Барча масиҳийлар руҳонийлардир ва икки мақсадга эга бўлган руҳонийликнинг икки тартиби аъзоларидир. Бутрус бизнинг ҳам «муқаддас», ҳам «шоҳона» руҳонийлик эканлигимизни ёзган (1 Бутрус 2:5,9).
Муқаддас ва шоҳона
Муқаддас руҳонийликнинг мақсади «Исо Масиҳ орқали Худога мақбул бўлган руҳоний қурбонликларни келтиришдир» (1 Бутрус 2:5 KJV). Бутруснинг муқаддас руҳонийликни биринчи бўлиб тилга олиши тасодиф эмас. Бошқа ҳар қандай ишни қилишдан олдин, биз муқаддас жойда вақт ўтказишимиз керак. Биз келтирадиган қурбонликлар орасида танамизнинг тирик қурбонлиги (Римликларга 12:1) ва «мақтов қурбонлиги... Унинг исмига шукрлар келтирувчи лабларимизнинг меваси» (Ибронийларга 13:15) бор.
Шоҳона руҳонийликнинг мақсади улуғвордир: «Сизни зулматдан Ўзининг ажойиб нурига чақирган Зотнинг мақтовларини (фазилатларини) эълон қилиш» (1 Бутрус 2:9). Биз Исога ўхшашга чақирилган шогирдлармиз. «Менга эргашинг» бу ҳар томонлама риоя қилиниши керак бўлган амрдир. Бизнинг Раббимизга ўхшаб ўсишимиз Худонинг мақсадидир. Бир кун келиб биз жисмонан Унга ўхшаймиз. Павлус ёзган: «Кимларни У олдиндан билган бўлса, уларни Ўз Ўғлининг суратига мувофиқ бўлишга ҳам олдиндан белгилаган» (Римликларга 8:29).
Биз Раббимиз ҳозир бўлган ҳар жойда ибодат қиламиз, чунки У қаерда бўлса, ўша ерда муқаддас жой бор. Унинг исмига «икки ёки уч» ёки ундан кўпроқ одам йиғилган жойда (Матто 18:20) ёки У севги билан яшайдиган ўз қалбимизнинг муқаддас жойида бўлсин – қаерда бўлмасин, биз «Раббимизга муқаддаслик гўзаллигида ибодат қиламиз» (Забур 29:2).
«Раббимиз ва Нажоткоримиз Исо Масиҳнинг инояти ва билимида» ўсиб, биз «чақирувимиз ва танловимизни аниқ қиламиз» (2 Бутрус 3:18; 1:10). Шу билан бирга, биз ўзгарган ҳаётга гувоҳлик берамиз ва Худони ҳамда Нажоткоримизни улуғлаймиз. Биз Унинг дунё ва фаришталар томонидан гувоҳ бўлган зафарли юришига эргашмоқдамиз (2 Коринфликларга 2:14; Эфесликларга 3:9-10; Колосаликларга 2:15).
Инсон бўлганимиз учун, ва шунинг учун нуқсонли ва гуноҳкор бўлганимиз учун, Худога Уни хурсанд қилиши мумкин бўлган ҳеч нарса таклиф қила олмаймиз. Ўзимиздан Унга қабул қилиши мумкин бўлган ҳеч нарса таклиф қила олмаймиз. Фақат Раббимиз Исо Худога мақбулдир, чунки У ҳаётда ва ўлимда Отанинг иродасини мукаммал бажарди. Бу ерда биз ёқиб юбориладиган қурбонликни, унга ҳамроҳ бўлган овқат ва ичимлик қурбонликларини кўрамиз. Биз таклиф қила оладиган ягона нарса – Унга бўлган миннатдорчилигимиздир.
