Даъват ба лаззат бурдан САЛТАНАТИ ХУДО
Подшоҳии Муттаҳида, ки ман дар он зиндагӣ мекунам, сарзамини сабзи теппаҳои мавҷнок, чарогоҳҳои кишоварзӣ ва дарахтон аст – хеле серҳосил ва бо баҳрҳо иҳота шудааст. Он 63 миллион аҳолӣ дорад, ки ман яке аз онҳоям! Подшоҳии Арабистони Саудӣ, ки духтари фарзандхондаи ман дар он зиндагӣ мекард, як минтақаи биёбони хеле гарм ва хушк аст, ки дар ҷойҳое, ки об расонидан мумкин аст, обёрӣ карда мешавад. Он 29 миллион аҳолӣ дорад. Ҳарду подшоҳӣ қасрҳои ҳокимони худ ва пайдарпайии таърихиро дар дохили оилаи шоҳии худ доранд.
Подшоҳии Худо ба подшоҳиҳои заминӣ монанд нест
Вақте ки ҳокими Рум, Пилат, аз Худованди мо Исои Масеҳ пурсид: «Оё ту подшоҳи яҳудиён ҳастӣ?» (Матто 27:11; Марқӯс 15:2; Луқо 23:3; Юҳанно 18:33 NIV), Наҷотдиҳандаи мо ҷавоб дод: «Подшоҳии Ман аз ин ҷаҳон нест» (Юҳанно 18:36). Азбаски подшоҳии Исо «аз ин ҷаҳон» нест, ки мо ҳама дар он зиндагӣ мекунем, он бояд аз ҷои дигар – аз ҷаҳони дигар бошад. Он аз Подшоҳии Муттаҳида, Арабистони Саудӣ ё ягон подшоҳии дигари инсонӣ фарқ мекунад. Ҷавоби пурраи Худовандро, ки танҳо дар Юҳанно 18:36-37 оварда шудааст, бихонед: «Исо гуфт: «Подшоҳии Ман аз ин ҷаҳон нест. Агар мебуд, хизматгорони Ман барои пешгирӣ аз дастгир шудани Ман аз ҷониби яҳудиён мубориза мебурданд. Аммо ҳоло подшоҳии Ман аз ҷои дигар аст». «Пас, ту подшоҳ ҳастӣ!» гуфт Пилат. Исо ҷавоб дод: «Ту дуруст мегӯӣ, ки Ман подшоҳ ҳастам. Дарвоқеъ, барои ҳамин Ман таваллуд шудам ва барои ҳамин ба ҷаҳон омадам, то ба ҳақиқат шаҳодат диҳам. Ҳар кӣ дар ҷониби ҳақиқат аст, ба Ман гӯш медиҳад».»
Панҷ нуқтаи асосӣ
Худованд Исо соҳиби подшоҳии Худ аст: «Подшоҳии Ман» ва «Ту дуруст мегӯӣ, ки Ман подшоҳ ҳастам». Маҳбус, Исо, қариб буд, ки қатл карда шавад, аммо Ӯ подшоҳии махсуси Худро дошт.
- Подшоҳии Ӯ ба таври возеҳ фарқ мекунад: «на аз ин ҷаҳон» ва «аз ҷои дигар». Он сарҳадҳои ҷуғрофӣ надорад, аммо подшоҳ ва тобеони Худро дорад.
- Барои подшоҳӣ набояд ҷанги ҷисмонӣ кард: «Агар мебуд, хизматгорони Ман барои пешгирӣ аз дастгир шудани Ман аз ҷониби яҳудиён мубориза мебурданд». Тӯпҳо ва бомбаҳо наметавонанд ин подшоҳиро муҳофизат ё васеъ кунанд.
- Подшоҳӣ ҳадафи таҷассуми Ӯ буд: «...барои ҳамин Ман таваллуд шудам ва барои ҳамин ба ин ҷаҳон омадам». Худованди мо Исо барои шаҳодат додан ба ин подшоҳии махсус омад. Ӯ гуфт, ки он «наздик» аст ва ҳама одамонро ба «тавба» кардан (Матто 4:17) даъват кард, зеро кашф кардани подшоҳӣ маънои қабули тағйироти комили фаҳмишро дорад.
- Подшоҳии Худованд Исо подшоҳии ҳақиқӣ аст: «Ман омадам ... то ба ҳақиқат шаҳодат диҳам. Ҳар кӣ дар ҷониби ҳақиқат аст, ба Ман гӯш медиҳад» (Юҳанно 18:37). Далелҳо далелҳоянд, ҳатто агар одамон ба онҳо бовар кардан нахоҳанд. Подшоҳиҳои ҷаҳон ва подшоҳии Худо ҳарду воқеӣ ҳастанд, аммо подшоҳии Худованди мо Исо бояд ҳамеша дар ҳаёти имондор ҷои аввалро ишғол кунад.
- Тамаркуз ба Худованди мо Ибораҳои сеюм ва чоруми Дуои Худованд ба ин подшоҳии Худо тамаркуз мекунанд: «Подшоҳии Ту биёяд, иродаи Ту дар замин чунон ки дар осмон аст, ба амал ояд» (Матто 6:10). Тарҷумаҳои кӯҳна бо «зеро ки подшоҳӣ ва қудрат ва ҷалол то абад аз они Туст. Омин» (Матто 6:13, эзоҳ дар NIV) ба охир мерасанд.
