Рӯзе марде, ки бо қатора сафар мекард, бо як масеҳии дар паҳлӯяш нишаста дар бораи Библия сӯҳбат кард. «Агар шумо ба ман исбот карда тавонед, ки Юнусро наҳанг фурӯ бурдааст, ман ба тамоми қисми боқимондаи Библия бовар мекунам,» гуфт ӯ.
«Дар бораи Масеҳ чӣ фикр доред?» пурсид ҳамроҳаш.
Марди аввал аз ҷавоби аҷиб ҳайрон шуда, хитоб кард: «Ин ба мавзӯъ дахл надорад.»
«Оҳ не, ин тавр нест,» ҷавоб дод дигаре. «Ба ман бигӯед, оё шумо фикр мекунед, ки Масеҳ доно буд?»
«Бале,» гуфт ӯ, «ман фикр мекунам, ки Ӯ донотарин Марде буд, ки то ҳол зиндагӣ кардааст.»
«Хуб, Ӯ ба он чизе ки шумо 'достони моҳӣ' меномед, бовар дошт, зеро бубинед, ки Ӯ дар Матто 12:40 чӣ гуфтааст.»
Беимон ҳайрон шуд, ки оят чунин мехонад: «Зеро чунон ки Юнус се рӯзу се шаб дар шиками моҳии бузург буд, ҳамон тавр Писари Одам се рӯзу се шаб дар дили замин хоҳад буд.»
«Мебинед,» гуфт масеҳӣ, «Исо ба ҳисоби Юнус бовар дошт!»
«Ташаккур, ҷаноб,» ҷавоб дод. «Ин барои ман далели кофӣ аст!»
Назари илмӣ
Баъзе одамон мегӯянд, ки дар баҳр ҳеҷ махлуқе нест, ки қодир ба чунин кори бузург бошад. Олимон беҳтар медонанд. Масалан, дар соли 1912, капитан Чарлз Томпсон дар наздикии соҳили Флорида як ширхӯри бузургро бо гарпун зад, ки вақте ба хушкӣ оварда шуд, дар он як моҳии дигари 1500-фунтӣ ёфт шуд, ки пурра фурӯ бурда шуда буд. Онҳое, ки сайди Томпсонро тафтиш карданд, гуфтанд, ки он метавонист бист марди миёнаҳаҷмро фурӯ барад!
Дарс
Барои пешгирӣ аз мушкилоти Юнус, дар иродаи Худо бимонед.
Берун аз иродаи Худо муваффақият буда наметавонад; дар иродаи Худо нокомӣ буда наметавонад.
