Дар Мавлуди Исо мо ба якдигар тӯҳфаҳо медиҳем. Ҳангоми интихоби тӯҳфа мо ба он чизе, ки шахс мехоҳад, диққат медиҳем. Албатта, мо интизор дорем, ки гиранда тӯҳфаеро, ки мо ба онҳо додаем, кушояд. Дар ин вақти сол мо инчунин аз гирифтани тӯҳфаҳо лаззат мебарем.
Вақте ки Исо бо зани сомарӣ дар назди чоҳ сухан гуфт, Ӯ худро «тӯҳфаи Худо» номид, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ мебарад (Юҳанно 4:10-14 NIV). Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки Исо тӯҳфаи Худо ба инсоният буд. Тавассути таваллуди Исо, Худо инсон шуд. Ин тӯҳфа ниёзи бузургтарини моро қонеъ кард – аз Худо бо гуноҳҳои мо ҷудо шудан. Павлус гуфт: «Зеро музди гуноҳ марг аст, аммо тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 3:23). Чӣ қадар тафовут! Гуноҳи мо ба марг мебарад, аммо Худо ба мо ҳаёти ҷовидониро пешниҳод мекунад – то абад бо Ӯ бошем (2 Қӯринтиён 5:1-4).
Ин аст, ки чӣ тавр Худо тӯҳфаи Худро ба мо пешниҳод мекунад: «Шумо бо файз наҷот ёфтаед, тавассути имон – ва ин аз худи шумо нест, ин тӯҳфаи Худост – на аз корҳо, то ки ҳеҷ кас фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8-9). Ин ба имон вобаста аст; иқрор кардани ҳолати гунаҳкори мо ва эътироф кардани он, ки Исо ҷазои моро ҳангоми мурданаш пардохт кард, ки ба мо имкон медиҳад, ки бо Худо оштӣ шавем (1 Юҳанно 1:9). Ин имон аз Худо меояд.
Пас аз он ки Павлус мӯъминонро ба саховатмандӣ даъват кард, ӯ гуфт: «Шукр Худоеро барои тӯҳфаи бебаҳои Ӯ!» (2 Қӯринтиён 9:15). Ҳеҷ сухане наметавонад андозаи муҳаббати Худоро баён кунад. Беҳтарин тавсиф ин буд: «Худо мардуми ин ҷаҳонро ин қадар дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ки ҳар кӣ ба Ӯ имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад ва ҳеҷ гоҳ намирад» (Юҳанно 3:16 cev).
Калимаи юнонӣ барои «тӯҳфа» меҳрубонии бахшанда ва набудани арзишро барои гиранда ифода мекунад. Албатта, Худо бузургтарин бахшанда аст ва Исои Масеҳ бузургтарин тӯҳфаи Ӯст. Оё шумо тӯҳфаи Ӯро қабул кардаед? Чӣ қадар ғамгин аст, ки дар Мавлуди Исо тӯҳфаҳо додан ва гирифтан ва ҳеҷ гоҳ Масеҳро, бузургтарин тӯҳфаи ҳама, қабул накардан.
