«Ман ҳанӯз ҳам туро дӯст медорам, ҳатто вақте ки ту бадӣ мекунӣ».
Духтарам инро гуфт ба набераи чорсолаам бори охир, ки онҳо бо мо меистоданд. Писарбача кореро карда буд, ки набояд мекард. Ӯро огоҳ карда буданд, аммо ӯ саркашона роҳи нодурустро интихоб кард. Ва ӯ оқибатҳои онро дид.
Ҳангоми интизом, дар миёни ашк, ин ибораи таскинбахш ва меҳрубонона баромад: «Ман ҳанӯз ҳам туро дӯст медорам, ҳатто вақте ки ту бадӣ мекунӣ». Пас аз ашкҳои бештар ва вақти тӯлонии оромӣ, модар ва писар боз якҷоя шуданд. Албатта, ҳақиқат ин буд, ки онҳо ҳеҷ гоҳ якҷоя набуданд! Муносибат, ҳарчанд шиддатнок бошад ҳам, шикаста намешуд.
Худо баъзан ба ман мегӯяд, «Ман ҳанӯз ҳам туро дӯст медорам, вақте ки ту бадӣ мекунӣ». Ман медонам, ки чӣ дуруст аст. Ман медонам, ки Худо чӣ мехоҳад, аммо ман онро иҷро намекунам. Ман он чизеро, ки мехоҳам, иҷро мекунам. Ман муносибати худро бо Худо нашикастаам, аммо вохӯрдан бо Ӯ дар дуо, дар хондани Китоби Муқаддас ё дар муоширати калисо душвор аст. Чизе, ки ман хато кардаам, байни Падари осмонӣ ва ман монеъ шудааст.
Қадами навбатӣ аз ман вобаста аст.
Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ вафодор ва одилона аст ва гуноҳҳои моро мебахшад ва моро аз ҳама беадолатӣ пок мекунад (1 Юҳанно 1:9 NIV).
Ман як бор аз як гурӯҳи донишҷӯён пурсидам, ки онҳо кадом калимаро дар ин оят муҳимтарин меҳисобанд. Пас аз баъзе муҳокимаҳои хуб ман ҷавоби худро дохил кардам. Ин калимаи аввал буд – калимаи хурди дуҳарфӣ, «Агар».
Танҳо вақте ки мо дарк мекунем Худо ҳамеша дуруст аст ва мо хато мекунем, ва танҳо вақте ки мо қарор медиҳем, ки бар он дарк амал кунем, таъсири пурраи ибораи духтарам метавонад ба муносибати мо бо Худои мо гузарад.
«Касе ки кам бахшида шудааст, кам дӯст медорад», гуфт Исо (Луқо 7:47). Вақте ки мо ба Ӯ иқрор мешавем, Ӯ моро мебахшад. Ҳар қадар Ӯ моро бештар бахшад, ҳамон қадар мо Ӯро бештар дӯст медорем. Ман хеле шодам, ки «Ӯ ҳанӯз ҳам моро дӯст медорад, ҳатто вақте ки мо бадӣ мекунем».
