Илтиҷои Худо
«Биёед, ва биёед бо ҳам муҳокима кунем», — мегӯяд Худованд, «гарчанде гуноҳҳои шумо мисли арғувон бошанд ҳам, онҳо мисли барф сафед хоҳанд шуд» (Ишаъё 1:18).
«Бигзор шарир роҳи худро тарк кунад, ва марди беинсоф фикрҳои худро; бигзор ӯ ба Худованд баргардад, ва Ӯ ба ӯ раҳм хоҳад кард; ва ба Худои мо, зеро ки Ӯ фаровон бахшиш хоҳад кард» (Ишаъё 55:7).
Вазъияти ноумедонаи инсон
«Зеро ки ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд» (Румиён 3:23).
«Дил аз ҳама чиз фиребанда аст, ва сахт бад аст» (Ирмиё 17:9).
«Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке ба роҳи худ рафт» (Ишаъё 53:6).
Доварӣ муайян аст
«Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, аммо баъд аз ин доварӣ» (Ибриён 9:27).
«Ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ки ба номи Писари ягонаи Худо имон наовардааст» (Юҳанно 3:18).
«Шарирон ба дӯзах хоҳанд рафт, ва ҳамаи миллатҳое, ки Худоро фаромӯш мекунанд» (Забур 9:17).
«Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Танҳо як роҳи гурез
Исо ба ӯ гуфт: «Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6).
«Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24).
«Агар тавба накунед, ҳамаи шумо низ нобуд хоҳед шуд» (Луқо 13:3).
Наҷот тӯҳфа аст
«Тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост» (Румиён 6:23).
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
Имондор ҳаёти ҷовидонӣ дорад
«Ин чизҳоро ман ба шумо, ки ба номи Писари Худо имон доред, навиштам, то бидонед, ки ҳаёти ҷовидонӣ доред» (1 Юҳанно 5:13).
«Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳанно 3:36).
Чӣ тавр абадӣ гум шудан
«Чӣ тавр мо гурезем, агар чунин наҷоти бузургро нодида гирем?» (Ибриён 2:3).
«Ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (Юҳанно 3:36).
Интизор нашавед!
«Худовандро ҷӯед, вақте ки Ӯро ёфтан мумкин аст; Ӯро даъват кунед, вақте ки Ӯ наздик аст» (Ишаъё 55:6).
«Инак, ҳоло вақти қабулшуда аст; инак, ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 6:2).
