Содиқона роҳ равед
Юсуф, ки дар Ҳастӣ 30-39 дар бораи ӯ мехонем, эҳтимолан яке аз мавзӯъҳои аз ҳама бештар истифодашаванда барои дарсҳо дар кори ҷавонон аст. Хислати ӯ яке аз онҳоест, ки бисёре аз мо мехоҳем тақлид кунем – сифатҳои имонро аллакай дар солҳои наврасӣ дар миёни тамасхури оилаи худ нишон медиҳад. Ӯ дар тӯли озмоишҳои зиёди ҳаёташ, аз ҷумла қариб ба қатл расонидан, ба ғуломӣ фурӯхта шудан, ба дурӯғ айбдор шудан, солҳо дар зиндон сипарӣ кардан ва умуман фаромӯш шудан, содиқ монд.
Ҳамаи он чизе, ки рӯй дод, як қисми раванде буд, ки Худо фармуда буд, ки дар ниҳоят Юсуфро ба мавқеъе меорад, ки роҳи наҷоти Худоро ба мардуми замони худ дар бораи гуруснагии дарпешистода пешниҳод кунад. Дар робита бо ин, Юсуф ба зудӣ ба дуюмин мавқеи баландтарин дар кишвар баланд шуд. Чанд сол пас оилаи ӯ низ дубора ҷамъ оварда шуд. Барои содиқ будан ба Худованд баракатҳои зиёде, хусусан баракатҳои осмонӣ, вуҷуд доранд (Матто 6:19-21; 1 Петрус 1:3-9-ро баррасӣ кунед).
Худо аксар вақт аз ашё ё шахс барои таълим додани чизи беҳтар истифода мебарад. Мо аз садоқати Юсуф лаззат мебарем ва онро ҳамчун намуна барои пайравӣ мегирем. Аммо ҷолибияти бузургтари Юсуф дар он аст, ки ӯ тасвир ё «намунаи» Худованд Исои Масеҳ аст. Агар шумо муддате маҷалларо мехондед, шояд шарҳи намунаҳоро дар шумораи июни соли 2013 дар хотир доред. Ба таври оддӣ, намунаҳо як шакли дастур барои ошкор кардан ва таълим додани ҳақиқатҳои ҳайратангез мебошанд.
Аз ин рӯ, агар мо ин фикрро як қадам пештар гузорем, хоҳиши амиқи дили мо ба миён меояд: Агар мо хоҳем, ки ба намунаи Юсуф пайравӣ кунем, мо дар ҳақиқат мекӯшем, ки ба тавре роҳ равем, ки ба Худованд монанд ва ба Ӯ писанд бошад. Ба чанд фикр аз ҳавворӣ Павлус назар андозед:
Ба Худо тақлид кунед, чунон ки фарзандони азиз. Ва дар муҳаббат роҳ равед, чунон ки Масеҳ низ моро дӯст дошт ва Худро барои мо, қурбонӣ ва ҳадия ба Худо барои бӯи хушбӯй дод... Зеро шумо як вақт зулмот будед, аммо ҳоло шумо дар Худованд нур ҳастед. Ҳамчун фарзандони нур роҳ равед... Пас бубинед, ки шумо бодиққат [боэҳтиёт] роҳ меравед, на ҳамчун аблаҳон, балки ҳамчун доноён, вақтро харида, зеро рӯзҳо бад ҳастанд (Эфсӯсиён 5:1-2,8,15-16 NKJV).
Далер бошед, таслим нашавед:
Биёед хаста нашавем... дил набозем (Ғалотиён 6:9).
