Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Чаро Маро меҷустед? Оё намедонистед, ки Ман бояд дар кори Падари Худ бошам?» (Луқо 2:49)
Ин, бешубҳа, яке аз аввалин ҳикояҳо дар бораи вохӯрии касе бо Худованд Исо мебошад. Ӯ танҳо як писарбачаи хурдсол, дувоздаҳсола буд. Ин ягона сабтест, ки мо дар бораи Худованд Исо дар ҷавониаш дорем. Аз замони таваллуди Ӯ то оғози хидмати оммавии Ӯ, ин ягона ҳисоботи хаттӣ мебошад. Азбаски ин дуруст аст, он ба мо бисёр чизҳоро мегӯяд ва лаҳзаи хеле омӯзишӣ аст — махсусан барои Марям!
Аз замоне ки фаришта ба ӯ зоҳир шуда, таваллуди Худованд Исоро эълон кард, Марям чизҳои зиёдеро барои мулоҳиза кардан дошт. Ин дар суруди ӯ дар Луқо 1:46–55 ба таври зебо зоҳир мешавад. Вай дар бораи ниёзаш ба Наҷотдиҳанда (оятҳои 46–47) ва дар бораи омодагии худ барои бузург донистани Худованд бо ҷон, рӯҳ ва ҷисми худ (оятҳои 46–48) месарояд. Вай Худоро (оятҳои 46–48) барои қудрат ва раҳмати Ӯ (оятҳои 49–50), тақдир ва ҳокимияти Ӯ (оятҳои 51–53) ва барои ваъдаҳо ва вафодории Ӯ дар иҷрои онҳо (оятҳои 54–55) ҳамду сано мегӯяд.
Аммо ҳоло, солҳо гузаштанд ва писарбачаи ӯ дувоздаҳсола аст. Ба мо гуфта шудааст: «Ӯ калон шуд ва дар рӯҳ қавӣ гардид, аз ҳикмат пур шуд ва файзи Худо бар Ӯ буд» (Луқо 2:40). Одати ин ҷуфти парҳезгор ва худотарс ин буд, ки ҳар сол барои иди Фисҳ ба Ерусалим мерафтанд. Аз ин порча, мо мефаҳмем, ки онҳо бо дигарон дар корвон сафар мекарданд. «Гумон карданд, ки Ӯ дар ширкат аст, як рӯз роҳ рафтанд ва Ӯро дар байни хешовандон ва шиносонашон ҷустанд. Вақте ки Ӯро наёфтанд, ба Ерусалим баргаштанд ва Ӯро меҷустанд. Ҳоло чунин шуд, ки пас аз се рӯз Ӯро дар маъбад ёфтанд, ки дар миёни муаллимон нишаста, ҳам ба онҳо гӯш медод ва ҳам аз онҳо савол мепурсид. Ва ҳамаи онҳое, ки Ӯро шуниданд, аз фаҳмиш ва ҷавобҳои Ӯ дар ҳайрат монданд. Вақте ки Ӯро диданд, дар ҳайрат монданд; ва модараш ба Ӯ гуфт: ‘Писар, чаро ин корро бо мо кардӣ? Инак, падари ту ва ман туро бо изтироб меҷустем.’»
Худованд Исо ҷавоб дод: «Чаро Маро меҷустед? Оё намедонистед, ки Ман бояд дар кори Падари Худ бошам?» Дар ин ҷо, Худованд Исо хеле равшан мегӯяд, ки чаро Ӯ ба ин ҷаҳон омад. Дар Юҳанно 4:34 мо мешунавем, ки Ӯ мегӯяд: «Хӯроки Ман ин аст, ки иродаи Фиристандаи Худро ба ҷо оварам ва кори Ӯро ба анҷом расонам» (инчунин нигаред ба Юҳанно 6:38; Юҳанно 17:4; Юҳанно 19:30).
Марям ин вохӯриро дар дили худ нигоҳ дошт, яъне вай ҳамаи он чизеро, ки рӯй дода буд, мулоҳиза кард. Бешубҳа, вақте ки вай дар назди Салиб истода буд, ҳамаи ин чизҳо ба ёдаш омаданд (Юҳанно 19:25).
Лаҳзаи имрӯза
Худованд Исо омад, то иродаи Падарро ба ҷо оварад ва кори Ӯро ба анҷом расонад. Ва Ӯ ин корро кард! Ӯ Падарро бо вафодорӣ, итоаткорӣ ва муқаддасии комил хушнуд кард.
