Дар ин мақолаҳо мо мехоҳем ба ҳамаи онҳое, ки оиладор нестанд, нишон диҳем, ки барои ёфтани ҳамсари издивоҷ роҳи беҳтаре аз он чизе, ки дунё таълим медиҳад, вуҷуд дорад. «Роҳи Худо» роҳи баракати ҳақиқӣ аст.
ҶАНБАИ ҶИСМОНӢ
«Издивоҷ дар ҳама чиз муҳтарам аст ва бистар беайб аст» (Ибриён 13:3).
Ҳамчун як қисми баракати издивоҷ, Худо ба мо лаззати нишон додани муҳаббатро тавассути иттиҳоди ҷисмонӣ ва озодии нишон додани меҳру муҳаббати мутақобиларо додааст; ҳама дар доираи муносибати бехатар. Дар муносибати издивоҷ дар ин бобат озодии комил вуҷуд дорад, аммо берун аз издивоҷ ин манъ аст, чунон ки мо аз Навиштаи худ баръало мебинем. Дунё ин фарқиятро намебинад ва муқаддасӣ ва покизагие, ки Худо дар назар дошт, нобуд мешавад. Ин сустшавии меъёри Худо — ки дар он муносибатҳои ҷисмонӣ дар ҳар ҷо ва бо ҳар касе, ки интихоб мекунад, барқарор карда мешаванд — танҳо метавонад гуноҳ ва бадбахтӣ оварад.
Дар ҳама муносибатҳои мо бо ҷинси муқобил мо бояд бар зидди ин муносибат мавқеи равшан ва мусбат гирем; ин моро аз гирифтор шудан наҷот медиҳад ва ба дунё шаҳодати равшан ва ба дигар имондорон намуна нишон медиҳад.
Тамоми Навиштаҳо пур аз хатогиҳои зино (Аъмол 15:29) ва хиёнат (Хуруҷ 20:14) мебошанд. Аввалӣ муносибати ҷинсӣ берун аз издивоҷ ва дуюмӣ муносибати ҷинсӣ бо шахси оиладор аст. Мо бояд баръало изҳор кунем, ки меҳру муҳаббати ҷисмонӣ аз ҷониби Худо барои як мард ва як зан дар доираи издивоҷ пешбинӣ шудааст — ва ба андозаи хеле маҳдуд аз ҷониби ҷуфте, ки ба издивоҷ ӯҳдадор шудаанд (ниг. мақолаи қаблӣ).
Бо муносибати кунунии ҷаҳон ба ин чизҳо мо бояд кафолат диҳем, ки меъёрҳои мо паст карда нашаванд, то табиати кӯҳнаи дар мо буда кор кунад ва моро ба васвасаҳое, ки дучор хоҳем шуд, гирифтор кунад. Юсуф ва зани Потифарро ба ёд оред (Ҳастӣ 39:13).
«Аз шаҳватҳои ҷавонӣ гурез» (2 Тимотиюс 2:22).
Интихоби якҷоя зиндагӣ кардан ба ҷои издивоҷ дар ҷаҳони атрофи мо паҳн шудааст. Ин баръало зино аст; ӯҳдадории издивоҷ ва эълони оммавии издивоҷ вуҷуд надорад. Қонунҳои аксари кишварҳо мегӯянд, ки издивоҷ бояд қонунӣ сурат гирад ва Румиён 13:1 ба мо мегӯяд, ки «ҳокимиятҳое, ки ҳастанд, аз ҷониби Худо таъин шудаанд»; аз ин рӯ, онҳо бояд итоат карда шаванд.
Биёед эҳтиёт кунем, ки худро аз васвасаи ҷаҳон бо роҳи пешгирӣ аз намоиши бадани инсонӣ нигоҳ дорем. Ин бадӣ дар атрофи мост. Биёед кафолат диҳем, ки бо либос ва рафтори номуносиб ба ҷисм ҷой надиҳем.
