ОЯНДАИ ИСРОИЛ Дар аҳдҳои Аҳди Қадим ошкор шудааст
Мо наметавонем гузаргоҳҳои зоҳиран пурасрори ояндаи пайғамбарии Исроилро пурра дарк кунем, агар аввал аҳдҳои Худоро нафаҳмем, зеро дар ин аҳдҳо барномаи эсхатологии (замони охир) Худо реша дорад. Ва Худо барнома дорад! Гуфтан, ки Ӯ соҳибихтиёр аст, бе фарзияи асосии ҳадафи илоҳӣ, ки ҳама чиз ба он ишора мекунад, танҳо ба як системаи аз ҳад зиёд соддакардашудаи сабабу натиҷа, ки тасодуфӣ аст, оварда мерасонад. Дар чунин коинот на муҳаббат, на шодӣ ва аз ҳама муҳим, на умед вуҷуд дорад.
Аммо Навиштаҳо Худои хайрхоҳеро ошкор мекунанд, ки ба таври илоҳӣ як симфонияи кайҳониро ба авҷи худ мерасонад, ки аз интизориҳо ё қобилияти дарки мо хеле зиёдтар аст. Ӯ оҳанги ин сурудро ошкор кардааст, дар ҳоле ки тафсилоти нотаҳои мусиқии онро дар асрор нигоҳ доштааст. Маҳз тавассути нубувват, ки тақрибан сеяки мундариҷаи Китоби Муқаддасро ташкил медиҳад, Рӯҳулқудс қисми оҳанги барномаи Худро барои инсон дар бораи гуноҳ ва доварӣ, наҷот ва адолат, Калисо (Арӯси Масеҳ) ва Исроил (халқи интихобкардаи Ӯ) ошкор кардааст.
Муҳокимаи зерин танҳо ба ин оҳанги барномаи Худо барои Исроил ва танҳо ба оқибатҳои эсхатологии он тавассути чаҳор Аҳд: Иброҳимӣ, Фаластинӣ, Довудӣ ва Нав тамаркуз мекунад.
Аҳди Иброҳимӣ«Ман туро ба халқи бузурге табдил медиҳам ва туро баракат медиҳам; номи туро бузург мегардонам, ва ту баракат хоҳӣ буд. Ман онҳоеро, ки туро баракат медиҳанд, баракат медиҳам, ва ҳар кӣ туро лаънат кунад, ман ӯро лаънат мекунам; ва ҳамаи халқҳои рӯи замин ба воситаи ту баракат хоҳанд ёфт.» Ҳастӣ 12:2-3 **NIV Аҳди Иброҳимӣ«Ман туро ба халқи бузурге табдил медиҳам ва туро баракат медиҳам; номи туро бузург мегардонам, ва ту баракат хоҳӣ буд. Ман онҳоеро, ки туро баракат медиҳанд, баракат медиҳам, ва ҳар кӣ туро лаънат кунад, ман ӯро лаънат мекунам; ва ҳамаи халқҳои рӯи замин ба воситаи ту баракат хоҳанд ёфт.» Ҳастӣ 12:2-3 **NIV
Аҳди Иброҳимӣ«Ман туро ба халқи бузурге табдил медиҳам ва туро баракат медиҳам; номи туро бузург мегардонам, ва ту баракат хоҳӣ буд. Ман онҳоеро, ки туро баракат медиҳанд, баракат медиҳам, ва ҳар кӣ туро лаънат кунад, ман ӯро лаънат мекунам; ва ҳамаи халқҳои рӯи замин ба воситаи ту баракат хоҳанд ёфт.» Ҳастӣ 12:2-3 **NIV
Ин аҳд аз ҷониби Худо ба Иброҳим бечунучаро (Ҳастӣ 15:7-21) ва абадӣ дода шуда буд: «Ман аҳди Худро ҳамчун аҳди абадӣ байни Ман ва ту ва насли ту пас аз ту барои наслҳои оянда барқарор хоҳам кард» (Ҳастӣ 17:7). Он се ҷанбаро дар бар мегирифт – замин, насл ва баракат – ки ҳар яки онҳо дар аҳдҳои минбаъда пурратар ошкор карда мешаванд.
Се нафар аз ин аҳд баҳрабардоранд: Иброҳим, насли ҷисмонии ӯ (халқи Исроил) ва насли рӯҳонии ӯ (имондороне, ки ба Масеҳ имон доранд, хоҳ яҳудӣ бошанд, хоҳ ғайрияҳудӣ). Се ваъда ба Иброҳим шахсан дода шуда буд: ба халқи бузурге табдил ёфтан, шахсан бо номи бузург эҳтиром шудан ва шахсан ҳам аз ҷиҳати муваққатӣ (Ҳастӣ 13:14-17) ва ҳам аз ҷиҳати рӯҳонӣ баракат ёфтан. «Иброҳим ба Худованд имон овард, ва Ӯ инро ба ӯ ҳамчун адолат ҳисоб кард» (Ҳастӣ 15:6). Се ваъда низ ба насли ҷисмонии Иброҳим дода шуда буд: ба халқи бузурге табдил ёфтан, бешумор шудан ва соҳиби замин шудан, «аз дарёи Миср то дарёи бузург, Фурот» то абад (Ҳастӣ 15:18). Ваъдаи баракат ҳам ба насли ҷисмонӣ ва ҳам ба насли рӯҳонии Иброҳим аз ҷониби Худо баъдтар тавассути Аҳди Нав ошкор карда мешавад.
