Ҷавоне бо суръати баланд дар роҳи хеле печида бо ҷипи худ ва дӯсташ дар паҳлӯяш меронд. Ногаҳон ӯ идораро аз даст дод, баъд садои тормоз ва бархӯрди сахти металл ва гӯшт.
Баъд, садои ёрии таъҷилӣ. Сарфи назар аз маҳорати духтурон ва ҳамшираҳои шафқат, Алекс, ки ҳамагӣ 20 сол дошт, мурда эълон шуд. Дӯсташ Исҳоқ, ки дар паҳлӯяш буд, аз даҳшати он чизе ки дид, осеб дид, гарчанде ки мӯъҷизавӣ танҳо чанд харошида дошт.
Агар шумо аз ин ҷавон шаби пеш мепурсидед: «Боқимондаи вақти ту чӣ қадар аст?» оё ӯ метавонист ба шумо бигӯяд? Не, ӯ наметавонист.
Ӯ бо муҳаббат ба зиндагӣ маълум буд ва ҳамеша дар бораи коре, ки хоҳад дошт, хонаи калоне, ки мехарад, духтари зебое, ки издивоҷ мекунад, сухан мегуфт. Аммо дар як лаҳза, ӯ ба абадият рафт...
Сарнавишти абадии шумо
Ва ҳоло ман мехоҳам аз шумо ҳамон саволро пурсам: «Боқимондаи вақти ту чӣ қадар аст?» Боз ҳам ҷиддитар, «Вақте ки шумо ин ҳаётро тарк мекунед, ба куҷо меравед?» Ман хушҳолам, ки ба шумо мегӯям, ки барои ин ҷавон ин бо Масеҳ будан буд, ки хеле беҳтар аст. Бале, ӯ Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кард. Шумо қабул кардед? Умедворам, ки шумо ин саҳифаро хонданро идома медиҳед, зеро ман мехоҳам ба шумо бигӯям, ки чӣ тавр шумо метавонед бо итминони комил донед, ки абадиятро дар куҷо мегузаронед. Бале, мо метавонем бо ваколати Каломи Худо сарнавишти ҷони намирандаи худро донем.
Ҳақиқати умумии гуноҳ
Аммо шумо шояд бигӯед: «Ман шахси бад нестам, ман ҳеҷ гоҳ кори ҷиддие накардаам. Ман фикр мекунам, ки вақте мемирам, ҳама чиз бо ман хуб хоҳад буд — ҳарчанд умедворам». Худое, ки дили шуморо медонад, мегӯяд:
Фарқе нест, зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд (Румиён 3:22-23).
Таъмини Худо барои бахшиш
Ин меъёр ҳамаи моро, ҳам шумо ва ҳам маро ва ҷавонро дар ин садама ва дӯсташро нишон медиҳад. Оё шумо ҳеҷ гоҳ, дар ҳузури Худо, ба Ӯ гуфтаед, ки шумо гуноҳкор ҳастед? Ӯ шуморо дӯст медорад, дӯсти ман, ва Ӯ роҳеро фароҳам овардааст, ки ҳамаи гуноҳҳои шумо то абад бартараф карда шаванд.
Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад (1 Юҳанно 1:7).
Роҳ ба ҳаёти ҷовидонӣ
Каломи Худо ба мо мегӯяд:
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
