ЧӢ ТАВР ГУРЕХТА МЕТАВОНЕМ?
Оё шумо ягон бор дар бораи абадият – то абад ва абад – беохир фикр кардаед? Чӣ фикри аҷибе!
Ҳар яки мо ҷони намиранда дорем. Ҷони шумо дар абадияте, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешавад, дар куҷо хоҳад буд? Ҳар чизе, ки дар ин замин аст, ба охир мерасад, аммо абадият не.
Худо дар Китоби Худ, Библия, ба мо мегӯяд, ки дар абадият танҳо ду ҷой вуҷуд дорад: осмон ва дӯзах (Луқо 16:22–23). Кадомаш барои шумо хоҳад буд?
Чаро Исо мурд?
Биёед 2000 сол қафо баргардем. Дар он ҷо дар салиби Румӣ Исои Масеҳ, Писари Худо буд. Чаро Ӯ дар он ҷо буд? Ӯ омада буд, то ҳаёт, саломатӣ ва сулҳро биёрад. Аммо Ӯ рад карда шуд. Мардум фарёд заданд:
«Ин мардро дур кунед… Ӯро салиб кунед, Ӯро салиб кунед!» (Луқо 23:18, 21).
Ҷаллодони Румӣ Ӯро тозиёна заданд. Онҳо тоҷи хорҳои тезро ба сари Ӯ фишурданд. Хун аз рӯи Ӯ ҷорӣ шуд. Сарбозон дастҳо ва пойҳои Ӯро ба салиб мехкӯб карданд. Дард бениҳоят буд.
Ӯ чӣ кор кард?
Оё Ӯ қасос талаб кард? Не. Ба ҷои ин, Ӯ гуфт:
«Падар, онҳоро бубахш, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд». (Луқо 23:34)
Бале, Ӯ воқеан барои бахшидани қотилони Худ дуо кард. Ва на танҳо барои онҳо — барои шумо низ.
Шумо ба бахшиш ниёз доред
Оё шумо дарк мекунед, ки шумо гуноҳкоре ҳастед, ки ба бахшиш ниёз доред? Ҳамаи мо ҳастем.
«Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд». (Румиён 3:23) «Музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост». (Румиён 6:23)
Оё шумо пешниҳоди ройгони наҷоти Худоро нодида гирифтаед? Мисли шахсе, ки аз пардохти андоз саркашӣ мекунад ва дар зиндон ба сар мебарад, онҳое, ки Масеҳро нодида мегиранд, бо оқибатҳои абадӣ рӯ ба рӯ хоҳанд шуд.
Огоҳӣ аз ҳаёти воқеӣ
Як деҳқонро огоҳ карданд, ки пуле, ки ӯ ҳар рӯз истифода мебурд, хатарнок аст. Ӯ ҳамеша мегуфт: «Ҳафтаи оянда онро таъмир мекунам». Як шаби тӯфонӣ, пул фурӯ рехт — ва ӯ ғарқ шуд.
Оё шумо мегӯед: «Ман баъдтар дар бораи Худо фикр мекунам»? Оё шумо ҳамчун нодида гирандаи бахшиши Исои Масеҳ мемиред?
«Агар мо чунин наҷоти бузургро нодида гирем, чӣ тавр гурехта метавонем?» (Ибриён 2:3)
Шумо ҳанӯз ҳам интихоб доред
Нагӯед: «Ман таваҷҷӯҳ надорам!» ё «Ин дунё барои фароғат сохта шудааст!» Ба ҷои ин, ба овози меҳрубононаи Исо гӯш диҳед, ки мегӯяд:
«Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод». (Матто 11:28) «Касе ки назди Ман ояд, Ман ӯро ҳеҷ гоҳ берун намекунам». (Юҳанно 6:37)
Саволи ниҳоӣ
Агар шумо пешниҳоди Худоро қабул накунед, чӣ тавр шумо гурехта метавонед? Библия равшан аст: шумо бе Масеҳ гурехта наметавонед.