Оқибатҳои эсхатологии ин ваъдаҳо дар бораи халқи Исроил, ки ҳеҷ гоҳ пурра иҷро нашудаанд, ин аст, ки сарфи назар аз ваъдаи илоҳии диаспораи оянда (паҳншавӣ ё парокандагӣ) аз Замини Ваъдашуда, Исроил бояд: ҳамчун халқ ҳифз карда шавад, ба моликияти қонунии худ ҳамчун мероси ваъдашуда баргардонида шавад ва баракатҳои рӯҳонӣ гирад, ки лутфи ӯро дар назди Худо ҳамчун халқи интихобкардаи Ӯ барқарор хоҳад кард. «Ман дар миёни шумо роҳ хоҳам рафт ва Худои шумо хоҳам буд, ва шумо халқи Ман хоҳед буд» (Ибодат 26:12). Ин аҳд аз ҷониби Худо ба Иброҳим бечунучаро (Ҳастӣ 15:7-21) ва абадӣ дода шуда буд: «Ман аҳди Худро ҳамчун аҳди абадӣ байни Ман ва ту ва насли ту пас аз ту барои наслҳои оянда барқарор хоҳам кард» (Ҳастӣ 17:7). Он се ҷанбаро дар бар мегирифт – замин, насл ва баракат – ки ҳар яки онҳо дар аҳдҳои минбаъда пурратар ошкор карда мешаванд.
Се нафар аз ин аҳд баҳрабардоранд: Иброҳим, насли ҷисмонии ӯ (халқи Исроил) ва насли рӯҳонии ӯ (имондороне, ки ба Масеҳ имон доранд, хоҳ яҳудӣ бошанд, хоҳ ғайрияҳудӣ). Се ваъда ба Иброҳим шахсан дода шуда буд: ба халқи бузурге табдил ёфтан, шахсан бо номи бузург эҳтиром шудан ва шахсан ҳам аз ҷиҳати муваққатӣ (Ҳастӣ 13:14-17) ва ҳам аз ҷиҳати рӯҳонӣ баракат ёфтан. «Иброҳим ба Худованд имон овард, ва Ӯ инро ба ӯ ҳамчун адолат ҳисоб кард» (Ҳастӣ 15:6). Се ваъда низ ба насли ҷисмонии Иброҳим дода шуда буд: ба халқи бузурге табдил ёфтан, бешумор шудан ва соҳиби замин шудан, «аз дарёи Миср то дарёи бузург, Фурот» то абад (Ҳастӣ 15:18). Ваъдаи баракат ҳам ба насли ҷисмонӣ ва ҳам ба насли рӯҳонии Иброҳим аз ҷониби Худо баъдтар тавассути Аҳди Нав ошкор карда мешавад.
Оқибатҳои эсхатологии ин ваъдаҳо дар бораи халқи Исроил, ки ҳеҷ гоҳ пурра иҷро нашудаанд, ин аст, ки сарфи назар аз ваъдаи илоҳии диаспораи оянда (паҳншавӣ ё парокандагӣ) аз Замини Ваъдашуда, Исроил бояд: ҳамчун халқ ҳифз карда шавад, ба моликияти қонунии худ ҳамчун мероси ваъдашуда баргардонида шавад ва баракатҳои рӯҳонӣ гирад, ки лутфи ӯро дар назди Худо ҳамчун халқи интихобкардаи Ӯ барқарор хоҳад кард. «Ман дар миёни шумо роҳ хоҳам рафт ва Худои шумо хоҳам буд, ва шумо халқи Ман хоҳед буд» (Ибодат 26:12).
Ин аҳд аз ҷониби Худо ба Иброҳим бечунучаро (Ҳастӣ 15:7-21) ва абадӣ дода шуда буд: «Ман аҳди Худро ҳамчун аҳди абадӣ байни Ман ва ту ва насли ту пас аз ту барои наслҳои оянда барқарор хоҳам кард» (Ҳастӣ 17:7). Он се ҷанбаро дар бар мегирифт – замин, насл ва баракат – ки ҳар яки онҳо дар аҳдҳои минбаъда пурратар ошкор карда мешаванд.
