Аз: Эрни Браун
Ваҳй 2:8-11
Смирна
Смирна тақрибан 40 мил шимоли Эфсӯс ҷойгир буд. Номи Смирна ҳамон решаро дорад, ки калимаи мур, як ҳанут, ки дар бальзам кардани ҷасадҳо истифода мешавад ва рамзи азоб, марг, дафн ва дар ниҳоят эҳё аст. Бешубҳа, аз ин сабаб он дар рӯйхати компонентҳои равғани тадҳини муқаддас дар Хуруҷ 30 дохил карда шудааст. Атри он аз буттаи кӯфташуда ба даст оварда мешавад. Он ба таври возеҳ рамзи азобҳои Масеҳ ва хушбӯии онҳо ба Худост. Масеҳиёни азобкашида дар Смирна худ бӯи хуше барои Худованд Исо буданд.
Дар тӯли таърихи калисо, замонҳои фаровонии моддӣ ва иҷтимоӣ бо камбизоатии рӯҳонӣ ҳамроҳ буданд, аммо замонҳои камбизоатӣ ва мусибат ғанигардонии рӯҳониро ба вуҷуд меоранд. Худованд иҷозат дод, ки таъқибот ба Смирна ояд, то онҳоро пок ва тоза кунад.
Нома пур аз ишораҳо ба азоб ва мафҳумҳои алоқаманд аст. Азобҳо пок мекунанд. Азобҳо имон, ҷасорат ва садоқатро мустаҳкам мекунанд. Азобҳо ҳамеша пеш аз ҷалоли ҳақиқӣ меоянд (1 Петрус 1:11). Ин нома кӯтоҳтарин аз ҳафт нома аст ва мисли дигарон, дар охири асри якуми милодӣ навишта шудааст. Дар ин вақт, шаҳри Ерусалим комилан хароб шуда буд ва миллати Исроил, ҳамчун як воҳид, вуҷуд надошт. Яҳудиён дар тамоми ҷаҳон пароканда шуда буданд. Он ба таври пешгӯӣ шароити давраи таърихи Калисоро дар солҳои таъқибот, ки тақрибан ду аср пас аз ба охир расидани давраи Апостолӣ идома дошт, тасвир мекунад. Ин таъқибот кори поксозӣ ва тозакунии худро дар Смирна анҷом доданд.
Ин паём барои тасаллӣ ва рӯҳбаландии масеҳиёни азобкашида дар ҳама давру замон аст.
Ояти 8
Ва ба фариштаи калисои Смирна бинавис: «Инро мегӯяд Он ки аввалин ва охирин аст, ки мурда буд ва зинда аст;
Китоби Ваҳй ҳамаи риштаҳои дар Навиштаҳо пайгирӣшавандаро ба авҷи мувофиқ мерасонад. Дар он, Худованд Исо борҳо ҳамчун Аввалин ва Охирин, Алфа ва Омега, ё Ибтидо ва Инҷом номида мешавад. Ҳамчун Аввалин ва Охирин, Ӯ маҷмӯъ ва моҳияти ҳамаи он чизест, ки Худост, ифодаи шахсии худи Ҳастии Худо. Ҳамчун Алфа ва Омега, ҳарфҳои аввалин ва охирини алифбои юнонӣ, забоне, ки Аҳди Ҷадид дар он навишта шудааст, Ӯ маҷмӯъ ва моҳияти ҳамаи он чизест, ки Худо гуфтанӣ аст; ифодаи шахсии андешаҳои Худо. Ҳамчун Ибтидо ва Инҷом, Ӯ маҷмӯъ ва моҳияти ҳамаи он чизест, ки Худо кардааст, мекунад ва ҳамеша хоҳад кард.
Ҳамин тариқ, ибораи Аввалин ва Охирин абадияти Ҳастии Ӯро нишон медиҳад. Ӯ худро ба ин муқаддасон чунин муаррифӣ мекунад, зеро ба назар чунин менамуд, ки ҷамъомад (дар зери таъқибот) аз байн меравад ё мемирад.
