Ман гуфта наметавонам, ки чаро Ӯ, ки фариштагон ибодат мекунанд, Муҳаббати Худро ба фарзандони одам гузошт, Ё чаро, чун Чӯпон, Ӯ бояд гумроҳонро ҷӯяд, Барои баргардонидани онҳо, онҳо намедонанд, ки чӣ тавр ё кай: Аммо инро медонам, ки Ӯ аз Марям таваллуд шудааст, Вақте ки охури Байт-Лаҳм ягона хонаи Ӯ буд, Ва Ӯ дар Носира зиндагӣ ва меҳнат кард, Ва ҳамин тавр Наҷотдиҳанда, Наҷотдиҳандаи ҷаҳон омад.
Ман гуфта наметавонам, ки Ӯ чӣ қадар хомӯшона азоб кашид, Чун бо сулҳи Худ ин макони ашкро зебо кард, Ё чӣ тавр дили Ӯ дар салиб шикаста шуд, Тоҷи дард ба сӣ ва се сол: Аммо инро медонам, ки Ӯ дилшикастагонро шифо медиҳад, Ва гуноҳи моро бозмедорад, ва тарси пинҳонии моро ором мекунад, Ва бори гаронро аз бори гаронбардорон мебардорад, Зеро Наҷотдиҳанда, Наҷотдиҳандаи ҷаҳон, ин ҷост.
Ман гуфта наметавонам, ки Ӯ чӣ тавр халқҳоро пирӯз хоҳад кард, Чӣ тавр Ӯ мероси заминии Худро талаб хоҳад кард, Чӣ тавр ниёзҳо ва орзуҳоро қонеъ хоҳад кард Аз Шарқу Ғарб, аз гунаҳкор ва аз доно; Аммо инро медонам, ки ҳар башар ҷалоли Ӯро хоҳад дид, Ва Ӯ ҳосили киштаи Худро дарав хоҳад кард, Ва рӯзе хуршеди Ӯ бо шукӯҳ хоҳад дурахшид Вақте ки Ӯ Наҷотдиҳанда, Наҷотдиҳандаи ҷаҳон, маълум мешавад.
Ман гуфта наметавонам, ки чӣ тавр ҳамаи заминҳо ибодат хоҳанд кард, Вақте ки бо амри Ӯ, ҳар тӯфон ором мешавад, Ё кӣ метавонад бигӯяд, ки чӣ қадар шодӣ бузург хоҳад буд Вақте ки ҳамаи дилҳои одамон аз муҳаббат пур мешаванд: Аммо инро медонам, ки осмонҳо аз шодӣ ба ларза хоҳанд омад, Ва ҳазорон, ҳазорон садоҳои инсонӣ суруд хоҳанд хонд, Ва замин ба осмон, ва осмон ба замин ҷавоб хоҳад дод; Ниҳоят Наҷотдиҳанда, Наҷотдиҳандаи ҷаҳон Подшоҳ аст! — Вилям Й. Фуллертон (1857-1932)