Се нафар аз ин аҳд баҳрабардоранд: Иброҳим, насли ҷисмонии ӯ (халқи Исроил) ва насли рӯҳонии ӯ (имондороне, ки ба Масеҳ имон доранд, хоҳ яҳудӣ бошанд, хоҳ ғайрияҳудӣ). Се ваъда ба Иброҳим шахсан дода шуда буд: ба халқи бузурге табдил ёфтан, шахсан бо номи бузург эҳтиром шудан ва шахсан ҳам аз ҷиҳати муваққатӣ (Ҳастӣ 13:14-17) ва ҳам аз ҷиҳати рӯҳонӣ баракат ёфтан. «Иброҳим ба Худованд имон овард, ва Ӯ инро ба ӯ ҳамчун адолат ҳисоб кард» (Ҳастӣ 15:6). Се ваъда низ ба насли ҷисмонии Иброҳим дода шуда буд: ба халқи бузурге табдил ёфтан, бешумор шудан ва соҳиби замин шудан, «аз дарёи Миср то дарёи бузург, Фурот» то абад (Ҳастӣ 15:18). Ваъдаи баракат ҳам ба насли ҷисмонӣ ва ҳам ба насли рӯҳонии Иброҳим аз ҷониби Худо баъдтар тавассути Аҳди Нав ошкор карда мешавад.
Оқибатҳои эсхатологии ин ваъдаҳо дар бораи халқи Исроил, ки ҳеҷ гоҳ пурра иҷро нашудаанд, ин аст, ки сарфи назар аз ваъдаи илоҳии диаспораи оянда (паҳншавӣ ё парокандагӣ) аз Замини Ваъдашуда, Исроил бояд: ҳамчун халқ ҳифз карда шавад, ба моликияти қонунии худ ҳамчун мероси ваъдашуда баргардонида шавад ва баракатҳои рӯҳонӣ гирад, ки лутфи ӯро дар назди Худо ҳамчун халқи интихобкардаи Ӯ барқарор хоҳад кард. «Ман дар миёни шумо роҳ хоҳам рафт ва Худои шумо хоҳам буд, ва шумо халқи Ман хоҳед буд» (Ибодат 26:12).
Аҳди Фаластин – Такрори Шариат 30:1-9«Вақте ки ту ва фарзандонат ба Худованд Худои худ баргардед ва ба Ӯ бо тамоми дил ва бо тамоми ҷони худ итоат кунед ... он гоҳ Худованд Худои ту сарвати туро барқарор хоҳад кард ва ба ту раҳм хоҳад кард ва туро аз ҳамаи халқҳое, ки Ӯ туро пароканда кардааст, дубора ҷамъ хоҳад кард.» Такрори Шариат 30:2-3 Аҳди Фаластин – Такрори Шариат 30:1-9«Вақте ки ту ва фарзандонат ба Худованд Худои худ баргардед ва ба Ӯ бо тамоми дил ва бо тамоми ҷони худ итоат кунед ... он гоҳ Худованд Худои ту сарвати туро барқарор хоҳад кард ва ба ту раҳм хоҳад кард ва туро аз ҳамаи халқҳое, ки Ӯ туро пароканда кардааст, дубора ҷамъ хоҳад кард.» Такрори Шариат 30:2-3
Аҳди Фаластин – Такрори Шариат 30:1-9«Вақте ки ту ва фарзандонат ба Худованд Худои худ баргардед ва ба Ӯ бо тамоми дил ва бо тамоми ҷони худ итоат кунед ... он гоҳ Худованд Худои ту сарвати туро барқарор хоҳад кард ва ба ту раҳм хоҳад кард ва туро аз ҳамаи халқҳое, ки Ӯ туро пароканда кардааст, дубора ҷамъ хоҳад кард.» Такрори Шариат 30:2-3
Дар ин аҳд, Худо ваъдаҳои заминро, ки қаблан дар аҳди Иброҳимӣ тавассути Мусо дода шуда буданд, вақте ки Исроил барои убур аз дарёи Урдун ба Замини Ваъдашуда омода мешуд, васеъ мекунад. Дар ин аҳди бечунучаро ва абадӣ ҳафт пешгӯӣ аз ҷониби Худо дода шудааст: «Ман бо ту аҳди абадӣ барқарор хоҳам кард» (Ҳизқиёл 16:60). Халқ аз замин барои бевафоӣ пароканда хоҳад шуд. Тавбаи ояндаи халқ хоҳад буд. Масеҳ бармегардад. Исроил ба замин барқарор хоҳад шуд. Исроил ҳамчун халқ табдил хоҳад ёфт, ки ба Масеҳи баргашта имон меорад. Доварӣ бар душманони Исроил хоҳад буд. Он гоҳ вай баракати ояндаро хоҳад гирифт. Оқибатҳои эсхатологии ин аҳд бузурганд. *Аввалан,* Исроил бояд аз парокандагии ҷаҳонии худ дубора ҷамъ оварда шавад – раванде, ки Худо бо таваллуди давлати муосири Исроил дар соли 1948 оғоз кард ва то имрӯз идома дорад – қисман иҷро кардани нубуввати 2500-солаи «устухонҳои хушк» (Ҳизқиёл 37). Сарҳадҳои замини он рӯзе дақиқан бо онҳое, ки дар Ҳастӣ 