки ба он шитоб дорем.
Пас, бо сабр роҳро тай мекунем — Имон ва ҷасорати мо озмуда шудааст — Ва ба муҳаббате, ки ҳар бори гаронро мебардорад, эътимод дорем, Дилҳои моро аз ғам пинҳон мекунад.
– Ҷ.Н. Дарби
