Ман туро дӯст медорам
Мо эҳтимол ҳама дӯст медорем, ки «Ман туро дӯст медорам»-ро бишнавем, хусусан аз ҷониби касе, ки мо медонем, ки ӯ дар ҳақиқат инро дар назар дорад. Аммо дар бисёр муносибатҳо, гарчанде ки муҳаббат мавҷуд аст, ин калимаҳои мушаххас ба қадри кофӣ ифода карда намешаванд. Ҷолиб он аст, ки баъзе аз оятҳои дӯстдоштаи Китоби Муқаддас онҳое мебошанд, ки дар бораи муҳаббати Худо бо истифода аз ҳамон калима сухан мегӯянд. Юҳанно 3:16, ки эҳтимолан маъруфтарин оят дар ҷаҳон аст, як мисол аст: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (NKJV). Шояд дар ҳаёти шумо касе ҳаст, ки шумо муддати тӯлонӣ ба ӯ нагуфтаед, ки дӯсташ медоред. Ин метавонад ҳамсари шумо, фарзанди шумо, бародар ё хоҳари шумо, волидайни шумо бошад – ё Худованд Исо чӣ? Як лаҳза вақт ҷудо кунед ва ба ин шахсони махсус бигӯед, ки шумо онҳоро дӯст медоред.
Роҳи ҷаҳон ба мо мегӯяд, ки ҳеҷ коре, ки касе мекунад, муҳим нест, то даме ки муҳаббат вуҷуд дорад: «Ин дуруст аст, ки __ , аз сабаби муҳаббат.» Мо ҳеҷ гоҳ набояд ба он чизе, ки ҷаҳон ба мо мегӯяд, пайравӣ кунем, зеро он зери қудрати Шайтон аст, ки бо роҳҳои гуногун бар зидди Худо кор мекунад (Эфсӯсиён 2:2-3). Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки муҳаббат ва дуруст кор кардан даст ба даст мераванд. Румиён 13:8-10 мегӯяд: «Ба ҳеҷ кас чизе қарздор набошед, магар ин ки якдигарро дӯст доред, зеро касе ки дигареро дӯст медорад, шариатро иҷро кардааст. Зеро аҳком, «Зино накун», «Қатл накун», «Дуздӣ накун», «Шаҳодати дурӯғ надиҳ», «Тамаъ накун», ва агар ягон амри дигар бошад, ҳама дар ин сухан ҷамъбаст шудаанд, яъне «Ҳамсояи худро мисли худ дӯст дор». Муҳаббат ба ҳамсоя зарар намерасонад; аз ин рӯ, муҳаббат иҷрои шариат аст.» Гуноҳ кардан ҳеҷ гоҳ дуруст нест, ва истифодаи асосноккунӣ, ки «аз сабаби муҳаббат дуруст аст», комилан нодуруст аст! Бигзор мо эҳтиёткор бошем, ки дар ҳама корҳое, ки мекунем, ҳатто дар муносибатҳо бо онҳое, ки дӯст медорем, ба Худо итоат кунем.
Муҳаббат як таъсири пурқувват ва боварибахш аст. Худо онро танҳо ба таври дуруст истифода бурдааст – барои ба худ ҷалб кардани дилҳо (Ирмиё 31:3). Шумо ба муҳаббати Ӯ чӣ гуна ҷавоб додед? Нависандаи гимн, Исҳоқ Уоттс (1674-1748), навиштааст: «Муҳаббати чунон аҷиб, чунон илоҳӣ, ҷони маро, ҳаёти маро, ҳамаи маро талаб мекунад.»
Дар Навиштаҳо намунаҳои зиёди аҷиби муҳаббат нишон дода шудаанд. Бузургтарин, албатта, дар Худо ёфт мешавад, ки муҳаббат аст (1 Юҳанно 4:8,16). Умедворем, ки шумо аз дарсҳои Ӯ барои худ дар ин нашрия лаззат мебаред.