15:18 тасвир шудаанд, мувофиқат хоҳанд кард. *Сониян,* Исроил бояд шоҳиди доварии душманони худ бошад, ки дар Ҳизқиёл 38:1-39:24, Абдиё ва Ваҳй 19:17-19 тасвир шудааст. *Сеюм,* Исроил бояд ҳамчун халқ табдил ёбад, Яҳушаъ (Исо)-ро ҳамчун Масеҳи деринтизораш қабул кунад, бо дили тавбакор барои рад кардани Ӯ. *Ниҳоят,* вай то абад дар сулҳ ва ҳамоҳангӣ бо баракатҳои пурраи Худо бар ӯ идома хоҳад дод – ояндае, ки аз ояндаи душманонаш хеле фарқ мекунад. Дар ин аҳд, Худо ваъдаҳои заминро, ки қаблан дар аҳди Иброҳимӣ тавассути Мусо дода шуда буданд, вақте ки Исроил барои убур аз дарёи Урдун ба Замини Ваъдашуда омода мешуд, васеъ мекунад. Дар ин аҳди бечунучаро ва абадӣ ҳафт пешгӯӣ аз ҷониби Худо дода шудааст: «Ман бо ту аҳди абадӣ барқарор хоҳам кард» (Ҳизқиёл 16:60). Халқ аз замин барои бевафоӣ пароканда хоҳад шуд. Тавбаи ояндаи халқ хоҳад буд. Масеҳ бармегардад. Исроил ба замин барқарор хоҳад шуд. Исроил ҳамчун халқ табдил хоҳад ёфт, ки ба Масеҳи баргашта имон меорад. Доварӣ бар душманони Исроил хоҳад буд. Он гоҳ вай баракати ояндаро хоҳад гирифт. Оқибатҳои эсхатологии ин аҳд бузурганд. *Аввалан,* Исроил бояд аз парокандагии ҷаҳонии худ дубора ҷамъ оварда шавад – раванде, ки Худо бо таваллуди давлати муосири Исроил дар соли 1948 оғоз кард ва то имрӯз идома дорад – қисман иҷро кардани нубуввати 2500-солаи «устухонҳои хушк» (Ҳизқиёл 37). Сарҳадҳои замини он рӯзе дақиқан бо онҳое, ки дар Ҳастӣ 15:18 тасвир шудаанд, мувофиқат хоҳанд кард. *Сониян,* Исроил бояд шоҳиди доварии душманони худ бошад, ки дар Ҳизқиёл 38:1-39:24, Абдиё ва Ваҳй 19:17-19 тасвир шудааст. *Сеюм,* Исроил бояд ҳамчун халқ табдил ёбад, Яҳушаъ (Исо)-ро ҳамчун Масеҳи деринтизораш қабул кунад, бо дили тавбакор барои рад кардани Ӯ. *Ниҳоят,* вай то абад дар сулҳ ва ҳамоҳангӣ бо баракатҳои пурраи Худо бар ӯ идома хоҳад дод – ояндае, ки аз ояндаи душманонаш хеле фарқ мекунад.
Дар ин аҳд, Худо ваъдаҳои заминро, ки қаблан дар аҳди Иброҳимӣ тавассути Мусо дода шуда буданд, вақте ки Исроил барои убур аз дарёи Урдун ба Замини Ваъдашуда омода мешуд, васеъ мекунад. Дар ин аҳди бечунучаро ва абадӣ ҳафт пешгӯӣ аз ҷониби Худо дода шудааст: «Ман бо ту аҳди абадӣ барқарор хоҳам кард» (Ҳизқиёл 16:60). Халқ аз замин барои бевафоӣ пароканда хоҳад шуд. Тавбаи ояндаи халқ хоҳад буд. Масеҳ бармегардад. Исроил ба замин барқарор хоҳад шуд. Исроил ҳамчун халқ табдил хоҳад ёфт, ки ба Масеҳи баргашта имон меорад. Доварӣ бар душманони Исроил хоҳад буд. Он гоҳ вай баракати ояндаро хоҳад гирифт. Оқибатҳои эсхатологии ин аҳд бузурганд. *Аввалан,* Исроил бояд аз парокандагии ҷаҳонии худ дубора ҷамъ оварда шавад – раванде, ки Худо бо таваллуди давлати муосири Исроил дар соли 1948 оғоз кард ва то имрӯз идома дорад – қисман иҷро кардани нубуввати 2500-солаи «устухонҳои хушк» (Ҳизқиёл 37). Сарҳадҳои замини он рӯзе дақиқан бо онҳое, ки дар Ҳастӣ 15:18 тасвир шудаанд, мувофиқат хоҳанд кард. *Сониян,* Исроил бояд шоҳиди доварии душманони худ бошад, ки дар Ҳизқиёл 38:1-39:24, Абдиё ва Ваҳй 19:17-19 тасвир шудааст. *Сеюм,* Исроил бояд ҳамчун халқ табдил ёбад, Яҳушаъ (Исо)-ро ҳамчун Масеҳи деринтизораш қабул кунад, бо дили тавбакор барои рад кардани Ӯ. *Ниҳоят,* вай то абад дар сулҳ ва ҳамоҳангӣ бо баракатҳои пурраи Худо бар ӯ идома хоҳад дод – ояндае, ки аз ояндаи душманонаш хеле фарқ мекунад.
