Ҳоло пурсед… паррандагони ҳаворо, ва онҳо ба ту хоҳанд гуфт: Кӣ дар ҳамаи ин намедонад, ки дасти Худованд инро кардааст?» (Айюб 12:7, 9). Мушкилоти миссионер
Бисёр солҳо пеш як миссионер дар Конго қисмҳои Китоби Муқаддасро тарҷума мекард. Ӯ бо баъзе калимаҳо дар бораи паёми Худо ба Нӯҳ дар бораи сохтани киштӣ душворӣ мекашид. Ӯ як кабӯтарро бо савол ба миссионери дигар барои кӯмак дар тарҷума фиристод, ва миссионери дигар ҷавобро бо кабӯтар баргардонд.
Паём ба Борогома мерасад
Кабӯтар парвоз кард, аммо аввал дар як деҳаи африқоии бумӣ бо номи Борогома истироҳат кард. Як духтари хурдсол дар деҳа кабӯтарро ба назди худ кашид, ва пас аз он ки ӯро гирифт, бандаро аз пояш кашид. Ӯ бандаро ба як марди доно дар деҳа бурд, ки онро хонда метавонист.
«Парранда паёме аз Худо овард, ки ба мо мегӯяд, ки аз сабаби омадани борони сахт ва об хонаи чӯбӣ созем,» гуфт марди доно ботантана. «Ин каломи Худост, Худое бузургтар аз он ки мо то ҳол ибодат кардаем.» Мардуми деҳа хеле ҳайрон шуданд, аммо ҳама қарор доданд, ки барои ин Худои аҷибе, ки паёмро тавассути парранда фиристода буд, хона созанд, чунон ки онҳо фикр мекарданд. Мардуми деҳа бовар доштанд, ки паррандагон рӯҳҳое ҳастанд, ки ҳама гуна хабарҳоро аз ҷое ба ҷои дигар мебаранд.
Ҷавоби деҳагиён
Мардуми Борогома ба сохтани хонаи чӯбӣ шурӯъ карданд, чунон ки паёми парранда ба онҳо гуфта буд. Онҳо қаблан ҳеҷ гоҳ хонаи чӯбӣ насохта буданд, зеро термитҳо онро ба зудӣ мехӯрданд. Аммо ин паёме аз Худо буд ва аз ин рӯ онҳо бояд итоат мекарданд, ва онҳо оташҳоро дар наздикӣ нигоҳ медоштанд, то термитҳоро дур нигоҳ доранд.
Тақдири илоҳӣ ошкор шуд
Рӯзе як миссионер ба Борогома омад ва чӣ қадар ҳайрон шуд, зеро ӯ биноеро аллакай сохташуда ёфт ва мардум интизори касе буданд, ки ба онҳо дар бораи он Худо нақл кунад! Вақте ки ӯ ҳикояи паррандаро шунид, ӯ дарк кард, ки Худо чӣ қадар аҷиб ва аҷоиб кор мекунад, ва ӯ дарёфт, ки мардуми Борогома сахт мехостанд, ки ҳикояи Инҷилро бишнаванд ва қабул кунанд. Ҳикояи мо дар ин ҷо ба охир мерасад, аммо мо метавонем тахмин кунем, ки бисёре аз мардуми деҳа Худованд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда шинохтанд. «Худо ба таври пурасрор ҳаракат мекунад, то мӯъҷизаҳои Худро иҷро кунад!»
Худо… корҳои бузург ва номаълумро мекунад; корҳои аҷибе бешумор» (Айюб 5:8-9).