Дарсе, ки бояд омӯхт, ин аст, ки Он ки дар Ҳастии Худ абадӣ аст, худаш худро, ҷисми худро, калисои худро абадӣ нигоҳ медорад. Чӣ тасаллӣ ва рӯҳбаландии бузурге дар рӯзҳои таъқиботи шадид. Абадияти Ҳастии Ӯ наметавонист ба марг тобеъ бошад. Бо инсон шудан, Ӯ ба ҳолате дохил шуд, ки дар он барои Ӯ мурдан имконпазир буд (Ибриён 2:9, 14). Ҳамчун инсон, Ӯ дар озмоишҳои зиёди худ бо халқи Худ дар рӯи замин ҳамдардӣ мекард (Ибриён 4:15). Сипас Ӯ бартарии шахсии Худро бар марг бо роҳе, ки аз он гузашт ва қудрати онро мағлуб кард, нишон дод. Аз ин рӯ, Ӯ метавонад онҳоеро, ки ба Ӯ содиқанд, дастгирӣ кунад, ҳатто агар онҳо дар рӯзи худ барои шаҳодат ва барои Ӯ маргро бичашанд.
«ки мурда буд ва зинда аст», яъне пас аз мурдан зинда шуд.
Дар боби 1:18 Худованд мегӯяд: «Ман ҳастам, ки зиндаам ва мурда будам; ва инак, ман то абад зиндаам».
Ҳамаи мардони дигар ба марг рафтанд, зеро онҳо ба он тобеъ буданд. Ӯ ба марг рафт, то онро мағлуб кунад ва дар эҳёи пурҷалол аз он берун ояд.
Тасвири мурдан ва сипас дубора зинда шудан, пас аз мурдан, дар Смирна шинохта мешуд. Дар соли 600 пеш аз милод шаҳр забт, хароб ва баъдтар аз нав сохта шуд (ҳамин тавр дар таърихи худ рамзи марг ва эҳё буд).
Ояти 9
Амалҳои туро, ва мусибати туро, ва камбизоатии туро медонам, (лекин ту бой ҳастӣ) ва куфри онҳоеро медонам, ки мегӯянд яҳудӣ ҳастанд, вале нестанд, балки куништи Шайтон мебошанд.
Калисои Смирна аз ҷониби Худованд хеле эҳтиром карда мешавад. Ҳеҷ гуна сарзаниш нест. Дар онҳо ҳеҷ гуна айб ё асоси шикоят ёфт нашуд, танҳо асосҳои рӯҳбаландии воқеӣ.
Масеҳиёни Смирна аз ҷиҳати чизҳои заминӣ ва мавқеи иҷтимоии худ камбизоат буданд, аммо аз ҷиҳати чизҳои Худо бой буданд. Ин арзёбии Худованд дар бораи сарват дар ин ҷост («Ту бой ҳастӣ»), дар муқоиса бо Лаодикиягиён, ки онҳо худро бой меҳисобиданд (3:17).
Худованд Исо ин масеҳиёни содиқро бо он муртадҳо муқоиса мекунад, ки онҳоро аз ҷиҳати ахлоқӣ «куништи Шайтон» номидан мумкин аст, зеро, хоҳ онҳо дарк мекарданд ё не, онҳо кори Шайтонро мекарданд.
Дар Смирна, огоҳ кардани онҳое, ки даъво мекарданд, ки «яҳудӣ ҳастанд ва нестанд», зарур буд. Истилоҳ ба таври рамзӣ истифода мешавад. Дар Смирна онҳое буданд, ки иддао мекарданд, ки онҳо яҳудиёни ҳақиқӣ ҳастанд, аз дигарон аз ҷиҳати динӣ баландтаранд ва сазовори баракати махсус мебошанд. Аммо худи Худованд, ки онҳоро аз таги дил мешинохт, дар бораи онҳо мегӯяд, ки онҳо яҳудӣ нестанд! Онҳо ба элитизм, худбаландбардорӣ ба синфи баландтар гунаҳкор буданд. Аммо, наметавон Масеҳ ва худро дар як вақт баланд бардошт. Яҳудии ботинӣ (Румиён 2:28,29) касест, ки дилаш аз ҷиҳати рӯҳонӣ бо ақли Худо мувофиқ аст. Яҳудии зоҳирӣ касест, ки аз чизҳои берунӣ, моддӣ ва ҷисмонӣ, ба монанди калисоҳои калон, калисоҳои бузург, идораҳо бо унвонҳои таъсирбахш ва ғайра лаззат мебарад. Пешгирӣ ва зиддият ба яҳудият аз ин тартиб иштирок дар азобҳои Масеҳ аст.