Аҳди Довудӣ – 2 Подшоҳон 7:8-17«Ман барои халқи худ Исроил ҷойе фароҳам меорам ... Ман насли туро ба ҷои ту бармехезонам ... ва Подшоҳии Ӯро барқарор мекунам. Ӯст, ки барои Номи Ман хонае месозад ... Ман Падари Ӯ хоҳам буд ва Ӯ Писари Ман хоҳад буд ... Худованд Худаш барои ту хонае барқарор хоҳад кард ... Хона ва Подшоҳии ту то абад дар пеши Ман пойдор хоҳад монд.» 2 Подшоҳон 7:10-16 Аҳди Довудӣ – 2 Подшоҳон 7:8-17«Ман барои халқи худ Исроил ҷойе фароҳам меорам ... Ман насли туро ба ҷои ту бармехезонам ... ва Подшоҳии Ӯро барқарор мекунам. Ӯст, ки барои Номи Ман хонае месозад ... Ман Падари Ӯ хоҳам буд ва Ӯ Писари Ман хоҳад буд ... Худованд Худаш барои ту хонае барқарор хоҳад кард ... Хона ва Подшоҳии ту то абад дар пеши Ман пойдор хоҳад монд.» 2 Подшоҳон 7:10-16
Аҳди Довудӣ – 2 Подшоҳон 7:8-17«Ман барои халқи худ Исроил ҷойе фароҳам меорам ... Ман насли туро ба ҷои ту бармехезонам ... ва Подшоҳии Ӯро барқарор мекунам. Ӯст, ки барои Номи Ман хонае месозад ... Ман Падари Ӯ хоҳам буд ва Ӯ Писари Ман хоҳад буд ... Худованд Худаш барои ту хонае барқарор хоҳад кард ... Хона ва Подшоҳии ту то абад дар пеши Ман пойдор хоҳад монд.» 2 Подшоҳон 7:10-16
Ин аҳд, ки Худо бо шоҳ Довуд баста буд, низ бечунучаро ва абадӣ буд. Ҳамон тавре ки аҳди Фаластин ваъдаи заминро дар аҳди Иброҳимӣ васеъ кард, ҳамон тавр аҳди Довудӣ ваъдаи наслро дар аҳди Иброҳимӣ васеъ мекунад – ки подшоҳии сиёсӣ барқарор хоҳад шуд, ки дар он насли шоҳии Довуд ҳеҷ гоҳ қатъ нахоҳад шуд ва ҳуқуқи ҳукмронии онҳо ҳеҷ гоҳ аз даст нахоҳад рафт. Ин ваъдаҳо ба Исроил тавассути шоҳ Довуд якчанд оқибатҳои эсхатологӣ доранд. Барои иҷро шудани онҳо, чунон ки Худо ният дорад, ду чиз бояд рӯй диҳад: Исроил бояд ҳамчун давлати соҳибихтиёр бо сарҳадҳои муайяни ҷисмонӣ (Ҳастӣ 15:18) ҳифз карда шавад, ки подшоҳии ҷуғрофиро то абад барқарор мекунанд; ва Писари насли Довуд, Исо, ягона вориси қонунии тахт, бояд ҷисман ба замин баргардад, то то абад бар ин подшоҳии ваъдашуда ҳукмронӣ кунад. Ин аҳд, ки Худо бо шоҳ Довуд баста буд, низ бечунучаро ва абадӣ буд. Ҳамон тавре ки аҳди Фаластин ваъдаи заминро дар аҳди Иброҳимӣ васеъ кард, ҳамон тавр аҳди Довудӣ ваъдаи наслро дар аҳди Иброҳимӣ васеъ мекунад – ки подшоҳии сиёсӣ барқарор хоҳад шуд, ки дар он насли шоҳии Довуд ҳеҷ гоҳ қатъ нахоҳад шуд ва ҳуқуқи ҳукмронии онҳо ҳеҷ гоҳ аз даст нахоҳад рафт. Ин ваъдаҳо ба Исроил тавассути шоҳ Довуд якчанд оқибатҳои эсхатологӣ доранд. Барои иҷро шудани онҳо, чунон ки Худо ният дорад, ду чиз бояд рӯй диҳад: Исроил бояд ҳамчун давлати соҳибихтиёр бо сарҳадҳои муайяни ҷисмонӣ (Ҳастӣ 15:18) ҳифз карда шавад, ки подшоҳии ҷуғрофиро то абад барқарор мекунанд; ва Писари насли Довуд, Исо, ягона вориси қонунии тахт, бояд ҷисман ба замин баргардад, то то абад бар ин подшоҳии ваъдашуда ҳукмронӣ кунад.
