САВОЛ: Оё барои масеҳӣ қисман аз муошират маҳрум шудан дуруст аст? Агар нон тақсим шуда бошад ва коса пеш аз дохил шудани ӯ дода шавад, масеҳӣ чӣ кор бояд кунад? Оё ӯ бояд нонро талаб кунад, то аз он бихӯрад, ё бояд бо коса идома диҳад, дар ҳоле ки нонро аз даст додааст?
ҶАВОБ: «Худованд Исо дар ҳамон шабе, ки хиёнат карда шуд, нонро гирифт» (1 Қӯринтиён 11:23 NKJV). Ӯ медонист, ки пеш аз Ӯ чӣ буд, вақте ки ба салиб мерафт, аммо ба ҷои он ки бо худ машғул бошад, Ӯ ба шогирдони худ ғамхорӣ мекард. Худованд, донистани он ки онҳо ташвиш хоҳанд кашид, ба онҳо гуфт: «Дили шумо ташвиш надиҳад; шумо ба Худо имон доред, ба Ман низ имон доред» (Юҳанно 14:1). Ӯ аз Аҳди Қадим он чизеро, ки рӯй хоҳад дод, иқтибос овард: «Ман чӯпонро мезанам, ва гӯсфандони рама пароканда хоҳанд шуд» (Матто 26:31; ниг. Закарё 13:7). Дар ҳамаи ин мо ғамхории бузурги Худовандро барои шогирдони худ ва, ба таври васеъ, барои мо низ мебинем. Ӯ муҳаббати Худро ба мо бо таъсиси ин зиёфати ёдбуд нишон дод, зеро Ӯ мехост, ки мо Ӯро дар ёд дорем. Худованд медонад, ки мо халқи фаромӯшхотир ҳастем, ва мо аксар вақт некии Ӯро нодида мегирем.
Дар Аҳди Қадим Ӯ халқи Худро ҳушдор дод, ки Яҳува Худои худро фаромӯш накунанд, балки дар ёд доранд, ки Ӯ кист ва ҳамаи мӯъҷизаҳои бузургеро, ки Ӯ барои онҳо карда буд (Такрори Шариат 8:18-19). Нодида гирифтани ёдбуди Ӯ, ё ин корро нимкора кардан, танҳо ҳолати бади дили инсонро нишон медиҳад. «Агар Маро дӯст доред, аҳкоми Маро риоя кунед» (Юҳанно 14:15). Ёд кардани Ӯ дар хӯрдани нон ва нӯшидани шароб на танҳо хоҳиши Ӯст – ин фармон аст: «Инро ба ёди Ман кунед» (Луқо 22:19). Ғайр аз ин, дили инсон дар он ҷоест, ки ганҷи ӯст, «зеро дар куҷое ки ганҷи шумо бошад, дили шумо низ дар он ҷо хоҳад буд» (12:34).
Худованд гуфт: «Дар куҷое ки ду ё се нафар ба исми Ман ҷамъ оянд, Ман дар миёни онҳо ҳастам» (Матто 18:20). Оё мо мехоҳем бо Ӯ бошем, дар он ҷое ки Ӯст, он чизеро, ки Ӯ мехоҳад, кунем, Ӯро дар ёд дорем? Ё ин барои мо махсусан муҳим нест? Оё мо дар ҳақиқат ғамхорӣ мекунем?
Агар ҳама чиз дар ҳаёти фарзандони Худо мувофиқ бошад, муқаррарӣ аст, ки мо дар ҳузури Ӯ ҳастем, то Ӯро дар ёд дорем. Мо бояд дар он ҷо бошем, дилҳои худро барои ибодат ба Ӯ омода карда, дилҳои худро тафтиш карда бошем, то бубинем, ки оё чизе ҳаст, ки бояд эътироф карда шавад. Мо бояд дар он ҷо дар оромиш пеши Худованд бо муносибати эҳтиромона бошем, омода бошем, ки ба Ӯ он чизеро, ки ба Ӯ тааллуқ дорад, диҳем.
Бо назардошти ин, мо мефаҳмем, ки хуб нест – шояд ҳолати дилеро нишон диҳад, ки бо Худованд мувофиқ набошад – агар мо ин зиёфати ёдбуди аҷиби Худовандро, ки ҷони Худро барои мо қурбон кард, аз даст диҳем. Мо мефаҳмем, ки шояд ҳолатҳое берун аз назорати инсон бошанд, ки метавонанд аз иштирок кардан ё сари вақт дохил шудан монеъ шаванд, ба монанди беморӣ ё ҳодисаи нохуш дар роҳ. Аз ин рӯ, мо набояд мавқеи шадид гирем. Аммо, инсон бояд дили худро тафтиш кунад, то бифаҳмад, ки чаро ӯ ёдбудро аз даст дод ё дер кард. Оё ин бепарвоӣ ё набудани аҳамият ва афзалият буд?
Хӯрдан ва нӯшидан нишондиҳандаи муошират ва ҳамбастагӣ аст. Дер омадан, косаро нӯшидан ва сипас нон хӯрдан берун аз тартибест, ки Худованд додааст. Ин набудани ҳамбастагии ҳақиқӣ бо Ӯро нишон медиҳад. Ғайр аз ин, «Худо муаллифи бетартибӣ нест, балки сулҳ аст» (1 Қӯринтиён 14:33). Аз ин рӯ, агар касе дер ояд, дар вақте ки коса дода мешавад ва нонро аз даст дода бошад, талаб кардани дубора додани нон бетартибӣ ва ошуфтагӣ хоҳад буд. Ин халалдоркунанда ва парешонкунанда ва монеа барои ҷараёни ибодат ва ёд кардани Ӯ хоҳад буд. Мо боварӣ дорем, ки дар он сурат худдорӣ кардан ва дар фурсати дигар сари вақт будан беҳтар аст.
Ҷавоб дода шуд