Худованд таълим дод, ки мо бояд ҳоло дар хислати подшоҳии Ӯ зиндагӣ кунем: «Аммо аввал подшоҳии Ӯ ва адолати Ӯро ҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо низ ба шумо дода хоҳанд шуд» (Матто 6:33). Ҳаёт барои масеҳӣ аз хӯрок ва либос хеле бештар аст, ҳарчанд онҳо заруранд. Масеҳиён бояд ба подшоҳии Худованди мо бештар аз ҳама чизи дигар таваҷҷӯҳ кунанд. Шинохтани подшоҳӣ, пешбурди он ва шаҳодат додан дар бораи он бояд барои мо афзалиятҳои аввалиндараҷа бошанд, ҳамон тавре ки барои Исои Масеҳ буданд.
«Подшоҳии Худо» — Ин чӣ маъно дорад?
Подшоҳии Худо ҳукмронии фаъоли Худо бар офариниши Ӯст. Ӯ таъсис медиҳад, наҷот медиҳад, доварӣ мекунад ва баракат медиҳад. Ӯ барои халқи Худ ва тавассути онҳо кор мекунад, аммо ҳама барои ҷалоли Ӯ. Якчанд нуқтаро баррасӣ кунед:
Подшоҳии Худо қисман як воқеияти ҳозира дар замин ва умеди бузургтари оянда дар осмон аст.
- Подшоҳии Худо як таҷрибаи рӯҳонӣ аст, ки барои ҳар касе, ки Худо ба бадани Исои Масеҳ даъват мекунад, дастрас аст. Ин бадан Калисои ҳақиқӣ дар замин аст, ки бо амалҳои намоёни худ дида ва шинохта мешавад.
- Подшоҳии Худо одамони алоҳидаро дар бар мегирад, на калисоҳои муташаккилро. Онҳо дар бораи Исои Масеҳ, шахсияти наҷотбахши Ӯ ва кори кафоратбахши Ӯ як фаҳмиши равшан хоҳанд дошт.
- Подшоҳии Худо метавонад аз ҷониби ҳукуматҳои инсонӣ ҳамчун тахрибкор дида шавад. Онҳо метавонанд аз мушоҳидаи ҳаёти масеҳиёни ҳақиқӣ, пок ва муқаддас таҳдид эҳсос кунанд. Ҳаррӯза ба Масеҳ монанд будан таъсир дорад!
- Подшоҳии Худо зиндагии масеҳиро дар бар мегирад, ки фарҳангҳои маҳаллиро тавассути имондорон иҷро кардани он чизе, ки Худо аз халқи Худ мехоҳад, тағйир медиҳад ва табдил медиҳад. Ин аз дурдасттарин деҳаи қабилавӣ то хатарноктарин зиндон татбиқ мешавад.
- Ҳамаи ин ба куҷо мерасад? Дар ниҳоят Худо ҳукмронии осмон ва заминро хоҳад дид. Юҳанно ба мо як намунаи инро пешниҳод мекунад: «Файз ва осоиштагӣ ба шумо ... аз Исои Масеҳ, ки шоҳиди содиқ, нахустзода аз мурдагон ва ҳокими подшоҳони замин аст» (Ваҳй 1:4-5). Мо, ки гуноҳҳоямон бо хуни Исои Масеҳ ҳал шудаанд, аз ҳар қабила, забон, халқ ва миллат харида шудаем, «подшоҳӣ ва коҳинон ҳастем, то ба Худои худ хидмат кунем ва ... дар замин ҳукмронӣ хоҳем кард» (Ваҳй 5:9-10).
Аксарияти одамон имрӯз наметавонанд кишвари зиндагии худро интихоб кунанд. Аммо Худо ба ҳар кас имконият медиҳад, ки ба подшоҳии Ӯ дохил шавад. Худованди мо Исо гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳеҷ кас подшоҳии Худоро дида наметавонад, агар аз нав таваллуд нашавад ... Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳеҷ кас ба подшоҳии Худо дохил шуда наметавонад, агар аз об ва Рӯҳ таваллуд нашавад» (Юҳанно 3:3-5).
Якчанд саволҳои муҳим
Инҳоянд чанд саволи муҳим, ки ман мехоҳам аз шумо пурсам.
Оё шумо ба подшоҳии Худо дохил шудаед?
- Оё шумо аз нав таваллуд шудаед?
- Ҳамчун шогирд, оё шумо подшоҳии афзояндаи Худоро дар ин ҷо ва ҳоло меомӯзед ва дарк карда метавонед?
- Оё амалҳои шумо ба дигарон мегӯянд, ки шумо аз подшоҳии Ӯ ҳастед – масеҳӣ?
- Шиносномаи ман мегӯяд, ки ман шаҳрванди Подшоҳии Муттаҳидаи Британияи Кабир ва Ирландияи Шимолӣ ҳастам ва он панҷ соли дигар эътибор дорад. Агар Худо маро пеш аз он ба хонаи осмонӣ даъват кунад, ман аз шаҳодати ботинии Худои Рӯҳи Муқаддас медонам, ки маро ба «мерос, подшоҳие, ки барои шумо [ва ман!] аз офариниши ҷаҳон омода шудааст» (Матто 25:34) қабул хоҳанд кард. Ман самимона дуо мекунам, ки шуморо дар он ҷо бубинам.
