Бисёр одамон ба пешгӯиҳои библиявӣ, ки аз муносибатҳои Худо бо инсоният иборатанд, таваҷҷӯҳ доранд. Дар Аҳди Қадим, Худо як миллат, Исроилро интихоб кард ва бо онҳо муносибати махсус дошт. Аммо, чунон ки китоби Аҳди Ҷадиди Аъмол нишон медиҳад, яҳудиён, ҳамчун миллат, дари имон ва файзро, ки Худо қаблан ба онҳо кушода буд, бастанд. Худо, аммо, ин дарро ба ғайрияҳудиён (Аъмол 14:27) ва ба яҳудиёни инфиродӣ, ки тавба мекарданд ва имон меоварданд, кушод, ки ин нишон медиҳад, ки даврони нави файз оғоз шудааст. Ин давра, ки рӯзеро, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, дар бар мегирад, дар он чизе ки масеҳиён «раптура» меноманд, ба охир мерасад, вақте ки Худованд ҳамаи мӯъминонро ба осмон мебарад (1 Таслӯникиён 4:14-17).
Ҳарчанд Худо дари файзро кушод, Ӯ масъулияти инсонро нигоҳ медорад: ҳар як шахс бояд имон оварад, то аз ин дар дохил шавад:
«Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое ки ба исми Ӯ имон доранд» (Юҳанно 1:12 NKJV).- «Ба шумо мегӯям, касе ки сухани Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24).- «Ман дар ҳастам. Агар касе аз Ман дохил шавад, наҷот хоҳад ёфт» (Юҳанно 10:9).- «Инҳо навишта шудаанд, то шумо имон оваред, ки Исо Масеҳ, Писари Худост, ва бо имон ба исми Ӯ ҳаёт дошта бошед» (Юҳанно 20:31).
Худо қаблан дур ва ҷудо буд. Аммо ҳоло ба сабаби кори анҷомёфтаи Масеҳ дар салиб барои шумо ва ман, Худо — қаноатманд ва ҷалолёфта — ин дарро кушод (1 Қӯринтиён 16:9; 2 Қӯринтиён 2:12; Қӯлассиён 4:3), ки мехоҳад сарватҳои файзи Худро бо ҳар кӣ имон дорад, мубодила кунад. Ин дари файзи Худо бемуддат кушода нахоҳад монд, сарфи назар аз сабри бузурги Ӯ (2 Петрус 3:9). Он баста хоҳад шуд, ҳарчанд хоҳиши Ӯ ин аст, ки ҳама наҷот ёбанд (1 Тимотиюс 2:4; Румиён 2:4).
Дар тӯли ин рӯзҳо, давраи файз, Худованди ҷалолёфта чизҳои Худоро ошкор мекунад. Ӯ Довуди ҳақиқӣ бо калидҳои дари хазинадорӣ аст – мехоҳад хазинаҳои Худро бо ҳамаи мӯъминон, ки аз муҳаббат ба Ӯ ба онҳо таваҷҷӯҳ доранд, мубодила кунад (Ваҳй 3:7-8). Дари файз инчунин бо дастрасии мустақим ба осмон алоқаманд аст, ба сабаби алоқаи мӯъмин бо Масеҳ дар он ҷо (ниг. Ибриён 2:9, Ибриён 4:14-16, Ибриён 10:19-22, Ибриён 13:15). Ин «дастрасӣ» «бо эътимод» (Эфсӯсиён 2:18, Эфсӯсиён 3:12) хоси хидмати ҳавворӣ Павлус аст, ва онро Юҳанно (1 Юҳанно 3:21, 1 Юҳанно 5:14) ва Петрус (1 Петрус 3:18-22) зикр кардаанд. Ба зудӣ Худованд Исо боз меояд, ва раптура ба амал меояд (Юҳанно 14:3; 1 Таслӯникиён 4:16). Имтиёзҳои алоқаманд бо ин дари кушода барои ҳамаи мӯъминон барои лаззат бурдан аст (Румиён 5:1-2).
Аммо, ба онҳое, ки ба даъвати Ӯ барои имон овардан бепарво ё нофармонӣ мекунанд, Худо ин дарро мебандад. Пас аз он ки Ӯ, ҳамчун Наҷотдиҳанда (Филиппиён 3:20), мӯъминони ин рӯзро ба худ гирифтааст, Ӯ ҳамчун «Довар» (Яъқуб 5:9) нисбат ба ҳамаи онҳое, ки имконияти имон овардан ба Ӯро доштанд, аммо накарданд, амал хоҳад кард. Барои онҳо – аз ҷумла шумо, агар имон наоваред – ин дари файз абадӣ баста хоҳад монд, зеро ҳукмҳои Худо дар якчанд марҳила иҷро хоҳанд шуд. Онҳое, ки мегӯянд масеҳӣ ҳастанд, аммо дар ҳақиқат аз нав таваллуд нашудаанд, дар раптура қафо хоҳанд монд ва зери назорати душман хоҳанд буд (2 Таслӯникиён 2:3-12). Бисёр ғайримуъминон дар тӯли ҳафт соли ҳукмҳо, ки ҳамчун мусибат маълуманд, нобуд хоҳанд шуд (Ваҳй 6–16), дар ҳоле ки дигарон пас аз он солҳо, дар оғози ҳукмронии Масеҳ хоҳанд мурд. Нақшаҳои Худо, сарфи назар аз мухолифати зиёд, муваффақ хоҳанд шуд.
Дар давраи ҳукмронии Антихрист, пеш аз он ки Масеҳ ҳукмронии Худро оғоз кунад, Худо боз дар файз кор хоҳад кард ва бисёр одамон берун аз Исроил имон хоҳанд овард (Ваҳй 7:9-17) – дар муқоиса бо ғайримуъминон, ки файзи Ӯро он вақт рад хоҳанд кард, чунон ки бисёриҳо ҳоло мекунанд. Ин ғайрияҳудиёни мӯъмин, ё миллатҳои «гӯсфанд», ба ҳукмронии ҳазорсолаи Масеҳ дар рӯи замин ҳамроҳ бо 144,000 мӯҳршудагони Исроил ва Исроили барқароршуда, ки он вақт миллати мӯъминон хоҳад буд, дохил хоҳанд шуд (Матто 25:46; Румиён 11:26; ниг. Ишаъё 65–66).
Онҳое, ки дар давраи мусибати бузург – нимаи дуюми мусибат – ба имон меоянд ва ба сабаби имони худ кушта мешаванд, эҳё хоҳанд шуд, то аз ҳукмронии мубораки Худованд дар осмон ва бар замин лаззат баранд (Ваҳй 20:4). Баъдтар, ҳамаи ғайримуъминон, аз ҷумла шумо, агар шумо ба дари имон ва файзе, ки Худо ба шумо кушодааст, дохил нашавед, ҳоло, дар назди тахти бузурги сафед доварӣ хоҳанд шуд. Дар он ҷо шумо гунаҳкор дониста мешавед, маҳкум мешавед ва сипас ба кӯли оташ партофта мешавед (Ваҳй 20:11-15). Чӣ қадар ҷиддӣ!
Оё шумо имрӯз аз дари имон ва файз бо имон овардан ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ дохил намешавед? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
