«Ту ӯро дар сулҳи комил нигоҳ хоҳӣ дошт, ки фикраш бар Туст: зеро ки ӯ ба Ту таваккал мекунад. Ба Худованд то абад таваккал кунед: зеро ки дар Худованд Яҳува Санги Асрҳост» (Ишаъё 26:3-4).
Ин ки мо дар рӯзҳои фишори зиёд зиндагӣ мекардем ва ҳоло ҳам зиндагӣ дорем, хеле равшан аст. Дар ватан мушкилот ҳастанд, дар ҳаёти тиҷоратӣ, дар ҳаёти саноатӣ, дар ҳаёти касбӣ, дар асл дар ҳар як шӯъба. Дар бисёр хонаҳо ташвиш вуҷуд дорад. Мушкилии ба охир расонидани маблағ. Абрҳои беморӣ; дилшикастагии талафот; бори озмоиши хонагӣ, ки танҳо ба онҳое, ки гирифтори ин беморӣ ҳастанд - ва ба Худо маълум аст.
Дар ҳоле ки чизҳо метавонанд бадтарин дар хотираи зинда бошанд ва ҳар яки мо табиатан фикр мекунем, ки парвандаи мо баробарӣ надорад, мо мефаҳмем, ки вақте ба Навиштаҳои Муқаддас рӯ меорем, ки дар ҳама давру замон азоб қисми мардуми Худо будааст.
Вақте ки мо фикри худро ба таърихи Аҳди Қадим бармегардонем, ном ба ном ба ёдамон меояд. Чӣ сабте дар Ибриён 11:36-38 аз ҷанговарони беном, номаълум, мардон ва занон дорем, «ба ҳавасҳои мо монанд» (Яъқуб 5:17); ки ҳаёти онҳо бо азоби бебаҳо, ки бо марги бераҳмона анҷом ёфт, қайд карда шуда буд. Мо дар ёд дорем, ки Худованди мо Исо ба шогирдонаш гуфт: «Дар ҷаҳон шумо мусибат хоҳед дошт» (Юҳанно 16:33). Мо дар бораи азобҳои Павлус мехонем, ки дар 2 Қӯринтиён 11:23-28 ҷамъбаст шудааст ва он чизе ки ӯ дар бораи ҳамаи ин дар 2 Қӯринтиён 4:16-18 мегӯяд.
Шояд баъзе хонандагон гӯянд: «Ин ҳама хуб аст, аммо донистани он ки дигарон азоб кашидаанд, бори маро сабук намекунад, ғами маро кам намекунад ва озмоиши маро осонтар намекунад.» Ин фавран эътироф мешавад. Аммо, ин ба мо кӯмак мекунад, ки дар кӣ онҳо манбаи бепоёнро ёфтанд ва бо кадом восита онҳо дастгирӣ карда шуданд. Ин моро ба матни мо меорад ва мо бо меҳрубонӣ ҳамбоварони тӯфонзадаи худро даъват менамоем, ки ҳар як калимаро баркашанд. Оё ба мо иҷозат дода мешавад, ки онро тавре ки дар тарҷумаи хеле аълои Ҷ.Н. Дарби оварда шудааст, такрор кунем:
«Ту ақли бар Ту нигаронидашударо дар сулҳи комил нигоҳ хоҳӣ дошт, зеро ки ӯ ба Ту таваккал мекунад. Ба Яҳува то абад таваккал кунед; зеро ки дар Ёҳ, Яҳува, Санги Асрҳост.»
Ақли бар Худо нигаронидашуда
Мушоҳида кунед! Ақле, ки бар озмоиши азоб нигаронида нашудааст; на бар он чизе ки метавонист бошад, на бар сабабҳои дуюмдараҷа ба ҳеҷ ваҷҳ; балки бар Худо нигаронида шудааст, он як, ақли ӯ, худи ӯ, аз ҷониби Худо дар сулҳи комил нигоҳ дошта хоҳад шуд. Чаро? Зеро ки ӯ ташвиш мекашад? Не. Зеро ки ӯ ҳаяҷонзада ва гистерикӣ мешавад? Не. Зеро ки ӯ худро танҳо мебандад, аз ҳамроҳии бародаронаш дурӣ меҷӯяд ва мушкилоти худро парвариш мекунад? Не. Пас чӣ? Зеро ки «ӯ ба Ту таваккал мекунад.» Ба таваккал кардан, мегӯяд луғат, «пурра бовар кардан: бахшидан: такя кардан» аст.»