Ин аҳд, ки Худо бо шоҳ Довуд баста буд, низ бечунучаро ва абадӣ буд. Ҳамон тавре ки аҳди Фаластин ваъдаи заминро дар аҳди Иброҳимӣ васеъ кард, ҳамон тавр аҳди Довудӣ ваъдаи наслро дар аҳди Иброҳимӣ васеъ мекунад – ки подшоҳии сиёсӣ барқарор хоҳад шуд, ки дар он насли шоҳии Довуд ҳеҷ гоҳ қатъ нахоҳад шуд ва ҳуқуқи ҳукмронии онҳо ҳеҷ гоҳ аз даст нахоҳад рафт. Ин ваъдаҳо ба Исроил тавассути шоҳ Довуд якчанд оқибатҳои эсхатологӣ доранд. Барои иҷро шудани онҳо, чунон ки Худо ният дорад, ду чиз бояд рӯй диҳад: Исроил бояд ҳамчун давлати соҳибихтиёр бо сарҳадҳои муайяни ҷисмонӣ (Ҳастӣ 15:18) ҳифз карда шавад, ки подшоҳии ҷуғрофиро то абад барқарор мекунанд; ва Писари насли Довуд, Исо, ягона вориси қонунии тахт, бояд ҷисман ба замин баргардад, то то абад бар ин подшоҳии ваъдашуда ҳукмронӣ кунад.
Аҳди Нав – Ирмиё 31:31-40«Замон меояд ... ки Ман бо хонадони Исроил аҳди нав мебандам ... Ман шариати Худро дар ақли онҳо мегузорам ва онро дар дилҳои онҳо менависам. Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо халқи Ман хоҳанд буд ... Зеро ки Ман бадкирдории онҳоро мебахшам ва гуноҳҳои онҳоро дигар ба ёд намеорам.» Ирмиё 31:31-34 Аҳди Нав – Ирмиё 31:31-40«Замон меояд ... ки Ман бо хонадони Исроил аҳди нав мебандам ... Ман шариати Худро дар ақли онҳо мегузорам ва онро дар дилҳои онҳо менависам. Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо халқи Ман хоҳанд буд ... Зеро ки Ман бадкирдории онҳоро мебахшам ва гуноҳҳои онҳоро дигар ба ёд намеорам.» Ирмиё 31:31-34
Аҳди Нав – Ирмиё 31:31-40«Замон меояд ... ки Ман бо хонадони Исроил аҳди нав мебандам ... Ман шариати Худро дар ақли онҳо мегузорам ва онро дар дилҳои онҳо менависам. Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо халқи Ман хоҳанд буд ... Зеро ки Ман бадкирдории онҳоро мебахшам ва гуноҳҳои онҳоро дигар ба ёд намеорам.» Ирмиё 31:31-34
Худо ба Ирмиё, «пайғамбари гирён»-и худ, ошкор кард, ки Ӯ Исроилро ба лутф ва баракат тавассути эҳёи ақл ва дил барқарор хоҳад кард, гуноҳҳои онҳоро мебахшад: «Зеро ки Ман бадкирдории онҳоро мебахшам ва гуноҳҳои онҳоро дигар ба ёд намеорам» (Ирмиё 31:34). Ва Ӯ ба халқи худ Рӯҳулқудсро бо ҳамаи хидматҳои Ӯ ато хоҳад кард: «Ман ба шумо дили нав медиҳам ва рӯҳи нав дар шумо мегузорам; Ман дили сангини шуморо аз шумо дур мекунам ва ба шумо дили гӯштӣ медиҳам. Ва Ман Рӯҳи Худро дар шумо мегузорам ва шуморо водор мекунам, ки фармонҳои Маро риоя кунед ва қонунҳои Маро бодиққат нигоҳ доред» (Ҳизқиёл 36:26-27).
