«Ман ғариб будам, ва шумо Маро қабул кардед.» — Матто 25:35 KJV
Ту будӣ
Ғарибе дар ин ҷо, дар Байт-Лаҳм барои Ту ҷой ёфт нашуд. Ту ниҳоли нозуки Падар будӣ; аммо, оҳ, чӣ қадар замин хушк буд! Дар шаҳри Довуд Худованди Довуд, Масеҳ, тамоман номаълум буд; халқи Ту ба зудӣ барои Ту салибро бардошт, на тахтро. Ту номаҳбуб, номатлуб ва аз ҷониби ҳама ба ҷуз чанд нафар нафрат доштӣ; зебоии аҷиби Ту аз ҷониби чашмони кӯри табиат тамоман аз даст рафт.
Ту будӣ
Ғарибе дар ин ҷо, қасрҳои филфили осмон хеле қафо монданд. Дар рӯи замин ҷое барои гузоштани сари хастаи Ту ёфт нашуд. Вақте ки дигарон дар хона паноҳгоҳ ҷустанд ва ёфтанд, Ту танҳо ба нишебиҳои Оливет рафтӣ ва Падари Худро дар он ҷо вохӯрдӣ. Рӯбоҳон сӯрохиҳои худро омода карда буданд, ҳар як парранда лонаи махсуси худро дошт; аммо Ту дар рӯи замине, ки аз гуноҳ пур буд, оромиш ёфта натавонистӣ.
Ту будӣ
Ғарибе дар ин ҷо, оғӯши Падар ҳамеша макони Ту буд. Ту танҳо будӣ, ҳарчанд бо издиҳом дар роҳ. Роҳҳои Ту чунон комил буданд, ҳар як сухан ва фикри Ту чунон пок буд, Ту аз ҷониби ҳама ба ҷуз онҳое, ки Падар таълим дода буд, нодуруст фаҳмида шудӣ. Роҳи Ту роҳи имони пурра исботшуда буд, на биниш; ҳузури Падари Ту ҳамеша ягона манбаи шодии поки Ту буд.
Ман ҳам ҳоло
Ғарибе дар ин ҷо бо Ту, дигар дар ин замин, ки ба Ту ҷуз салиб ва қабр чизе надод, худро дар хона ҳис намекунам. Худои Ту Худои ман аст, Падари Ту ҳоло аз файзи аҷиб аз они ман аст. Хонаи нур ва муҳаббати Падар ҳоло макони зисти ман аст. Ман як зоирам, ки танҳо аз роҳ рафтан бо имон бо Ту хушҳолам, то он рӯзи пурҷалол, ки ниҳоят чеҳраи Туро дар хона мебинам! Аз ҷониби Кэролин Э. Гибб
«Зеро ки ман бо Ту ғариб ҳастам.» – Забур 39:12
