Ҳамчун махлуқ, инсон аз ҷониби Худо ба мақоми итоат оварда шудааст, ва ҳолати кунунии одамон ҳамчун аз Худо бегонашуда аз нофармонии инсони аввал сарчашма мегирад. Бо файзи фурӯтанӣ Худованд Исо, Инсони Дуюм, Инсони аз осмон омада, ба мақоми итоат омад. Ҳамеша дар ҳуқуқҳои худ ҳамчун Худо фармонфармо буда, бо фурӯтанӣ ба инсоният итоатро аз чизҳое, ки азоб кашид, омӯхт. Роҳи Ӯ роҳи итоати комил буд: «То марг, ва он ҳам марги салиб, итоаткор шуд».
Инсони аввал то марг нофармон шуд; Инсони Дуюм то марг итоаткор шуд. Ҳеҷ чиз камтар аз итоате, ки дар Исо зоҳир шуд, он чизе нест, ки Худо халқи Худро ба он даъват кардааст; мо аз ҷониби Рӯҳ барои итоати… Исои Масеҳ муқаддас карда шудаем (1 Петрус 1:2). Худованд Исо итоати моро далели муҳаббати мо ба Ӯ медонад, чунон ки Ӯ гуфт: «Агар Маро дӯст доред, аҳкоми Маро риоя кунед» (Юҳанно 14:15). Боз дар ояти 21-и ҳамон боб Ӯ мегӯяд: «Касе ки аҳкоми Маро дорад ва онҳоро риоя мекунад, ӯст, ки Маро дӯст медорад; аммо касе ки Маро дӯст медорад, аз ҷониби Падари Ман дӯст дошта хоҳад шуд, ва Ман ӯро дӯст хоҳам дошт ва Худро ба ӯ зоҳир хоҳам кард».
Бо аҳком ошно шудан
Пеш аз ҳама, мо бояд дилҳои худро тафтиш кунем, ки оё мо воқеан бо аҳкоми Худованд ошно ҳастем; зеро чӣ тавр мо метавонем онҳоро бе донистани онҳо риоя кунем? Аҳкоми Ӯро бояд омӯхт, ва чӣ тавр мо метавонем онҳоро омӯзем, агар бо Навиштаҳо ошно нашавем. Дар Инҷилҳо ва Номаҳо аҳкоми инфиродӣ дода шудаанд, ки ба мо мегӯянд, ки Худованд аз мо чӣ мехоҳад. Ӯ дар ин Инҷил ба мо дастур медиҳад, ки пойҳои якдигарро шӯем (Юҳанно 13), якдигарро дӯст дорем, чунон ки Ӯ моро дӯст дошт (Юҳанно 13:34), ва дар Ӯ бимонем (Юҳанно 15:4). Дар Матто 5 Ӯ ба мо мегӯяд, ки нури худро дар пеши мардум дурахшон кунем, ба бадӣ муқобилат накунем, душманони худро дӯст дорем ва комил бошем, чунон ки Падари осмонии мо (оятҳои 16, 39, 44, 48); ва бисёр аҳкоми дигар барои итоати мо дода шудаанд. Пас аз навиштани бисёр аҳком дар Номаи аввал ба Қӯринтиён, ҳавворӣ мегӯяд: «Агар касе худро пайғамбар ё рӯҳонӣ мешуморад, бигзор чизҳоеро, ки ман ба шумо менависам, эътироф кунад, ки ин аҳкоми Худованд аст» (14:37). Ҳамин тавр, танҳо танзим кардани рафтори мо дар ҳаёти инфиродӣ бо аҳкоми Худованд кофӣ нест, мо бояд омӯзем, то аҳкоми Ӯро дар робита бо иродаи Ӯ дар ҷамъомад риоя кунем. Итоат ҳамчун далели муҳаббат
Пас аз омӯхтани аҳкоми Худованд, мо бояд ба Ӯ итоат кунем, зеро итоат далели муҳаббат аст.
