«Вай он чиро, ки метавонист, кард» (Марқӯс 14:8)
Ҳамаи мо аз замонҳои душвор озмуда мешавем. Дар айни замон бисёре аз мо дар шароите қарор дорем, ки қаблан ҳеҷ гоҳ аз сар нагузаронида будем, зеро вохӯриҳо ба таъхир гузошта шудаанд. Оё мо танҳо дар хона менишинем ва ҳеҷ коре намекунем, ё он чиро, ки метавонем, мекунем?
Марями Байт-Ҳинӣ ба чунин шароит омода буд ва барои Худованд чизееро, ки хеле арзишманд буд, ҷудо карда буд. Вай лаҳзаеро интизор буд, ки онро ба Худованд бидиҳад.
Дар Ерусалим саркоҳинон ва китобдонон меҷустанд, ки чӣ тавр Худовандро бо макр дастгир кунанд ва Ӯро ба қатл расонанд, зеро онҳо аз ҳасад бармеангехтанд. Ин барои ҳар як дӯстдори Худованд Исо ҳам хатар ва ҳам душворӣ овард. Аммо дар он хонаи Байт-Ҳинӣ, ки Марто Худовандро қабул карда буд ва бародараш Лаъзор зиндагӣ мекард, ки Худованд ӯро аз мурдагон эҳё карда буд, барои Худованд истиқбол буд. Ӯ инро медонист ва дар он ториктарин шаб ба он ҷо рафт. Ҳамин тавр, Марям имкониятеро, ки интизораш буд, ба даст овард.
Худованд аз қуттии хеле арзишманди нард, ки Марям дошт, комилан огоҳ буд, зеро Ӯ бешубҳа шароитеро ба вуҷуд оварда буд, ки он ба дасти вай афтод. Савол ин буд, ки оё вай онро барои худ истифода мебарад, зеро эҳтимол он чизе буд, ки вай дар рӯзи тӯяш бо он тадҳин мешуд ва ба ин васила таваҷҷӯҳро ба худ ҷалб мекард, ё онро ба Ӯ медиҳад, то Ӯ мавзӯи таваҷҷӯҳи ҳама бошад.
Ин як масъалаи хеле амалист, ки ҳамаи мо дар он иштирок дорем, зеро Худованд ба ҳар яки мо чизе додааст, ки метавонад барои худписандӣ истифода шавад, ё метавонад барои ҷалоли Худованд Исо истифода шавад. Ҳар як мӯъмини ҳақиқӣ аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас мӯҳр зада шудааст ва ҳамчун аз Худо таваллудшуда, табиати наве дорад, ки метавонад ба каломи гаронбаҳои Худо ҷавоб диҳад ва ба лаззат бурдан аз Худо ҳамчун ибодаткунандаи ҳақиқӣ роҳнамоӣ шавад. Аммо мо бояд аввал худро ба Худо таслим кунем ва сипас ҳамаи он чиро, ки дорем. Довуд дар 1 Вақоеънома 29:14 гуфт: «Зеро ҳама чиз аз Туст, ва аз они Туро ба Ту додем».
Худованд Исо аз мо интизор нест, ки он чиро, ки қодир нестем, кунем, ё он чиро, ки надорем, диҳем; танҳо Ӯ медонад, ки мо чӣ дорем ва метавонад бигӯяд: «Вай он чиро, ки метавонист, кард». Сухани Павлус ба филиппиён: «Зеро ҳама чизи худро меҷӯянд, на чизи Исои Масеҳро» (2:21), барои мо як мушкилот аст: Оё ин аз они ман аст ё аз они Ӯ?
Марям дар ин бора шубҳае надошт. Бо нишастан дар пойҳои Ӯ ва гӯш кардани суханони Ӯ, вай Ӯро бештар аз ҳар каси дигар дӯст дошта буд ва ҳамаи он чиро, ки дошт, аз они Ӯ медонист. Ва ҳамин тавр мо дар Юҳанно 12:3 мехонем: «Он гоҳ Марям як фунт равғани нард, ки хеле гаронбаҳо буд, гирифт ва пойҳои Исоро тадҳин кард ва пойҳои Ӯро бо мӯи худ пок кард; ва хона аз бӯи равған пур шуд».
Баъзеҳо он нардро 300 динор арзёбӣ карданд, ки ба музди меҳнати як коргар барои як сол баробар буд, аммо арзёбии Худованд аз ин хеле бештар буд ва суханони Ӯро тасдиқ мекард: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ҳар ҷое ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза шавад, ин кореро, ки вай кардааст, низ барои ёдбуди вай гуфта хоҳад шуд». Оё метавонад барои коре, ки барои Ӯ карда шудааст, тавсияи баландтаре аз ин бошад?
Бар хилофи Марям ва коре, ки вай кард, мо дар Луқо 19:20–26 дар бораи ғуломи бадхоҳ мехонем, ки ба ӯ танҳо як фунт дода шуда буд, ки ӯ онро бешубҳа камарзиш медонист, зеро онро дар рӯймол (латои арақ) нигоҳ дошта буд, ба ҷои он ки онро истифода барад, то афзоиш ёбад. Вай баръало танбал буд, зеро ба лато барои пок кардани арақ аз рӯяш ниёз надошт ва ба ҷои он онро барои печонидани фунте, ки ба ӯ барои устодаш дода шуда буд, истифода бурд. Вай бешубҳа он чиро, ки метавонист, накард, балки роҳат кард ва ҳеҷ коре накард ва ба ин васила ба маҳкумият дучор шуд. Дар ояти 26, Худованд ин масалро ба ҳар яки мо татбиқ мекунад: «Зеро ба шумо мегӯям, ки ба ҳар кӣ дорад, дода хоҳад шуд; ва аз он ки надорад, ҳатто он чиро, ки дорад, аз ӯ гирифта хоҳад шуд».
Бигзор мо, аз муҳаббати ҳақиқӣ ба Масеҳ, он чиро, ки Ӯ ба мо додааст, барои ҷалоли Ӯ истифода барем ва ба ин васила дар рӯзе, ки меояд, тавсияи Ӯро қабул кунем: «Вай он чиро, ки метавонист, кард».
