Оё шумо кафолати ҳаёти ҷовидонӣ доред?
Чанде пеш, ман пеш аз хоб рафтан дар меҳмонхонаи оилавии худ ором нишаста будам. Тирезаҳо кушода буданд, зеро шаб сард буд. Ногаҳон ман садои зарба ва сипас садои чархҳоро шунидам. Гумон кардам, ки касе дар наздикӣ «бархӯрди хурд»-ро аз сар гузаронидааст, ман фикр кардам, ки аввал садои зарба ва баъд садои чархҳоро шунидам, аҷиб аст. Одатан, вақте ки садамаи автомобилӣ рух медиҳад, шумо садои чархҳоро ҳангоми ба кор андохтани тормоз пеш аз бархӯрд ва сипас садои зарбаро мешунавед. Фикри дигаре, ки ман доштам, ин буд, ки касе танҳо рӯзи бад дошт. Баъд ман садои сиренаҳоро шунидам.
Ман шахсе нестам, ки садамаҳоро диданро дӯст дорад, ва азбаски ман омӯзиши тиббии фавқулодда надорам, барои дидани он ки чӣ шудааст, берун нарафтам. Рӯзи дигар ман фаҳмидам, ки як ҷавон зоҳиран дар рули мошинаш хоб рафта, ба ду мотосикл бархӯрдааст. Дар яке аз мотосиклҳо мард ва занаш буданд. Онҳо дар ҷои ҳодиса мурда эълон карда шуданд. Дар мотосикли дигар як нафар буд, ва ӯ дар ҳолати вазнин қарор дошт. Он гоҳ ман фаҳмидам, ки чаро ман аввал садои зарба ва баъд садои чархҳоро шунидам. Азбаски ҷавон хоб буд, бархӯрд эҳтимол ӯро бедор кард, ва баъд ӯ бояд тормозҳои худро пас аз бархӯрд ба кор андохта бошад.
Он шаб ду нафар дарҳол фаҳмиданд, ки Худо воқеӣ аст ва ҳаёти ҷисмонӣ интиҳо нест. Умедворам, ки онҳо барои рӯзе, ки бо Офаридгори худ вомехӯрданд, омода буданд. Ду нафари дигар, ки дар садама иштирок доштанд, ногаҳон диданд, ки ҳаёти онҳо ба таври ғайричашмдошт тағйир ёфтааст. Ҳамаи онҳо дӯстон ва хешовандон доштанд, ки ҳаёти онҳо ҳеҷ гоҳ яксон нахоҳад буд. Ман мутмаинам, ки ҳеҷ яке аз ин чор нафар нақша надоштанд, ки ҳаёт барои онҳо он шаб чунин шавад.
Ҳамаи мо бояд эътироф кунем, ки ҳаёти ҷисмонӣ метавонад ногаҳон ба охир расад. Хушбахтона, ба мо гуфта нашудааст, ки кай ин рӯй медиҳад, аммо ба мо гуфта шудааст, ки омода бошем. Дар ин ҳаёт, мо барои мушкилоти тиббӣ бо суғуртаи тиббӣ омода мешавем. Мо суғуртаи ҳаёт мехарем, то вақте ки мо нест шавем, ба наздикони худ ғамхорӣ кунем. Мо суғуртаи автомобилӣ мехарем, то хароҷоти садамаҳоро ба монанди ин пӯшонем. Мо суғуртаи нигоҳубини дарозмуддат мехарем, агар мо дар хонаи пиронсолон қарор гирем. Аммо оё мо ҷонҳои худро (қисми абадии моро) барои рӯзи марги худ омода мекунем?
Худованд суғуртаи ҳаёти ҷисмониро пешниҳод намекунад, аммо Ӯ кафолати ҳаёти ҷовидониро пешниҳод мекунад. Ӯ хеле равшан мефаҳмонад, ки ҳамаи мо мемирем. Пас аз сад сол, ҳеҷ кас, ки ин мулоҳизаро мехонад, зинда нахоҳад буд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «марги ҳамагонро фаро гирифт, зеро ҳама гуноҳ карданд» (Румиён 5:12). Баъзе одамон ба ман гуфтанд, ки онҳо гуноҳ накардаанд, аммо ман дигар хел медонам. Ман медонам, ки вақтҳое ҳастанд, ки ҳамаи мо корҳоеро мекунем, ки набояд мекардем, ва вақтҳое ҳастанд, ки мо корҳоеро намекунем, ки бояд мекардем. Ин ки мо гуноҳ мекунем, худ аз худ равшан аст. Ин ки ҳамаи одамон мемиранд, худ аз худ равшан аст. Ва Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки гуноҳ сабаби марг аст.
Шахси омода бо Худо розӣ аст, ки ӯ гуноҳ мекунад. Ӯ бо Худо розӣ аст, ки гуноҳ ӯро аз Худо ҷудо мекунад. Ӯ зарурати наҷот ёфтанро мефаҳмад (Аъмол 4:12). Шахси омода ба коре, ки барои наҷот додани ӯ мекунад, эътимод намекунад; ӯ ба коре, ки Масеҳ барои наҷот додани ӯ кард, эътимод мекунад. 1 Петрус 3:18 мегӯяд: «Зеро Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо наздик кунад». Шахси омода медонад, ки ӯ ҳаёти ҷовидонӣ дорад (1 Юҳанно 5:13).
Ба мо лозим нест, ки «зарба ва садои чархҳо»-и ғайричашмдоштро аз сар гузаронем, бе он ки бидонем, ки гуноҳҳои мо бахшида шудаанд. Ҳамаи мо метавонем кафолати ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошем. Ҳамаи мо метавонем бидонем, ки вақте мемирем, ба ҷои беҳтаре меравем, зеро мо ба ин ваъда такя мекунем: «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8).
Оё шумо барои вохӯрӣ бо Худо омодаед? Мо метавонем фаҳмонем, ки чӣ тавр омода шудан мумкин аст.
