«Дар Ман шумо метавонед сулҳ дошта бошед»
Бисёре аз кӯшишҳои инсоният ҳадафи он доранд, ки ба ин замин сулҳи пойдор оваранд. Аммо, сарфи назар аз ҳамаи ин кӯшишҳо, дар дили одамон ҳанӯз ҳам қаноатмандӣ ё сулҳи ҳақиқӣ вуҷуд надорад. Дар ҳеҷ ҷои коинот сулҳи воқеӣ ва пойдорро ёфтан мумкин нест, ба ҷуз дар Худо. Танҳо Ӯ Муаллифи чунин сулҳ аст.
Мо метавонем вонамуд кунем – чунон ки солҳои зиёд пеш бо одамоне буд, ки мегуфтанд: «Сулҳ, сулҳ! Вақте ки сулҳ нест» (Ирмиё 6:14 NKJV). Гуноҳ буд, ки сулҳро хароб кард ва моро душмани Худо гардонд. Гуноҳ инчунин одамонро водор мекунад, ки бо ҳамдигар ҷанг кунанд ва якдигарро бикушанд ва ҳама гуна корҳои бадро содир кунанд. Аз ин рӯ, ин масъалаи муҳими гуноҳ бояд ҳал карда шавад, то мо бо Худо сулҳи воқеӣ ва дар байни худ сулҳ дошта бошем. Мо метавонем вонамуд кунем, ки хушбахтем, аммо дар хотир доред, ки ««сулҳ нест», мегӯяд Худои ман, «барои шарирон»» (Ишаъё 57:21).
Шояд шумо гоҳ-гоҳ каме сулҳу хушбахтии муваққатӣ дошта бошед, аммо танҳо Масеҳ, ки дар Библия «Шоҳзодаи сулҳ» (Ишаъё 9:6) номида мешавад, метавонад сулҳи ҳақиқиро дар дили шумо оварад. Ӯ дар салиб мурд барои гуноҳи шумо. Паёмбар Ишаъё кайҳо пеш гуфта буд: «Албатта, Ӯ ғаму андӯҳи моро бардошт ва дардҳои моро кашид; ...Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд, барои бадкирдории мо кӯфта шуд; ҷазои сулҳи мо бар Ӯ буд, ва бо захмҳои Ӯ мо шифо ёфтем» (Ишаъё 53:4-5).
Шумо метавонед ин сулҳро дошта бошед бо эътироф кардани ҳолати ҳақиқии худ ҳамчун гуноҳкор ва қабул кардани Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ. Сулҳ тавассути ҳеҷ кӯшиши инсон ба даст намеояд. Баръакс, ба он чизе ки Худо дар Каломи Худ, Библия ба шумо мегӯяд, бовар кунед. Танҳо он вақт шумо ҳаёти ҷовидонӣ, хушбахтӣ ва сулҳи ҳақиқиро хоҳед гирифт. Исо гуфт: «Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то ки дар Ман шумо сулҳ дошта бошед» (Юҳанно 16:33). Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
