Кашфи яҳудии як умр
Ман яҳудӣ ҳастам
Ва ман медонам, ки шумо Фисҳро чӣ тавр ҷашн мегиред. Шумо ҳамаи хамиртурушро аз хонаҳоятон дур мекунед; шумо фатир ва барраи бирёншударо мехӯред. Шумо ба куништ меравед ва расму оини Талмудро иҷро мекунед. Шумо ҳама чизро иҷро мекунед, ба ҷуз он чизе ки Яҳува пеш аз ҳама талаб карда буд.
Яҳува нагуфт: «Вақте ки ман хамиртурушро дур кардашуда мебинам, ё вақте ки ман шуморо мебинам, ки фатир ё барра мехӯред, ё вақте ки ман шуморо мебинам, ки ба куништ меравед…»
Ӯ гуфт:
«Вақте ки ман хунро мебинам, аз шумо мегузарам» (Хуруҷ 12:13). Бародарон, шумо ҳеҷ чизро ба ҷои хун гузошта наметавонед. Шумо бояд хун дошта бошед! Хун калимаи даҳшатнок барои касест, ки навиштаҳои қадимиро эҳтиром мекунад, аммо қурбонӣ надорад.
Дар Китоб ба ҳар ҷое, ки нигоҳ кунед, хунро мебинед. Аммо шумо онро дар яҳудии имрӯза пайдо карда наметавонед.
Ҳамчун кӯдак дар Фаластин
Ман Таврот, Забур ва Паёмбаронро мехондам. Ман ба куништ мерафтам ва аз раввин ибрӣ меомӯхтам. Ман бовар доштам, ки дини мо дини ҳақиқӣ аст. Аммо вақте ки ман Тавротро меомӯхтам, маро мавқеи хун дар ҳамаи маросимҳои дар он ҷо зикршуда ба ҳайрат овард. Ман ба ҳамин андоза аз набудани мутлақи он дар расму оини яҳудӣ ба ҳайрат омадам.
Рӯзи кафорат ва аҳамияти хун маро вақте ки Хуруҷ 12 ва Ибодат 16-17-ро мехондам, ба ташвиш овард. Як оят дар гӯшҳоям садо медод:
«Ин хун аст, ки барои ҷон кафорат мекунад!» (Ибодат 17:11). Ман медонистам, ки Тавротро вайрон кардаам ва бояд кафорат кунам. Ҳар сол, дар Рӯзи кафорат, ман синаамро мезадам, вақте ки эҳтиёҷи худро эътироф мекардам, аммо кафорат хунро талаб мекард, ва хун набуд!
Раввини донишманд
Раввини донишманде ба ман гуфт, ки Худо аз қавми худ хашмгин аст. Маъбад хароб шудааст ва дар ҷои он масҷиди мусулмонӣ қарор дорад.
Ягона ҷой дар рӯи замин, ки мо ҷуръат мекунем хуни қурбониро мувофиқи Ибодат 17 рехтем, олуда шудааст. Аз ин рӯ, хун нест. Худо роҳро ба хидмати муқаддаси Рӯзи бузурги кафорат бастааст.
Ҳоло, мо бояд ба дастурҳои Талмуд ва раҳмати Худо такя кунем.
Ман қаноатманд набудам. Ман медонистам, ки Таврот бетағйир мондааст, ҳарчанд маъбад хароб шуда буд. Ҳеҷ чиз ба ҷуз хун наметавонист гуноҳро кафорат кунад.
Аммо азбаски мо наметавонистем барои кафорат хун рехтем, мо тамоман бе кафорат мондем!
Ин фикр маро ба даҳшат овард. Ман бо раввинҳои дигар машварат кардам ва танҳо як савол додам: «Хуни кафоратро дар куҷо пайдо карда метавонам?»
Ман солҳои зиёд дар ҷойҳои гуногун ҷустуҷӯ кардам. Як шаб дар кӯчаи танге дар Қустантания, як аломат маро ба вохӯрӣ барои яҳудиён даъват кард.
Вақте ки ман даромадам, шунидам, ки марде мегӯяд:
«Хуни Исои Масеҳ моро аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7). Ман бо нафаси қатъшуда гӯш мекардам, вақте ки сухангӯй нақл кард, ки чӣ тавр Худо эълон кард, ки «бе рехтани хун бахшиш нест» (Ибриён 9:22),
ки Худо Писари Худро — Барраи Худоро — барои мурдан додааст, ва ҳамаи онҳое, ки ба хуни Ӯ боварӣ доштанд, ҳамаи гуноҳҳояшон бахшида шуданд.
Ин Масеҳи Ишаъё 53 ва Азобкаши Забур 22 буд.
Бародарони яҳудии ман
Ман ниҳоят хуни кафоратро пайдо кардам! Ҳоло ман дӯст медорам, ки Аҳди Ҷадидро бихонам, то бубинам, ки чӣ тавр ҳамаи сояҳои Таврот дар Исои Масеҳ иҷро шудаанд. Хуни Ӯ барои гуноҳкорон рехта шуд. Он Худоро қаноатманд кард ва ягона воситаи наҷот барои яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ аст (Юҳанно 1:29).
Оё шумо низ ба хуни Барраи Худо боварӣ нахоҳед кард?
Навиштаҳо аз *«Тарҷумаи нави шоҳ Ҷеймс»*, © 1982, Thomas Nelson, Inc. Бо иҷозат.
