Худои Таолоро хушнуд кардан

ХУДОРО ХУШНУД КАРДАН Ҳеҷ гоҳ барои оғози роҳ рафтан бо Худо дер нест.

Паёми Худо дар замони Малокӣ ин буд: «Ман аз шумо хушнуд нестам» (Малокӣ 1:10 NIV). Чӣ гуна айбдоркунӣ ба одамоне, ки даъвои пайравӣ аз Худоро доранд! Рафтори онҳо ғайриқобили қабул буд; он Худоро беҳурмат мекард. Пас, чӣ тавр мо имрӯз Худоро хушнуд карда метавонем?

Ҳанӯх Худоро хушнуд кард

«Вақте ки Ҳанӯх 65 сол зиндагӣ кард, ӯ падари Матушалоҳ шуд. Ва пас аз он ки ӯ падари Матушалоҳ шуд, Ҳанӯх 300 сол бо Худо роҳ рафт... Ҳамагӣ, Ҳанӯх 365 сол зиндагӣ кард. Ҳанӯх бо Худо роҳ рафт; пас ӯ дигар набуд, зеро Худо ӯро гирифт» (Ҳастӣ 5:21-24).

Ду маротиба зикр шудааст, ки «Ҳанӯх бо Худо роҳ рафт». Ин ибора калимаи «зиндагӣ кард»-ро дар оятҳои дигар иваз мекунад ва ба мо хотиррасон мекунад, ки байни роҳ рафтан бо Худо ва танҳо зиндагӣ кардан фарқият вуҷуд дорад. Ин ба маънои маҷозӣ гуфтан аст, ки ӯ ба роҳе мерафт, ки Худо мерафт. Онҳо муносибати доимӣ доштанд. Ин маънои онро дорад, ки гуноҳ дар ҳаёти мо ҳукмронӣ накунад, бо суръати Худо ҳаракат кунем ва чизҳоро тавре бубинем, ки Худо мебинад. Чунин ба назар мерасад, ки Ҳанӯх пас аз таваллуди кӯдак бо Худо роҳ рафтанро оғоз кард; ҳаёти нав ӯро водор сохт, ки Офаридгори ҳаётро ба ёд орад (Ҳастӣ 5:22, Аъмол 3:15).

Мо дар бораи Ҳанӯх дар Ибриён бештар меомӯзем:

Бо имон Ҳанӯх аз ин ҳаёт гирифта шуд, то ки ӯ маргро набинад; ӯро ёфтан мумкин набуд, зеро Худо ӯро гирифта буд... ӯ ҳамчун касе, ки Худоро хушнуд кард, ситоиш шуд (Ибриён 11:5). Мисли Илёс, ӯ маргро надид; ӯ ба осмон бурда шуд. Ду сабаб оварда шудааст: ӯ содиқ буд ва ӯ Худоро хушнуд кард. Ҳанӯх Худоро бо имони худ, ки бо роҳ рафтанаш бо Худо нишон дода шуд, хушнуд кард. Чӣ гуна намунае барои мо!

Исо Худоро хушнуд кард

Ҳамин ки Исо таъмид гирифт... осмон кушода шуд, ва Ӯ Рӯҳи Худоро дид, ки мисли кабӯтар фуруд омада, бар Ӯ нишаст. Ва овозе аз осмон гуфт: «Ин Писари Ман аст, ки Ман Ӯро дӯст медорам; аз Ӯ Ман хеле хушнудам» (Матто 3:16-17). Худо эълон кард, ки Ӯ аз Исо хеле хушнуд аст. Яке аз сабабҳо ин буд, ки Исо иродаи Падарро иҷро карданро интихоб кард, на иродаи Худро (Матто 26:39,42; Юҳанно 6:38). Ӯ худхоҳ набуд; Ӯ ба Худо итоат кард, на ба худро хушнуд кардан (Юҳанно 5:30). Ӯ орзуи якумрӣ дошт, ки рисолати Худро ба анҷом расонад ва гуфт: Ман Туро дар замин бо анҷом додани коре, ки Ту ба Ман додӣ, ҷалол додам (Юҳанно 17:4).

Ин паём дар Тағйири шакл такрор шуд, вақте ки Петрус, Яъқуб ва Юҳанно диданд, ки намуди зоҳирии Исо тағйир ёфт, то ки чеҳраи Ӯ мисли офтоб дурахшид ва либосаш сафеди дурахшон шуд.

Ҳангоме ки Ӯ ҳанӯз сухан мегуфт, абри дурахшон онҳоро фаро гирифт, ва овозе аз абр гуфт: «Ин Писари Ман аст, ки Ман Ӯро дӯст медорам; аз Ӯ Ман хеле хушнудам. Ба Ӯ гӯш диҳед!» (Матто 17:5).

Паёми Худо ба шогирдон ин буд, ки ба Исо гӯш диҳанд. Дар як маврид Ӯ ба онҳо гуфт, ки кори Худоро дар ҳоле ки имконият ҳаст, иҷро кунанд (Юҳанно 9:4). Дар мавриде дигар Ӯ ба итоат ба Худо таъкид кард (Юҳанно 14:15,21,23; 15:10). Ӯ беҳтарин намунаи мост, зеро Ӯ фармонҳои Падари Худро «дақиқ» иҷро кард (Юҳанно 14:31).

Мо метавонем Худоро хушнуд кунем

Пас, чӣ тавр мо метавонем Худоро хушнуд кунем? Аввалан, мо метавонем мисли Петрус, Яъқуб ва Юҳанно шогирд шавем ва ба дастурҳои Ӯ дар Аҳди Ҷадид пайравӣ кунем. Китоби Муқаддас мегӯяд

бе имон Худоро хушнуд кардан ғайриимкон аст ва онҳое, ки аз табиати гуноҳкор идора мешаванд, Худоро хушнуд карда наметавонанд (Ибриён 11:6; Румиён 8:8). Сониян, мо метавонем ҷисмҳои худро ба Худо пешниҳод кунем. Ман аз шумо хоҳиш мекунам... ки ҷисмҳои худро ҳамчун қурбониҳои зинда, муқаддас ва ба Худо писанд пешниҳод кунед (Румиён 12:1). Қурбонӣ ин ҳадия ба Худост. Бузургтарин намуна ин аст, ки Масеҳ ҳаёти Худро дар салиб пешниҳод кард. Сеюм, мо метавонем Худоро ситоиш кунем. Тавассути Исо... биёед пайваста ба Худо қурбонии ситоишро пешниҳод кунем – меваи лабҳое, ки номи Ӯро эътироф мекунанд. Ва фаромӯш накунед, ки некӣ кунед ва бо дигарон мубодила кунед, зеро бо чунин қурбониҳо Худо хушнуд аст (Ибриён 13:15-16). Худо ибодатро аз онҳое, ки «номи Ӯро эътироф мекунанд», дӯст медорад. Чорум, мо метавонем дороиҳои худро ба Худо пешниҳод кунем (Ибриён 13:16) бо мубодилаи захираҳои худ бо ниёзмандон – баръакси ҷамъ кардани чизҳо барои худ.