Маъбади нав дар Ерусалим сохта хоҳад шуд, ки дар он Худо бо халқи худ зиндагӣ хоҳад кард, ва замони сулҳ ҳукмронӣ хоҳад кард, вақте ки ҳама ҷангҳо қатъ хоҳанд шуд: «Дар он рӯз Ман барои онҳо аҳд мебандам ... Камон ва шамшер ва ҷангро Ман аз замин барҳам медиҳам» (Ҳушаъ 2:18). «Онҳо шамшерҳои худро ба оҳанҳои шудгоркунӣ ва найзаҳои худро ба досҳои буридан табдил медиҳанд. Миллат бар зидди миллат шамшер нахоҳад бардошт, ва дигар барои ҷанг тамрин нахоҳанд кард» (Ишаъё 2:4). Ин иҷрои ҳазорсола пас аз бозгашти Масеҳ хоҳад буд: «Ҳамаи Исроил наҷот хоҳад ёфт, чунон ки навишта шудааст: 'Наҷотдиҳанда аввал аз Сион хоҳад омад; Ӯ бехудоиро аз Яъқуб дур хоҳад кард. Ва ин аҳди Ман бо онҳост, вақте ки Ман гуноҳҳои онҳоро дур мекунам'» (Румиён 11:26-27).
Ин Аҳди Нав дигар ҳеҷ гоҳ дар Навиштаҳо то Охирин Шоми Масеҳ (Марқӯс 14:24; Луқо 22:20) зикр нашудааст. Иҷрои ин аҳд талаб мекунад, ки халқи Исроил ҳифз карда шавад, ба Замини Ваъдашуда барқарор карда шавад ва сипас, пас аз бозгашти Масеҳ, Худо гуноҳҳои онҳоро мебахшад. Он гоҳ онҳо табдили миллиро аз сар мегузаронанд, ки эҳёи ақл ва дил ва сокиншавии Рӯҳулқудсро дар бар мегирад. Худо ба Ирмиё, «пайғамбари гирён»-и худ, ошкор кард, ки Ӯ Исроилро ба лутф ва баракат тавассути эҳёи ақл ва дил барқарор хоҳад кард, гуноҳҳои онҳоро мебахшад: «Зеро ки Ман бадкирдории онҳоро мебахшам ва гуноҳҳои онҳоро дигар ба ёд намеорам» (Ирмиё 31:34). Ва Ӯ ба халқи худ Рӯҳулқудсро бо ҳамаи хидматҳои Ӯ ато хоҳад кард: «Ман ба шумо дили нав медиҳам ва рӯҳи нав дар шумо мегузорам; Ман дили сангини шуморо аз шумо дур мекунам ва ба шумо дили гӯштӣ медиҳам. Ва Ман Рӯҳи Худро дар шумо мегузорам ва шуморо водор мекунам, ки фармонҳои Маро риоя кунед ва қонунҳои Маро бодиққат нигоҳ доред» (Ҳизқиёл 36:26-27).
Маъбади нав дар Ерусалим сохта хоҳад шуд, ки дар он Худо бо халқи худ зиндагӣ хоҳад кард, ва замони сулҳ ҳукмронӣ хоҳад кард, вақте ки ҳама ҷангҳо қатъ хоҳанд шуд: «Дар он рӯз Ман барои онҳо аҳд мебандам ... Камон ва шамшер ва ҷангро Ман аз замин барҳам медиҳам» (Ҳушаъ 2:18). «Онҳо шамшерҳои худро ба оҳанҳои шудгоркунӣ ва найзаҳои худро ба досҳои буридан табдил медиҳанд. Миллат бар зидди миллат шамшер нахоҳад бардошт, ва дигар барои ҷанг тамрин нахоҳанд кард» (Ишаъё 2:4). Ин иҷрои ҳазорсола пас аз бозгашти Масеҳ хоҳад буд: «Ҳамаи Исроил наҷот хоҳад ёфт, чунон ки навишта шудааст: 'Наҷотдиҳанда аввал аз Сион хоҳад омад; Ӯ бехудоиро аз Яъқуб дур хоҳад кард. Ва ин аҳди Ман бо онҳост, вақте ки Ман гуноҳҳои онҳоро дур мекунам'» (Румиён 11:26-27).
Ин Аҳди Нав дигар ҳеҷ гоҳ дар Навиштаҳо то Охирин Шоми Масеҳ (Марқӯс 14:24; Луқо 22:20) зикр нашудааст. Иҷрои ин аҳд талаб мекунад, ки халқи Исроил ҳифз карда шавад, ба Замини Ваъдашуда барқарор карда шавад ва сипас, пас аз бозгашти Масеҳ, Худо гуноҳҳои онҳоро мебахшад. Он гоҳ онҳо табдили миллиро аз сар мегузаронанд, ки эҳёи ақл ва дил ва сокиншавии Рӯҳулқудсро дар бар мегирад.