Руҳоний ва қурбонлик
Ҳорун ва унинг ўғиллари руҳоний сифатида муқаддас қилинганда, бу принцип қандай ишлашини кўрамиз. Муқаддас қилиш қўчқори сўйилди ва қон Ҳоруннинг ўнг қулоғига, ўнг қўлининг бош бармоғига ва ўнг оёғининг бош бармоғига суртилди. Ҳорундан кейин унинг ўғиллари ҳам худди шундай муомала қилинди (Левилар 8:22-28). Бу биз эшитадиган, қиладиган ва борадиган барча нарсалар Исонинг қони билан муқаддас қилинганини англатади. Биз бу билан гуноҳкор лаззатларга берилишимиз мумкин деб ўйламаслигимиз керак. Биз ювилган ва муқаддас қилинганмиз, шунинг учун Худонинг кўрсатмаси биз учун муқаддас бўлишдир, чунки У муқаддасдир (Левилар 20:7; 1 Коринфликларга 6:11).
Худонинг вакили сифатида Мусо Ҳоруннинг қўлларини ва унинг ўғилларининг қўлларини қурбонлик бўлаклари билан тўлдирди. Кейин уларни Ҳорун ва унинг ўғилларидан олиб, қурбонгоҳда ёқиш учун қайтарди. Бизда ҳам худди шундай. Бизнинг қўлларимиз, гўё, қўчқор бўлаклари билан эмас, балки Раббимиз Исонинг шахси ва ишига бўлган миннатдорчилигимиз билан тўлдирилган. Раббимизнинг Ўзи бизнинг ибодатда Отага таклиф қиладиган нарсаларимизни тақдим этади. Шундай қилиб, биз руҳ ва ҳақиқатда ибодат қиламиз. Шундай қилиб, бизнинг ибодатимиз қадимги қурбонликларнинг бажарилишидир, уларнинг ўзи Раббимиз Исо Масиҳ томонидан бажарилган.
Кул ва қурбонгоҳ
Исроил иқтисодиётида эрталабки ва кечки ёқиб юбориладиган қурбонлик ёнаётган қурбонликдан ёқимли ҳиднинг доимий равишда Раббимизга кўтарилишини таъминларди (Левилар 6:8-13). Яна, ҳозирги даврда бизда ҳам худди шундай. Биз Худога Раббимиз Исонинг доимий ҳиди бўлишимиз керак (2 Коринфликларга 2:15-16). Руҳонийнинг қурбонлик ёқилгандан кейин кулларни тоза жойга олиб ташлаш иши, бизнинг бу дунёда Раббимиз Исонинг шахсини ва Унинг ўлими ва тирилиши фактини қандай олиб юришимизни кўрсатади.
Биз Унинг исмига йиғилганимизда бирга ибодат қилсак-да, дунёдаги бошқаларга гувоҳлик берганимизда ҳам ибодат қилувчилармиз. Жамоавий ибодатда бўлганимизда, биз руҳоний кийимларимизни кийганмиз дейиш мумкин. Биз кундалик ишларимизда оддий кийимлар киямиз, гарчи бу билан руҳонийлигимиз камаймайди. Оддий кийимларда, Раббимиз халқининг лагеридан ташқарида қабул қилинган қурбонликнинг исботини олиб юрган руҳоний, бугунги кунда имонлининг дунё халқи орасидаги гувоҳлигининг суратидир (Левилар 6:10-11).
Биринчидан, биз муқаддас руҳонийлармиз, кейин эса кундалик ишимизни бажараётганимизда шоҳона руҳонийлармиз. Иккала ҳолатда ҳам биз руҳонийликмиз ва Худога Уни хурсанд қиладиган нарсани юборамиз. Павлус бунга Коринф черковига ёзганида ишора қилган: «Ҳар доим танамизда Раббимиз Исонинг ўлимини олиб юрамиз, токи Исонинг ҳаёти ҳам танамизда намоён бўлсин» (2 Коринфликларга 4:10). Ва яна Филиппи черковига ёзган: «Менинг қатъий умидим ва ишончимга кўра, ҳеч нарсада уялмайман, балки ҳар доимгидек, ҳозир ҳам Масиҳ танамда улуғланади, хоҳ ҳаёт билан, хоҳ ўлим билан бўлсин» (Филиппиликларга 1:20).
