Барои наҷот ёфтан ман чӣ кор кунам?
Павлус ва Силосро зиндонӣ карданд дар Филиппӣ. Зиндониён ҳангоми дуо ва сурудани гимнҳо гӯш мекарданд. Аммо зиндонбон хоб буд – то он даме, ки заминларза зиндонро ба ларза овард ва ҳамаи зиндониёнро озод кард!
Зиндонбон медонист, ки агар зиндониёнаш фирор кунанд, ӯро ба қатл мерасонанд, аз ин рӯ қариб буд, ки худро бикушад. Аммо Павлус ӯро боздошт: «Ба худ зарар нарасон, зеро ки мо ҳама дар ин ҷоем» (Аъмол 16:28 NKJV). Зиндониён аз занҷир озод шуданд, аммо мӯъҷизавӣ ҳеҷ кас фирор накард!
Ин зиндонбонро дар назди Павлус ва Силос ба зону овард ва пурсид: «Барои наҷот ёфтан ман чӣ кор кунам?» Ӯ мутмаин буд, ки бояд коре кунад. Ҷавоби онҳо ӯро хеле ба ҳайрат овард: «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (оятҳои 30-31).
Мисли он зиндонбон, бисёре аз одамон фикр мекунанд, ки онҳо бояд коре кунанд, то наҷотро ба даст оранд. Аммо Китоби Муқаддас мегӯяд: «Зеро ки шумо ба василаи имон ба файз наҷот ёфтаед… ин атои Худост, на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8-9). Он ҳамчунин мегӯяд: «Музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 6:23).
Оё шумо мисли он зиндонбон ҳастед, ки фикр мекунед бояд ҷазои гуноҳҳои худро пардохт кунед? Худо мегӯяд: «Хуни Исои Масеҳ… моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Худо ба шумо ҳамон хушхабарро медиҳад, ки ба он зиндонбони Филиппӣ дод: наҷот бар имон асос ёфтааст, на бар аъмол. Шумо наметавонед барои атои ҳаёти ҷовидонӣ кор кунед – он ройгон аст!
Иқрор шудан, ки шумо гуноҳкор ҳастед ва ба наҷот ниёз доред, танҳо коре, ки шумо бояд барои наҷот ёфтан анҷом диҳед, ин аст, ки имон оваред, ки хуни Исо шуморо наҷот медиҳад. Мисли зиндонбони Филиппӣ, оё шумо ҳозир ин корро мекунед? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр…