Пас, вақте ки мо аз ҷавонӣ калон мешавем, биёед ҷисмҳои худро (маъбадҳои Рӯҳулқудс) пок ва хусусӣ нигоҳ дорем, то он даме ки, бо иродаи Худо, Ӯ ба мо шарике дар издивоҷ диҳад; дар ин муносибати муқаддас хоҳишҳои ҷисмонии мо қонеъ карда мешаванд.
ШУКӮҲИ ХУДО ВА БАРАКАТИ МО
Иродаи Худо барои издивоҷ ин аст, ки ҷуфт метавонад як воҳиди оилавиро барои шукӯҳи Ӯ ташкил диҳад, то муҳаббат ба онҳое, ки дар дохиланд, нишон дода шавад ва ба онҳое, ки дар берунанд, бирасад. Сферае, ки дар он шарафи Ӯ нигоҳ дошта мешавад ва итоат ба Навиштаҳо амалӣ карда мешавад ва дар он кӯдакон метавонанд дар «тарбия ва насиҳати Худованд» (Эфсӯсиён 6:4) ба воя расанд. Ин ҳам барои баракати мард ва зан аст. Худо Ҳавворо ба Одам ҳамчун «ёвар» дод, то ҳамсари ӯ дар тӯли ҳаёт бошад.
Мисли ҳама чиз дар Навиштаҳо, издивоҷ барои шукӯҳи Худованд Исо аст. Ӯ офарандаи офариниш ва ҳама қонунҳо ва тартибот дар он аст. Издивоҷ як қисми он тарҳи бузург аст. Зебоии муносибати издивоҷ шаҳодати ҳикмати илоҳии Ӯст. Назарияи эволютсия, азбаски бобҳои аввали Китоби Муқаддасро рад мекунад, аз ин рӯ ҳисоботи Одам ва Ҳавво ва пайванди издивоҷро, ки Худо дар Боғи Адан барқарор кардааст, рад мекунад. Ин як дурӯғи бузурги замони мост.
Эволютсия аз Писари Худо шукӯҳеро, ки Ӯ ҳамчун офаранда дорад, мегирад ва аз ин рӯ, бо назардошти қонунҳои Худо дар Навиштаҳо дар бораи издивоҷ, Худованд Исоро аз шукӯҳи Ӯ маҳрум мекунад. Тамоми муносибати издивоҷ тасвири Масеҳ ва ҷамъомад аст. Ин тасвири ягонагии байни Худованд Исои Масеҳ ва Калисои масеҳӣ аст, ки вақте издивоҷи Барра дар осмон дида мешавад, пурра нишон дода мешавад.
«Ӯ аз ранҷи ҷони Худ хоҳад дид ва қаноат хоҳад кард» (Ишаъё 53:11).
Агар мо муқаддасии муносибати издивоҷро нодида гирем, ба Худованди худ беэҳтиромӣ мекунем. Барои иродаи худхоҳонаи ман ҷой нест.
Як қадам берун аз иродаи Худованд дар нофармонӣ танҳо боиси ғамгинӣ барои худ ва дигарон хоҳад шуд. Ҳарчанд оқилона ба назар расад, агар он ба намунаи Китоби Муқаддас мухолифат кунад, боиси ноумедӣ хоҳад шуд.
Дуои ман ин аст, ки вақте ҷавонон ба воя мерасанд, дар миёни ҳама васвасаҳое, ки Шайтон онҳоро дар ҷаҳон иҳота хоҳад кард, онҳо метавонанд, бо сабр ва итоат, ва таҳти роҳнамоии равшани Худо, беҳтарини Худоро дар ин соҳаи ҳаёти худ таҷриба кунанд. Ҳамсари издивоҷро пайдо кунанд (агар ин даъвати онҳо бошад), то муҳаббатро ба якдигар ҳамчун намунаи Масеҳ ва калисои Ӯ, Арӯси Ӯ, нишон диҳанд ва беҳтарини Худоро якҷоя донанд, то Худованди мо биёяд.