Бигӯ, бародар ё хоҳари азиз, оё шумо фикр мекунед, ки Худо Касест, ки шумо метавонед ба Ӯ «пурра бовар кунед»? Ба кӣ шумо метавонед такя кунед? Оё бори шумо ин қадар вазнин аст, озмоиши шумо ин қадар бузург аст, ки шумо ҳис мекунед, ки наметавонед тамоми корро ба Ӯ «бахшед»? Мо итминон дорем, ки медонем, ки шумо ҳангоми хондани саволҳои мо дар зеҳни худ ҷавоб медиҳед, аз ин рӯ мо ба насиҳати рӯҳбаландкунанда мегузарем: «Ба Яҳува то абад таваккал кунед.» Ҳамеша, дар ҳар ҳолат, вақте ки абрҳо торик ва таҳдидкунандаанд; вақте ки бор қариб аз ҳад зиёд ба назар мерасад; вақте ки дард қариб тоқатфарсост; вақте ки дар дурнамо ҳеҷ нури офтоб ба назар намерасад; вақте ки аз ҳисси танҳоии тасвирнопазир фишор меояд; «Ба Яҳува то абад таваккал кунед.» Шумо чӣ хоҳед ёфт? Ҳамон чизе ки милёнҳо муқаддасон дар тӯли асрҳо ёфтаанд ва он чизе ки бешумори муқаддасон дар сафари осмонӣ, хонагии худ ҳоло меёбанд; ки дар Ёҳ, Яҳува, Санги Асрҳост. Худои худбунёд, паймонро нигоҳдоранда: оё шумо метавонед ба Ӯ таваккал кунед, фикр мекунед? Оё Ӯ ҳеҷ гоҳ шуморо ноумед кардааст? Оё Ӯ ҳеҷ гоҳ шуморо ноумед хоҳад кард? Оё Ӯ ҳеҷ гоҳ шуморо ноумед карда метавонист? Не! Не! НЕ! ҷавоб медиҳад ҳар як хонанда. Пас ба Ӯ таваккал кунед. Касе мегӯяд: «Аммо ман бояд иқрор шавам, ки баъзан меларзам, ман наметавонам худро нигоҳ дорам.» Ин метавонад бошад, ва Ӯ медонад, Ӯ мефаҳмад, «зеро ки Ӯ сохти моро медонад; Ӯ дар ёд дорад, ки мо хок ҳастем» (Забур 103:14).
Санги Асрҳо
Аммо дар Ӯ «Санги Асрҳо» аст, ва он Санг ҳеҷ гоҳ намеларзад. Қувваҳои дӯзах ба он Санг ҳамла кардаанд, қувваҳои торикӣ худро бар он сарф кардаанд; ва он ҳанӯз ҳам бетакон ва бетакон мемонад, ва дар он ҷо, маҳз дар он ҷо, шумо метавонед истироҳат кунед, «зеро ки дар Ёҳ, Яҳува, Санги Асрҳост.» Мо бори дигар таваҷҷӯҳи шуморо ба он чизе ки Худованди мо Исо ба шогирдонаш гуфт, вақте ки ғам бар онҳо вазнин буд, ҷалб мекунем:
Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то ки дар Ман сулҳ дошта бошед. Дар ҷаҳон шумо мусибат хоҳед дошт: аммо дилшод бошед; Ман ҷаҳонро мағлуб кардам (Юҳанно 16:33).
Дилшод бошед
Ҳамон тавре ки Ӯ дар он шаби торик кард, вақте ки шумо ин сатрҳоро мехонед, Ӯ ба дили ташвишовари шумо сулҳ мегуфт. Сулҳ на дар худи шумо, на дар нақшаҳои шумо, на дар энергияи беқарори шумо, балки сулҳ дар худи Ӯ, ва танҳо дар худи Ӯ. Пас бо роҳи меҳрубонона, нарм, ҳамдардӣ, беҳамтои худ, Ӯ ба шумо мегуфт: «Дилшод бошед!» Оҳ, шодии беҳамтои омадани Ӯ ба ҳар яки мо, кӯшиши пок кардани ашк аз чашмони мо, бардоштани бор аз рӯҳи мо ва рехтани муҳаббати Ӯ ба дили мо; вақте ки Ӯ дар гӯши мо пичиррос мезанад: «Дилшод бошед!» Мо ин тавр менависем, ки ба Худованд боварӣ дорем, зеро мо бисёриҳоро дар ҳолатҳои ба инҳое, ки мо тасвир кардем, вомехӯрем ва мо итминон дорем, ки дар байни хонандагони «Ҳақиқати Навиштаҳо» бисёриҳо ҳастанд. Ба чунинҳо, ба номи Худованд мо калимаҳои матни худро мегузаронем: «ба Яҳува то абад таваккал кунед,» ва калимаҳои Худованди мо ба «худи Ӯ»: «Дилшод бошед.» Биёед зону занем ва ба Ӯ барои онҳо шукр гӯем, биёед онҳоро ба хонаи худ барем; ва сипас бо садои имони илоҳӣ, яқинӣ ва воқеият, биёед суруд хонем;
Мо фардои дурахшонро интизорем; Ҳама чиз хуб хоҳад буд.
Имон метавонад дар рӯзҳои ғамгинӣ суруд хонад, Ҳама, ҳама чиз хуб аст.
Ба муҳаббати Падари мо такя карда, Исо ҳар як ниёзро таъмин мекунад;
Ё дар зиндагӣ, ё дар марг, Ҳама чиз бояд хуб бошад.
»
