Бузургтарин офат
26 декабри соли 2004 заминларзаи харобиовартарин дар 50 сол бузургтарин мавҷи об (цунами) дар тӯли беш аз 100 солро дар минтақаҳои соҳилии Уқёнуси Ҳинд ба вуҷуд овард, ки тақрибан 300,000 нафар кушта ва 5 миллион нафар бехона монданд. 11 сентябри соли 2001, террористон ду ҳавопаймои рабудашударо ба ду бурҷи Маркази тиҷорати ҷаҳонии Ню-Йорк бархӯрданд, ки ҳазорон нафарро куштанд. Соли 1991, 131,000 нафар вақте ки тӯфон Бангладешро хароб кард, кушта шуданд. Эпидемияи СПИД аллакай беш аз 25 миллион нафарро дар саросари ҷаҳон куштааст. Байни солҳои 1998 ва 2001, беш аз 2.5 миллион нафар аз ҷониби шӯришиён дар Конго кушта шуданд. Таъқиботи динӣ дар Судон, гуруснагии маҷбурӣ дар Сомалӣ ва «тозакунии этникӣ» дар Руанда ва дигар кишварҳо миллионҳо нафарро куштаанд. Ин мисолҳо ба мо мегӯянд, ки мо дар рӯзҳои офатҳои бузург зиндагӣ мекунем. Ва ҳамаи онҳое, ки наҷот наёфтаанд, як чизро умумӣ доранд – марг!
Бузургтарин офат
Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки барои марг дар ҳар лаҳза омода бошем. Хоҳ ҳамлаи террористӣ, заминларза ё беморӣ бошад, вақте ки офат рух медиҳад, тақдири абадии ҷонҳои ҷовидонӣ дар хатар аст. Каломи Худо мегӯяд, ки ҳамаи мо абадиятро ё дар азоби дӯзах ё дар шодии осмон мегузаронем (Ваҳй 20:15; Луқо 12:4-5; 23:43). Шояд шумо ҳеҷ гоҳ мустақиман аз офатҳои табиӣ дар саросари ҷаҳон зарар набинед, аммо дер ё зуд шумо хоҳед мурд. Оё бузургтарин офат ин нест, ки бимиред ва дар дӯзах ба охир расед? Ин ҳамон чизест, ки ба марди сарватманд дар ҳикояе, ки Исо дар бораи марди сарватманд ва Лаъзор нақл кард, рух дод (Луқо 16:19-31). Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» ва «музди гуноҳ марг аст» (Румиён 3:23; 6:23). Марг танҳо анҷоми ҳаёт нест, чунон ки баъзе одамон фикр мекунанд. Бе Наҷотдиҳанда, марг маънои абадиятро дар дӯзах дорад!
Бузургтарин шодӣ
Шумо метавонед марги ояндаи худро ба шодии абадӣ табдил диҳед, агар наҷотеро, ки Худо тавассути Исои Масеҳ таъмин кардааст, қабул кунед. Марги Ӯ дар салиби Ҷолҷота барои ҳамаи гуноҳҳои шумо пардохт кард. Эҳёи Ӯ мегӯяд, ки шумо низ метавонед абадиятро дар осмон гузаронед. Аммо барои ба осмон рафтан, шумо бояд як корро кунед. Румиён 6:23 мегӯяд, ки «музди гуноҳ марг аст,» аммо он инчунин мегӯяд, ки «атои Худо ҳаёти абадӣ дар Исои Масеҳ аст.» Ба ибораи дигар, барои ба осмон рафтан, шумо бояд гуноҳҳои худро иқрор кунед ва Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «Худо ба мо ҳаёти абадӣ додааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст. Касе ки Писарро дорад, ҳаёт дорад; касе ки Писари Худоро надорад, ҳаёт надорад» (1 Юҳанно 5:11-12). Ин ҳамин қадар содда аст!
Имконияти бузург
Дер ё зуд шумо бояд бо офати марг рӯ ба рӯ шавед. Ҳама ин корро мекунанд. Аммо Масеҳ аллакай худро ҳамчун қурбонӣ барои гуноҳҳои шумо пешниҳод кардааст. Ҳоло атои наҷоти Ӯро қабул кунед ва шумо аз бузургтарин офати ҳаёт канорагирӣ хоҳед кард! – С. Дарлинг
