Дӯст доштани ҳамсоягони худ
Мо ба шаҳри Ню-Йорк мерафтем дар Кадиллаки ӯ. Ӯ пул дошт ва дӯст медошт, ки онро барои кӯмак ба дигарон истифода барад. Ӯ худро ҳамчун як марди сарватманди «пир» тавсиф кард, ки ниҳоят ба Исо гӯш дод ва ба ҷои ғамгин будан, мисли ҷавони сарватманде, ки ин корро накард, хушҳолона роҳи худро идома дод (Луқо 18:18-27).
Вақте пурсидам, ки чӣ тавр наҷот ёфт, ӯ гуфт: «Худо вақте омад, ки ман чунон паст будам, ки маҷбур будам даст дароз кунам, то ба поён расам. Банди аввали «Муҳаббат маро бардошт» достони маро ҷамъбаст мекунад.» Ва ӯ онро суруд:
Ман дар гуноҳ ғарқ мешудам, дур аз соҳили ором, аз дарун хеле олуда, ғарқ мешудам, то дигар барнахезам, аммо Устоди баҳр, фарёди ноумедонаи маро шунид, аз обҳо маро бардошт, ҳоло ман бехатарам. Муҳаббат маро бардошт! Муҳаббат маро бардошт! Вақте ки ҳеҷ чизи дигар кӯмак карда наметавонист, муҳаббат маро бардошт!
Сипас ӯ ба як тарабхонаи канори роҳ ишора кард вақте ки мо ба нақби Ҳолланд расидем ва гуфт: «Мо дар роҳи бозгашт ба Ню-Ҷерсӣ барои хӯроки нисфишабӣ дар он ҷо истодаем. Онҳо беҳтарин хот-догҳои ҷаҳонро доранд. Ва онҳо имшаб ройгонанд!»
Ӯ маро ба шаҳр мебурд, то дар кӯчаҳо мавъиза кунам. Вақте ки мо ба гӯшаи серкори дӯстдоштаи ӯ расидем, ман варақаҳоро тақсим мекардам, дар ҳоле ки ӯ бо роҳгузарон сӯҳбат мекард, ҳамеша бо «Салом ҳамсоя! Бигзор ман ба шумо дар бораи дӯсти худ нақл кунам» оғоз мекард.
Вақте пурсидам: «Оё инҳо дар ҳақиқат ҳамсоягони шумоянд?», ӯ бузургтарин амрро ҷамъбаст кард: «Худоро дӯст дор ва ҳамсояи худро дӯст дор». Ӯ ба ман хотиррасон кард, ки масали сомарӣи нек ҷавоби Исо ба саволи ҳуқуқшиносе буд, ки аз Ӯ пурсид: «Ва ҳамсояи ман кист?» (Луқо 10:27-36). Сипас ӯ гуфт: «Ин гӯша роҳи Ериҳӯи мост, ва ин одамони харобшуда ҳамсоягони мо ҳастанд. Дӯсти мо, Сомарӣи нек, метавонад онҳоро барои абадият ислоҳ кунад.»
Мо як қатор варақаҳоро тақсим кардем, бо бисёр ҳамсоягони «нав» сӯҳбат кардем ва ҳатто бо баъзеҳо дуо гуфтем. Ва дар роҳи хона мо дар тарабхонаи Tunnel истодем. Ӯ аз мошин чанд китоби суруд гирифт ва вақте ки мо даромадем, эълон кард: «Мо сурудхониро дӯст медорем! Ҳар кӣ бо мо суруд хонад, хот-дог ва кока-колаи ройгон мегирад! Ман мехарам!» Ҳамон ҷо дар он тарабхона дар нисфи шаб мо бо баъзе ҳамсоягони нав сурудхонӣ кардем. Оё шумо метавонед тахмин кунед, ки кадом сурудро мо аввал сурудем?
