Шаҳрдор, Довар, Ҳукм
Вақте ки мансабдорони давлатӣ қонунро вайрон мекунанд, чӣ бояд кард? Шаҳрдори як шаҳри Амрикоро дар назар гиред, ки барои ваъдаи шартномаҳои корӣ бо ҳукумат 5000 доллар ришва гирифтааст. Азбаски ин муомила пинҳонӣ сабт шуда буд, гуноҳи ӯ дар суд бешубҳа буд. Аммо ҳукм чӣ бояд бошад?
Вакили шаҳрдор барои сабукӣ баҳс кард. «Ӯ дар ҳаёташ корҳои нек кардааст», - гуфт вакили дифоъ. «Ҳамаи ин бояд бар зидди он чизе, ки бешубҳа як ҷинояти ҷиддӣ аст, баркашида шавад».
Назари вакил беназир нест. Аксарияти одамон дар ҷаҳон бовар доранд, ки ҳамон стандарт бояд ба рафтори онҳо татбиқ карда шавад, хусусан вақте ки сухан дар бораи он чизе меравад, ки Китоби Муқаддас онро гуноҳ меномад. «Ҳар беинсофӣ гуноҳ аст», - мегӯяд Худо (1 Юҳанно 5:17).
Аммо, дар ҳоле ки аксарияти мо гуноҳи худро эътироф мекунем, мо аксар вақт корҳои некеро, ки дар ҳаёти худ карданӣ будем, низ ёдовар мешавем. Ғамхорӣ ба аъзоёни оила, хайрия кардан ё хидмат ба ҷомеа баъзе аз корҳои неке мебошанд, ки зуд-зуд зикр мешаванд.
Дар мавриди шаҳрдор, аммо, як назари дигар низ бояд пешниҳод мешуд - назари довар. Дар толори суд, ки пур аз дӯстони шаҳрдор буд, довар бисёр дастовардҳои шаҳрдорро эътироф кард. «Аммо, - эълон кард ӯ, - ин амалҳоеро, ки дар ин ҷо анҷом дода шудаанд, нест намекунад».
Чӣ қадар ҷиддӣ! Сарфи назар аз корҳои неки зиёдаш, гуноҳи шаҳрдорро нест кардан мумкин набуд. Ҳукм - гунаҳкор, бо ҳукми зиндон ва ҷарима.
Аммо Худо метавонад кореро кунад, ки довар карда натавонист. Дар ҳоле ки Худо пайваста стандарти муқаддаси Худро татбиқ мекунад ва ҳеҷ гуноҳе нодида гирифта намешавад, Ӯ ба онҳое, ки аз гуноҳҳои худ тавба мекунанд ва бо имон ба марг ва эҳёи Масеҳ ҳамчун пардохти гуноҳи худ такя мекунанд, раҳмдил аст.
Ба корҳои неке, ки кардаед, такя накунед - ин кофӣ нест! Аммо хуни Исои Масеҳ кофӣ аст. Он «моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7). Оё гуноҳҳои шумо шуста шудаанд? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
