Чӣ тавр риёкориро кам кардан мумкин аст
«Доварӣ накунед, то доварӣ нашавед. Зеро бо кадом доварӣ доварӣ кунед, шумо доварӣ хоҳед шуд. Чаро шумо ба доғи чашми бародари худ менигаред, аммо ба чӯби чашми худ аҳамият намедиҳед? ... Риёкор! Аввал чӯбро аз чашми худ дур кунед, ва он гоҳ шумо равшан хоҳед дид, ки доғро аз чашми бародари худ дур кунед.» — Матто 7:1-5 NKJV
Бисёре аз масеҳиён Матто 7:1-ро мехонанд ва ба хулосае меоянд, ки мо набояд якдигарро доварӣ кунем. Аммо ин тавр нест, зеро 1 Қӯринтиён 5:12-13 ба мо мегӯяд, ки вақте ки мо гуноҳро дар байни ҳамватанони масеҳӣ пайдо мекунем, онро доварӣ кунем: «Оё шумо онҳоеро, ки дар дохил ҳастанд, доварӣ намекунед? ... Аз ин рӯ, он шахси бадро аз худ дур кунед» (1 Қӯринтиён 5:12-13).
Оятҳои боло намегӯянд, ки мо набояд доварӣ кунем; онҳо огоҳӣ медиҳанд, ки вақте ки мо доварӣ мекунем, мо ба ҳамон стандарте, ки барои доварӣ кардани дигарон истифода мебарем, тобеъ ҳастем. Худованд худшиносиро мехоҳад. Нигаронии аслии Ӯ на доварӣ, балки риёкорӣ аст – доварӣ кардани доғи дигарон дар ҳоле ки чӯби худро нодида мегирем. Ӯ ростқавлиро мехоҳад. Ӯ дурӯғро нафрат дорад, ва риёкорӣ як шакли дурӯғ аст (Масалҳо 6:16-17; 1 Тимотиюс 4:2). Агар мо худро доварӣ кунем, дилҳои мо нармтар, муносибати мо меҳрубонтар ва равиши мо мулоимтар хоҳад буд, зеро мо дарди худшиносиро хеле хуб хоҳем донист.
Румиён 14:13 ба мо нуқтаи оғози муфидро медиҳад: «Биёед дигар якдигарро доварӣ накунем, балки инро ҳал кунем, ки ба роҳи бародари худ монеа ё сабаби афтодан нагузорем.» Мо бояд аз худ доварӣ кардан оғоз кунем, сипас бо ҳар кори имконпазир барои пешгирӣ кардани афтодани дигарон. Аммо вақте ки касе меафтад, ҷавоби мо чӣ бояд бошад? «Агар касе дар ягон гуноҳ дастгир шавад, шумо, ки рӯҳонӣ ҳастед, чунин шахсро бо рӯҳи мулоимӣ барқарор кунед, худро ба назар гиред, то шумо низ васваса нашавед» (Ғалотиён 6:1). Ин аст он чизе ки Худованд аз мо мехоҳад.
