Дар, тавассути ва ба воситаи Писари Ӯ
Худо, ки дар замонҳои гуногун ва бо роҳҳои гуногун дар замони гузашта ба падарон тавассути пайғамбарон сухан гуфта буд, дар ин рӯзҳои охир ба мо тавассути Писари Худ сухан гуфт, ки Ӯро вориси ҳама чиз таъин кардааст, ки тавассути Ӯ низ ҷаҳонҳоро офарид; ки нури ҷалоли Ӯ ва сурати дақиқи шахсияти Ӯ буда, ҳама чизро бо каломи қудрати Худ нигоҳ медорад, вақте ки Ӯ бо Худ гуноҳҳои моро пок кард, дар дасти рости Ҳашамати баланд нишаст, ки аз фариштагон хеле беҳтар шудааст, чунон ки Ӯ бо мерос номи аълотаре аз онҳо ба даст овардааст. —Ибриён 1:1-4 NKJV
Чӣ чизи аҷибе барои мулоҳиза: Худои коинот ҳамеша хоҳиши муошират бо инсониятро дошт. Ӯ бо инсон тавассути офариниш, тӯфон, аҳдҳо, қонун ва пайғамбарон сухан гуфтааст. Аммо, бузургтарин воситаи муоширати Ӯ дар, тавассути ва ба воситаи Писари Ӯ буд. Ӯ Каломе буд, ки ҷисм шуд. Каломи Абадӣ Марде шуд бо паёме аз Худои муқаддас ва меҳрубон. Худованд Исои Масеҳ паёми ниҳоӣ ба ин ҷаҳон аз Худост, ки мо бар зидди Ӯ гуноҳ кардаем. Паёми Ӯ ин аст, ки роҳе ба Падар вуҷуд дорад – барои оштӣ шудан, наҷот ёфтан ва пок шудан! Ҳама чизе, ки мо метавонем ҳангоми хондани ин оятҳо анҷом диҳем, ин аст, ки сарҳои худро дар ибодат ва эҳтиром хам кунем, дарк карда, ки Худованд Исои Масеҳ дар ҳақиқат аз ҳар кас ё ҳар чиз бузургтар аст. Ин аз он сабаб аст, ки Ӯ кист ва чӣ корҳоеро барои ҷалоли Худо ва барои некӯии ҳамаи онҳое, ки тавассути Ӯ ба Худо меоянд, анҷом додааст.
Шаби ором, шаби муқаддас; Писари Худо, нури поки ишқ; Шуоъҳои дурахшон аз чеҳраи муқаддаси Ту; бо тулӯи файзи наҷотбахш; Исо, Худованд дар таваллуди Ту, Исо, Худованд, дар таваллуди Ту. —Ҷозеф Мор (1792–1848)
