Мо метавонем савол диҳем, ки чаро ҳавворӣ Павлус ҳангоми навиштан ба ҷамъомади имтиёзнок ва содиқ, ба монанди Эфсӯсиён, зарур донист, ки онҳо ҳолат ва вазъияти худро дар назари Худо, пеш аз табдил ёфтанашон, дар хотир дошта бошанд.
Ки дар он вақт шумо бе Масеҳ будед, аз шаҳрвандии Исроил бегона ва аз аҳдҳои ваъда бегона будед. Умед надоштед ва дар ҷаҳон бе Худо будед (Эфсӯсиён 2:12).
Ман бовар дорам, ки суханони Худованд ба он зани азиз дар Луқо боби 7, ба мо дар ҷавоб додан ба ин савол кӯмак мекунанд.
Агар мо ҳаргиз фаромӯш кунем, ки мо ба Худованд Исои Масеҳ чӣ қадар қарздорем, ки моро аз ҳолати ноумедии мо ҳангоми дар гуноҳ буданамон наҷот дод, пас муҳаббати мо ба Масеҳ метавонад кам шавад. Ман фикр намекунам, ки Эфсӯсиён ба гуфтаҳои Павлус гӯш доданд. Зеро то замоне ки Юҳанно аввалин суханрониҳоро ба ҳафт калисо навишт, онҳо муҳаббати аввалини (беҳтарини) худро аз даст дода буданд ва аз мавқеи имтиёзноки қаблии худ афтода буданд.
Агар мо ҳаргиз эътиқоди худро ба он ки чӣ қадар бахшида шудаем, аз даст диҳем, пас муҳаббати мо ба Масеҳ кам хоҳад шуд. Мо ба Ӯ хеле қарздорем ва Ӯ хеле азоб кашид, то қарзеро пардохт кунад, ки мо ҳаргиз пардохт карда наметавонистем. Ба ҳамин монанд, Павлус дар он номаи олиҷанобе, ки ба имондорони Рум навишт, ба онҳо хотиррасон мекунад, ки пеш аз наҷот ёфтанашон дар бораи онҳо чӣ дуруст буд,
Зеро вақте ки шумо ҳанӯз беқувват будед, дар вақти муайян Масеҳ барои бехудоён мурд (Румиён 5:6),
ва
дар ҳоле ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8),
ва боз
Зеро агар, вақте ки мо душман будем, бо марги Писари Ӯ бо Худо оштӣ шудем (Румиён 5:10).
Оё мо дар ёд дорем, ки пеш аз вохӯрӣ бо Наҷотдиҳанда, мо қобилияти мубориза бо табиати бехудоии худро надоштем, ва на талаботи Худои Муқаддас ва Одилро дар бораи амалҳои гуноҳкоронае, ки мо гунаҳкор будем, қонеъ карда наметавонистем, ва албатта ҳаргиз табиатеро, ки моро душмани Худо месохт, тағйир ё беҳтар карда наметавонистем?
Чӣ қадар аҷиб аст, ки дар ин се оят мо се маротиба «Масеҳ мурд», «Масеҳ барои мо мурд», «марги Писари Ӯ»-ро мебинем. Ҳар қадар мо ҳолат ва гуноҳи худро ҳангоми бе Масеҳ буданамон бештар қадр кунем, ҳамон қадар бештар мефаҳмем, ки марги Масеҳ барои ислоҳи он чӣ қадар муҳим буд. Он гоҳ Рӯҳи Худо дар муҳаббат ва меҳри дили мо ба Ӯ афзоиш хоҳад ёфт.
Ҳангоми ёдоварӣ аз он ки табиати кӯҳнаи мо ба чӣ қодир буд, мо метавонем худро мисли баъзеҳое ҳис кунем, ки гуфтаанд: «аммо ман ҳаргиз чунин корҳоро намекардам».
Хушбахтона, бисёре аз мо шояд аз содир кардани амалҳои даҳшатноке, ки мо ба он қодирем, ҳифз шуда бошем, аммо мо ҳанӯз ҳам табиате дорем, ки метавонад даҳшатноктарин корҳоро анҷом диҳад. Павлус дар ин бора хеле машқ кард ва ӯ кӯшишҳо ва нокомиҳои худро дар боби 7-и ҳамон нома, оятҳои 14 ва 15, муфассал баён мекунад,
аммо ман ҷисмонӣ ҳастам, зери гуноҳ фурӯхта шудаам, зеро он чизеро, ки мекунам, иҷозат намедиҳам: зеро он чизеро, ки мехоҳам, намекунам; аммо он чизеро, ки нафрат дорам, мекунам (Румиён 7:14-15).
ва хулоса мекунад,
Эй марди бадбахт, ки ман ҳастам! Кӣ маро аз бадани ин марг наҷот медиҳад? Ман Худоро ба воситаи Исои Масеҳ Худованди мо шукр мегӯям (Румиён 7:24-25).
