Чӣ тавр боварӣ ҳосил кардан, ки шумо ҳангоми мурдан ба Биҳишт меравед

Оё шумо ба БИҲИШТ меравед? Ман чӣ кор кунам? ☐ То ҳадди имкон хуб бошам ☐ Ба волидонам итоат кунам ☐ Ба калисо равам ☐ Таъмид гирам ☐ Барои дигарон корҳои нек кунам Ҳеҷ яке аз ин корҳо шуморо ба биҳишт бурда наметавонад. Оё ин шуморо ба ҳайрат меорад? Худо мегӯяд, ки ҳамаи мо корҳои баде кардаем, ки гуноҳ ном доранд: «Ҳама гуноҳ кардаанд» (Румиён 3:23). Ҷазои гуноҳҳои мо марг аст: «Музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23). Аммо Худо шуморо чунон дӯст медорад, ки Писари Ӯ Исо мурд, то ҷазои гуноҳҳои шуморо бар дӯш гирад: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад (дар дӯзах), балки ҳаёти ҷовидонӣ (дар биҳишт) дошта бошад» (Юҳанно 3:16). Ҳеҷ роҳе нест, ки шумо ба биҳишт роҳ ёбед. Кӯшиши беҳтарини шумо наметавонад шуморо ба қадри кофӣ хуб кунад. Шумо бояд бовар кунед, ки Исо барои гуноҳҳои шумо мурд. Танҳо Худо метавонад гуноҳҳои шуморо бахшад. Ин тӯҳфаи муҳаббати Ӯ ба шумост. «Шумо ба воситаи имон наҷот ёфтаед, ва ин аз шумо нест; ин тӯҳфаи Худост, на аз аъмол» (Эфсӯсиён 2:8,9). Оё шумо мехоҳед, ки барои биҳишт омода бошед? Агар ҳа, бо Худо чунин сӯҳбат кунед: «Эй Худованди азиз Исо, ман медонам, ки ман гуноҳкорам, ва медонам, ки Ту мурдӣ, то гуноҳҳои маро бартараф созӣ. Ман ба Ту боварӣ дорам, ки гуноҳҳои маро мебахшӣ ва маро барои биҳишт омода месозӣ. Ман медонам, ки Ту ба ман кӯмак мекунӣ, ки барои Ту зиндагӣ кунам. Ташаккур!» Пас аз он ки шумо ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ боварӣ ҳосил кардед, шумо мехоҳед ба Каломи Ӯ, Китоби Муқаддас итоат кунед. Ин ҳам Ӯро ва ҳам шуморо хушбахт мекунад! —Л. Аберкромби ✎ Навиштаҳо аз The New King James Version, © 1982, Thomas Nelson, Inc. Бо иҷозат. Варақаҳои ройгон ва маслиҳатҳои библиявӣ бо дархост дастрасанд.