Баъзеҳо муҳаббати худро ба фарзандони Худо ҳамчун баҳона барои рафтан ба роҳи нодуруст пеш меоранд, аммо ин ҳеҷ гоҳ дуруст нест;
Аз ин мо медонем, ки фарзандони Худоро дӯст медорем, вақте ки Худоро дӯст медорем ва аҳкоми Ӯро риоя мекунем (1 Юҳанно 5:2). Итоати оддӣ ба он чизе, ки Худо фармудааст, далели он аст, ки мо Худоро ва фарзандони Ӯро дӯст медорем. Оё ин муҳаббат ба фарзандони Худост, ки онҳоро дар роҳе, ки хилофи фармони ошкорои Худованд аст, роҳнамоӣ кунем ё пайравӣ кунем? Аҳкоми Ӯ вазнин нест (1 Юҳанно 5:3), балки онҳо роҳеро барои зоҳир шудани табиати илоҳӣ дар адолат, муқаддасӣ ва муҳаббат нишон медиҳанд.
Муҳаббат ва итоати Падар
Итоат ба аҳкоми Худованд зоҳиршавии муҳаббати Падарро ба вуҷуд меорад. Ҳар як узви оилаи илоҳӣ аз ҷониби Падар дӯст дошта мешавад, аммо ҳолатҳо ва мавридҳои махсус ба фарзанди итоаткор имкон медиҳанд, ки он муҳаббати гаронбаҳо ва аҷибро ба таври нав омӯзад ва бичашад. Ҳатто дар оилаҳои инсонӣ муҳаббати падар ба фарзанди итоаткор зоҳир мешавад, дар ҳоле ки амалҳои нофармонӣ на танҳо зоҳиршавии муҳаббатро ба тавре, ки фарзанд метавонад лаззат барад, бозмедоранд, балки падарро маҷбур мекунанд, ки фарзандро барои некии ӯ ҷазо диҳад. Зоҳиршавии муҳаббати мо ба Худованд Исо ба мо дарки муҳаббати Падарро медиҳад, чунон ки Худованд ба шогирдон гуфт: «Худи Падар шуморо дӯст медорад, зеро шумо Маро дӯст доштед» (Юҳанно 16:27). Бешубҳа, шогирдон он вақт наметавонистанд баракати пурраи суханони Худовандро, ки Рӯҳро надоштанд, қадр кунанд; аммо ҳоло, ба воситаи Рӯҳи сокин, чӣ қадар ширин ва гаронбаҳост фикре, ки мо объектҳои дӯстдоштаи Падар ҳастем, ва муҳаббати Ӯ амалан дарк мешавад, вақте ки мо дар роҳи итоат қадам мезанем.
Муҳаббат ва итоати Худованд Исо
Бо итоат инчунин дарки муҳаббати Худованд Исо дар зоҳиршавии махсуси он нисбат ба мо вуҷуд дорад. Дар муҳаббати Худованд Исо ба ҳамаи худӣ ҳеҷ шакке нест, аммо мо бояд фаҳмем, ки ба ғайр аз зоҳиршавии аҷиби муҳаббати Ӯ дар марги Ӯ бар салиб, ки ҳеҷ чиз набояд ба рӯҳҳои мо хира кунад, зоҳиршавии муҳаббат дар робита бо мавҷудияти мо дар ҷаҳон барои Ӯ вуҷуд дорад.
Ба фарқияти байни Юҳанно 13, ки дар он Худованд пойҳои шогирдонро мешӯяд, ва Ваҳй 1:13, ки дар он Ӯ бо камарбанди тиллоӣ дар синаҳояш баста шудааст, нигаред. Дар аввал Ӯ муҳаббати Худро нисбат ба худӣ зоҳир мекунад, муҳаббате, ки аз ҳама чизе, ки фавран дар пеши Ӯ буд, таъсир намекард, зеро «Ӯ онҳоро то охир дӯст дошт». Дар охир муҳаббати Ӯ аз сабаби ҳолати ҷамъомадҳо маҳдуд аст. Баъзан Худованд маҷбур мешавад, ки зоҳиршавии муҳаббати Худро нисбат ба мо аз сабаби гуноҳи ҳукм нашуда маҳдуд кунад: он гоҳ ба мо шафоати Ӯ лозим аст; аммо боз, вақте ки мо аҳкоми Ӯро риоя мекунем, муҳаббати Ӯ метавонад бемамониат ҷорӣ шавад.