Ояти 10
Аз ҳеҷ яке аз он чизҳое, ки азоб хоҳӣ кашид, натарс: инак, иблис баъзеи шуморо ба зиндон хоҳад андохт, то ки озмуда шавед; ва даҳ рӯз мусибат хоҳед дошт: то марг содиқ бош, ва ман тоҷи ҳаёт ба ту хоҳам дод.
Мардон душманони зоҳирии онҳое буданд, ки мехостанд ба Худо содиқ бошанд, аммо иблис қувваи ҳаракатдиҳандаи паси онҳо буд.
Озмуда шуд
Имон ҳамеша, аввал, озмуда мешавад ва сипас, эҳтиром карда мешавад. Мусибат ва озмоиш қисми муқаррарии мӯъмини содиқ аст (2 Тимотиюс 3:12).
Даҳ рӯз
Давраи азоб аз ҷониби Он ки дар Ҳастии Худ абадӣ аст, маҳдуд аст. Ӯ гуфтааст: «Даҳ рӯз». Ин метавонад ба «даҳ рӯз» дар Дониёл 1:12,14,15 ишора кунад.
Аз ҷиҳати таърихӣ, давомнокии мусобиқаҳои гладиатории маҳаллӣ дар замони Империяи Рум даҳ рӯз буд. Инчунин, даҳ фармони императорӣ аз ҷониби даҳ императори гуногун байни Нерон дар соли 54 милодӣ ва Диоклетиан дар соли 284 милодӣ бароварда шуданд, ки дар зери онҳо масеҳиён бераҳмона таъқиб карда мешуданд. Таъқиботи даҳум сахттарин буд ва даҳ сол давом кард. Худо ба азоби онҳо маҳдудият гузошт. Азбаски Ӯ гуфт: «даҳ рӯз», дар осмон, дар замин ё дар дӯзах ҳеҷ қудрате нест (яъне, на қудратҳои осмонӣ, на заминӣ ва на дӯзахӣ), ки онро як рӯз бештар кунад. Аммо, агар азобе, ки муқаддасони содиқ бояд аз сар гузаронанд, маҳдуд бошад, ҷалоле, ки пас аз он меояд, бемаҳдуд ва абадӣ аст (2 Қӯринтиён 4:16-18). То марг содиқ бош -
Худи Худованд намунаи комили он буд (Филиппиён 2:8-9). Ҳавворӣ Павлус низ, ҳарчанд дар заъфи зоҳирӣ (ниг. 2 Қӯринтиён 12:9; 2 Тимотиюс 4:6; Филиппиён 3:10-11). Таъқиботҳое, ки Смирнагиён аз сар гузарониданд, таназзули рӯҳониро, ки оғоз шуда буд, боздоштанд. Қудрати марг силоҳи бузурги иблис аст (Ибриён 2:14-15), аммо он барои ғолиб ҳеҷ тарсе надорад. Ӯ дар дасти Худованд Исои Масеҳ аст, ки қудрати эҳёро дорад.
Тоҷҳо
Ду намуди асосии тоҷҳо дар Навиштаҳо зикр шудаанд.
- Тоҷи шоҳӣ (диадема) (расмӣ)
- Диадема эътирофи шукӯҳи шоҳона аст. Он ба хотири шаъну шараф, ҷалол ва бузургии мувофиқ ба вазифаи ишғолшуда ё коре, ки бояд анҷом дода шавад, пӯшида мешавад. Ин дар ин ҷо мавриди баррасӣ нест.
- Тоҷи ғолиб (стефанос) (ахлоқӣ)
- Стефанос ба хотири дастовард дода ва пӯшида мешавад (барои намоиш). Ин эътирофи ниҳоӣ, ороиши ниҳоӣ аст. Тоҷи додашуда ҳамеша ба шароите, ки дар он ба даст оварда шудааст, мувофиқ аст ва комилан баръакси онҳост.