Худо ба Ирмиё, «пайғамбари гирён»-и худ, ошкор кард, ки Ӯ Исроилро ба лутф ва баракат тавассути эҳёи ақл ва дил барқарор хоҳад кард, гуноҳҳои онҳоро мебахшад: «Зеро ки Ман бадкирдории онҳоро мебахшам ва гуноҳҳои онҳоро дигар ба ёд намеорам» (Ирмиё 31:34). Ва Ӯ ба халқи худ Рӯҳулқудсро бо ҳамаи хидматҳои Ӯ ато хоҳад кард: «Ман ба шумо дили нав медиҳам ва рӯҳи нав дар шумо мегузорам; Ман дили сангини шуморо аз шумо дур мекунам ва ба шумо дили гӯштӣ медиҳам. Ва Ман Рӯҳи Худро дар шумо мегузорам ва шуморо водор мекунам, ки фармонҳои Маро риоя кунед ва қонунҳои Маро бодиққат нигоҳ доред» (Ҳизқиёл 36:26-27).
Маъбади нав дар Ерусалим сохта хоҳад шуд, ки дар он Худо бо халқи худ зиндагӣ хоҳад кард, ва замони сулҳ ҳукмронӣ хоҳад кард, вақте ки ҳама ҷангҳо қатъ хоҳанд шуд: «Дар он рӯз Ман барои онҳо аҳд мебандам ... Камон ва шамшер ва ҷангро Ман аз замин барҳам медиҳам» (Ҳушаъ 2:18). «Онҳо шамшерҳои худро ба оҳанҳои шудгоркунӣ ва найзаҳои худро ба досҳои буридан табдил медиҳанд. Миллат бар зидди миллат шамшер нахоҳад бардошт, ва дигар барои ҷанг тамрин нахоҳанд кард» (Ишаъё 2:4). Ин иҷрои ҳазорсола пас аз бозгашти Масеҳ хоҳад буд: «Ҳамаи Исроил наҷот хоҳад ёфт, чунон ки навишта шудааст: 'Наҷотдиҳанда аввал аз Сион хоҳад омад; Ӯ бехудоиро аз Яъқуб дур хоҳад кард. Ва ин аҳди Ман бо онҳост, вақте ки Ман гуноҳҳои онҳоро дур мекунам'» (Румиён 11:26-27).
Ин Аҳди Нав дигар ҳеҷ гоҳ дар Навиштаҳо то Охирин Шоми Масеҳ (Марқӯс 14:24; Луқо 22:20) зикр нашудааст. Иҷрои ин аҳд талаб мекунад, ки халқи Исроил ҳифз карда шавад, ба Замини Ваъдашуда барқарор карда шавад ва сипас, пас аз бозгашти Масеҳ, Худо гуноҳҳои онҳоро мебахшад. Он гоҳ онҳо табдили миллиро аз сар мегузаронанд, ки эҳёи ақл ва дил ва сокиншавии Рӯҳулқудсро дар бар мегирад.
Оқибатҳо барои мо имрӯз Дар ҳоле ки ин чаҳор аҳд барои Калисо, ки ҳам яҳудиёни масеҳӣ ва ҳам ғайрияҳудиёни имондорро дар бар мегирад, оқибатҳои рӯҳонӣ доранд, Навиштаҳо равшан нишон медиҳанд, ки ин аҳдҳо танҳо бо Исроил баста шудаанд ва наметавонанд аз ҷониби касе ғайр аз бенефитсиари ваъдашудаи онҳо, Исроил, иҷро шаванд, бе бекор кардани Каломи Худо, ки шарафи Ӯ бар он асос ёфтааст. Зеро дар ҳеҷ ҷои Аҳди Қадим Калисо дар назар нест, ва он то таваллуди он дар Пантикост ва ошкор кардани барномаи Худо барои он ба Павлус (Эфсӯсиён 3:1-12) асрор боқӣ монд.
Тағйирнопазирии ин аҳдҳо дар «Ман хоҳам кард»-и Худо дар тӯли эълони онҳо асос ёфтааст, ки барои иҷрои онҳо аз ҷониби инсон ҳеҷ шарте талаб намекунад. Онҳо Худоро ба як барномаи эсхатологӣ (замони охир) мепайванданд, ки «осмони нав ва замини нав ... ва ... Ерусалими Нав»-ро (Ваҳй 21:1-2) пешгӯӣ мекунад, ки бо сулҳ, адолат, дониши Худо ва иродаи шахсӣ дар ҳамоҳангӣ бо Худо – бо Исо, Барра, ки то абад дар тахти худ дар Ерусалими Нав ҳукмронӣ мекунад (Ваҳй 21:22) тавсиф хоҳад шуд.
Ҳангоме ки Худо симфонияи кайҳонии Худро ба авҷи аълои худ идома медиҳад, Ӯ ба мо оҳанги пурҷалолро дар нубувватҳои аҳдҳои Аҳди Қадим ба таври меҳрубонона ошкор кардааст. Ва чӣ оҳанги шодиоварест он!
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Дэн Фауст донишҷӯи Каломи Худо бо таваҷҷӯҳи махсус ба нубувват аст. Ӯ дар Индианаполис, Индиана зиндагӣ ва ҳамкорӣ мекунад, ки дар он ҷо ҳамчун дорусоз кор мекунад.