Павлус ҳаргиз он чизеро, ки карда буд, фаромӯш накард ва солҳои зиёд пас аз он, ҳангоми навиштан ба Тимотиюс дар номаи аввал боби 1:13, ӯ дар бораи худ мегӯяд,
Ки пеш аз он куфргӯй, ва таъқибкунанда, ва зараровар буд: аммо ман раҳм ёфтам (1 Тимотиюс 1:13),
ва дар ояти 15 худро сардори гуноҳкорон меномад,
ӯ ҳаргиз он чизеро, ки ба Масеҳ қарздор буд, фаромӯш накард ва дар нури он зиндагӣ мекард. Чӣ қадар ширин аст, ки ба Луқо боби 5 рӯ орем, ки дар он бисёре аз он чизҳое, ки мо хондем, барои мо тасвир шудааст.
Дарсҳо аз Луқо боби 5
Дар ояти 8 мехонем,
Вақте ки Шимъӯн Петрус инро дид, ба зонуҳои Исо афтод ва гуфт: «Аз ман дур шав; зеро ман марди гуноҳкор ҳастам» (Луқо 5:8),
ё чунон ки тарҷума кардан мумкин аст, «марди пур аз гуноҳ». Худро дар ҳузури чунин шахси пурҷалол ёфта, Петрус ба ҳукми ҳақиқии худ меояд, мо инро танҳо дар ҳузури Масеҳ карда метавонем. Мутаассифона, Петрус, баъдтар дар ҳаёти худ ин ҳукмро фаромӯш кард, ки боиси се маротиба инкор кардани Худованд шуд, аммо
Худованд рӯй гардонд ва ба Петрус нигоҳ кард. Ва Петрус сухани Худовандро ба ёд овард (Луқо 22:61).
Чӣ қадар хатарнок аст, ки он чизеро, ки мо ба он қодирем, фаромӯш кунем, аммо Ӯ ҳаргиз фаромӯш намекунад. Луқо дар ояти 12 баъд ба мо мегӯяд,
инак, марде пур аз махав: ки Исоро дида, ба рӯи худ афтод ва аз Ӯ илтимос кард ва гуфт: «Худовандо, агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ» (Луқо 5:12).
Дар ин ҷо мо даҳшатнокии гуноҳро дар назари Худо мебинем. Чӣ қадар зишт аст барои мо чунин шахс, пур аз махав. Нопок, рондашуда, олуда ва олудакунандаи дигарон, қодир нест ба Худо наздик шавад ва касе нест, ки кӯмак кунад. Аммо
дар ҳоле ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8).
Пас Худованд мегӯяд,
Ман мехоҳам; пок шав (Луқо 5:13).
Оё мумкин аст, ки ӯ ҳаргиз он чизеро, ки Худованд ба ӯ кард, фаромӯш кунад, ман фикр намекунам, ки ҳар рӯзи ҳаёти худ вақте ки ба худ нигоҳ мекард, ӯ дар ёд дошт, ки пеш аз вохӯрӣ бо Худованд чӣ буд.
Дар ояти 18 мехонем,
Ва, инак, мардон мардеро, ки гирифтори фалаҷ буд, дар бистар оварданд (Луқо 5:18).
Мо хондем
вақте ки шумо беқувват будед (Румиён 5:6),
Ин марди бечора барои худ ҳеҷ коре карда наметавонист, аммо ӯ чор дӯсти хуб дошт, ки ӯро ба ҳузури Худованд оварданд, ки ба ӯ гуфт,
Ман ба ту мегӯям: «Бархез, ва бистари худро бардор, ва ба хонаи худ рав» (Луқо 5:24).
Чаро Худованд ба ӯ гуфт, ки бистари худро ба хонааш барад? Зеро ҳар дафъае ки ӯ ба бистар мерафт, ҳолати ноумедии худро пеш аз вохӯрӣ бо Худованд ба ёд меовард, ӯ ҳаргиз он чизеро, ки Масеҳ барои ӯ кард, фаромӯш намекард ва мо низ набояд фаромӯш кунем. Ниҳоят, мо дорем
Леви, дар ҷои ҷамъоварии боҷ нишаста буд: ва Ӯ ба ӯ гуфт: «Маро пайравӣ кун». Ва ӯ ҳама чизро тарк кард, бархост ва Ӯро пайравӣ кард (Луқо 5:27-28).
Ҳаёти Левиро пул иҳота карда буд, ки муҳаббати он решаи ҳама бадиҳост, 1 Тимотиюс 6:10, аммо итоати имон ба ӯ қувват дод, ки онро тарк кунад ва аз он чизе, ки дар дилаш дар бораи он ҳис мекард, боло равад ва Худовандро пайравӣ кунад.
Ман дуо мекунам, ки мо фаҳмем, ки чаро барои мо зарур аст, ки ҳамаи он чизеро, ки марг ва эҳёи Масеҳ моро аз он наҷот дод, ба ёд орем, то ки он ҳамеша дилҳои моро ба муҳаббати Ӯ, ки аввал моро дӯст дошт, водор созад.