Тоҷҳо барои масеҳиён
Тоҷҳое, ки барои масеҳиён дастрасанд, худ омӯзишҳои созанда ва мушкил мебошанд.
| | |
| --- | --- |
| Фанонопазир (вайроннашаванда) | 1 Қӯринтиён 9:25-26 (с) |
| (ниг. фаношаванда) | 1 Петрус 5:4в (с) |
| Шодии (хурсандӣ) | Филиппиён 4:1-2 (с) шодии ман, тоҷи ман 1 Таслӯникиён 2:19 (с) умед, ё шодӣ, ё тоҷи хурсандӣ |
| Адолат | 2 Тимотиюс 4:8 (с) адолат |
| Ҳаёт | Аъмол 7:54-60 (с) Яъқуб 1:12 (с) (то кай, эй Худованд, то кай?) Ваҳй 2:10 (с) |
| Ҷалол | 1 Петрус 5:4 (с) - салтанат Ибриён 13 ояти 20 |
| Тилло | Ваҳй 4:4 (с) |
Ваҳй 4:10 (с) ба Ваҳй 3:11 (с) мерасонад (ва баръакс)
Ваҳй 3 ояти 11 - ҳеҷ кас тоҷи туро нагирад
Яъне, онҳо тоҷҳои худро партофтанд - аммо - ҳеҷ кас тоҷи туро нагирад.
Тоҷҳо барои Масеҳ
Мисли ҳамеша, намунаи олӣ ва комил дар Худованд Исо, ғолиби ниҳоӣ дида мешавад. Мардон ба Ӯ тоҷи хор доданд (Матто 27:29; Марқӯс 15:17). Худо Ӯро бо ҷалол ва шараф тоҷдор кардааст (Ибриён 2:9).
Тоҷи (стефанос) нишони ғолиб, пирӯз, бартарият аст (Аъмол 7:59-60). Смирнагиён дар таъқиботи худ то ба поён, ҳатто то марг рафта буданд. Онҳо бояд дар қадрдонии Худо то ба боло мерафтанд - Тоҷи Ҳаёт.
Ғалаба дар шароити Эфсӯс хӯрдани дарахти ҳаётро, нишони қадрдонии ботиниро, сазовор мегардонад. Ғолиб дар шароити Смирна тоҷи ҳаёт, нишони қадрдонии зоҳириро, хоҳад гирифт.
Ояти 11
Касе ки гӯш дорад, бигзор бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд: «Касе ки ғолиб ояд, аз марги дуюм зарар нахоҳад дид».
Зарар нахоҳад дид - манфии мусбат - манфии хеле муайян. Тасаллои ин ваъдаҳо ҳатто ҳоло метавонад ба мо дар ҳама гуна мусибати ҳозира кӯмак кунад.
Марги дуюм на танҳо ба ҷисми одамон, балки ба ҷон ва рӯҳи онҳо низ таъсир мерасонад. Бисёре аз ғолибон метавонанд марги аввал, марги ҷисмро аз сар гузаронанд. Ҳеҷ яке аз онҳо марги дуюмро, ки дар Тахти Бузурги Сафед (Ваҳй 20:11-20) иҷро хоҳад шуд, аз сар нахоҳанд гузаронд. Шаҳидон дар замони Смирна ва инчунин дар тӯли асрҳои зиёд пас аз он, аз ҳамин ваъда, ки ба онҳо аз марги дуюми доварии абадӣ масуният медиҳад, сахт рӯҳбаланд шудаанд (Луқо 12:4-5). Навиштаҳо дар бораи чунин одамон мегӯянд: «ки ҷаҳон сазовори онҳо набуд» (Ибриён 11:38). Дар ҳар сурат, хоҳ мо бимирем ё на, чизе ҳаст, ки аз дасти инсон барои зарар расонидан берун аст. Сипас, дар ниҳоят, озмоиш ва доварии ниҳоӣ ба мӯъмин даст нахоҳад расонд. Он ки ӯро ҳоло дар азоб ва таъқиботи ҳозира нигоҳ медорад, озмоиши ниҳоиро (марги Салибро) аз сар гузаронидааст, то мӯъмин дар рӯзи доварӣ ҷасорат дошта бошад (1 Юҳанно 4:17).
Агар касе ҳамчун масеҳӣ азоб кашад, бигзор шарм надорад; балки бигзор Худоро дар ин бора ҷалол диҳад. (1 Петрус 4:16)
Худованд Исо, рӯз ба рӯз, ба мо файз медиҳад ва хоҳад дод, чунон ки ба мо лозим аст. Бигзор ин моро рӯҳбаланд кунад, ки ҳоло ба Ӯ содиқ бошем, дар ҳоле ки мо интизори омадани Ӯ ҳастем."
