Огоҳии эвакуатсия: Оё шумо ба огоҳӣ гӯш медиҳед?
«Чӣ тавр мо гурехта метавонем, агар чунин наҷоти бузургро нодида гирем?» Ибриён 2:3
Дар як блоги интернетӣ дар бораи офатҳои табиӣ, як нависанда ин саволро дар бораи одамони дар хатар буда пурсид: «Чаро одамон то ҳол аз гӯш кардани огоҳиҳои тӯфон саркашӣ мекунанд, то дар охир азоб кашанд?»
Нависанда ба таҳдиди сӯхторҳое, ки дар Ҳюстон, Техас сӯхта буданд, ва даъватҳое, ки барои эвакуатсияи одамон садо дода буданд, ишора кард. Инҳо даъватҳое буданд, ки баъзе одамон онҳоро нодида гирифтанд.
Нависанда ноумедии худро дар бораи вокуниш ба ин таҳдид ва инчунин дар бораи тӯфон қайд кард.
«Ман инро намефаҳмам,» навишт ӯ. «Ман дар ҳақиқат намефаҳмам. Ба сокинони Ҳюстон ва Галвестон борҳо дар бораи хатарҳои тӯфони Айк (сентябри 08) гуфта шуда буд, ва баъзеҳо боз ҳам монданро интихоб карданд.»
Мутаассифона, ҳамин саволро дар бораи одамоне, ки аз итоат ба Худо ва посух додан ба огоҳиҳои Ӯ дар бораи доварии оянда саркашӣ мекунанд, пурсидан мумкин аст. Огоҳӣ равшан аст: Худо гуноҳро нафрат дорад, ва доварии Ӯ – ҷазои абадӣ – интизори онҳоест, ки дар гуноҳҳои худ бе Масеҳ мемиранд.
Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Худо «рӯзеро таъин кардааст, ки дар он ҷаҳонро бо адолат аз ҷониби Марде (Исо), ки Ӯ таъин кардааст, доварӣ хоҳад кард. Ӯ ба ҳама дар ин бора бо эҳё кардани Ӯ аз мурдагон кафолат додааст» (Аъмол 17:31 NKJV).
Доварӣ барои гуноҳ аз ҳар гуна офати табиӣ хеле бадтар хоҳад буд. Масеҳ ба одамоне, ки Худоро намешиносанд, ва ба онҳое, ки ба Инҷил итоат намекунанд, ҷазо хоҳад дод.
Инҳо бо ҳалокати абадӣ аз ҳузури Худованд ва аз ҷалоли қудрати Ӯ ҷазо хоҳанд гирифт (2 Таслӯникиён 1:8-9).
Ҳарчанд огоҳӣ сахт аст, одамон онро нодида мегиранд – ҳамон тавре ки онҳо огоҳиҳоро дар бораи тӯфонҳо, сӯхторҳои ҷангал ва обхезӣ нодида мегиранд. Мутаассифона, онҳо ин корро ба зарари худ мекунанд.
Сарфи назар аз натиҷаи даҳшатноки зиндагӣ ва мурдан дар гуноҳ, роҳи гурез вуҷуд дорад. Худо нақшаи эвакуатсия дорад, ва он дар Исои Масеҳ, Писари Ӯ ёфт мешавад. Мо бояд танҳо ба Ӯ эътимод кунем, то моро наҷот диҳад.
Ӯ гуфт: «Агар шумо имон наоваред, ки Ман Ӯ ҳастам, шумо дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд» (Юҳанно 8:24).
Худо намехоҳад, ки касе бе Масеҳ бимирад ва азоб кашад (2 Петрус 3:9). Аз ин рӯ, «Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то ки моро ба Худо биёрад» (1 Петрус 3:18).
Нақшаи эвакуатсияи Худо барои наҷот додани мо аз доварӣ бо имони оддӣ фаъол мешавад. Ин аст он чизе ки Масеҳ ваъда дод:
Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, касе ки сухани Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти абадӣ дорад, ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст (Юҳанно 5:24).
Худо ба мо ҳаёти абадиро ҳамчун тӯҳфаи ройгон пешниҳод мекунад, ки онро танҳо бо имон қабул кардан мумкин аст. Аммо агар мо онро рад кунем, худро дар хатар мегузорем.
Чӣ тавр мо гурехта метавонем, агар чунин наҷоти бузургро нодида гирем? (Ибриён 2:3).
Шумо чӣ кор мекунед? Оё шумо огоҳиро нодида мегиред? Оё шумо ба таъхир меандозед ва ояндаи худро зери хатар мегузоред? Ё шумо нақшаи эвакуатсияи Худоро пайравӣ мекунед ва ба Масеҳ эътимод мекунед, то наҷот ёбед? Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
