Оё ИСО Сабаби ин фасл аст Танҳо?
«Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт. Зеро бо дил инсон ба адолат имон меоварад; ва бо даҳон ба наҷот эътироф карда мешавад.» Румиён 10:9-10 KJV
Дар мавсими Мавлуди Исо мо аксар вақт мешунавем, ки Исо сабаби ин фасл аст. Ман хеле шубҳа дорам, ки Худованд мехоҳад сабаби танҳо як фасл бошад. Ман фикр мекунам, ки Ӯ беҳтар мебуд, ки ҳар рӯз ба ёд оварда шавад. Исо аз мо хоҳиш кардааст, ки ба Ӯ бо дилҳои худ имон оварем, таъмид гирем, то нишон диҳем, ки ба Ӯ имон дорем, ва Ӯро зуд-зуд дар ҳар фасл бо иштирок дар як зиёфати рамзӣ, ки марги Ӯро то омаданаш эълон мекунад, ба ёд оварем (1 Қӯринтиён 11:26). Ӯ мехоҳад, ки мо ба Ӯ ҷисмҳои худро ҳамчун қурбониҳои зинда диҳем (Румиён 12:1). Ӯ мехоҳад, ки меваи лабҳои мо, ки ҳамду сано аст (Ибриён 13:15). Бисёре аз одамоне, ки Масеҳро дар мавсими Мавлуди Исо ибодат мекунанд, он чиро, ки Ӯ хоҳиш кардааст, иҷро мекунанд, аммо бисёриҳо не. Чӣ қадар аз мо дар ин мавсими ид ростқавлона бо Масеҳи Китоби Муқаддас, ки моро дӯст медорад ва барои мо мурд, машғулем?
Дар оятҳои боло ба мо гуфта шудааст, ки Худованд дилҳои моро мехоҳад. Ман боварӣ дорам, ки ин маънои онро дорад, ки Ӯ инчунин муҳаббат, садоқат, дӯстӣ ва итоаткории моро мехоҳад. Ӯ намехоҳад, ки мо танҳо дар бораи Ӯ имон оварем; Ӯ мехоҳад, ки мо ба Ӯ имон оварем. Ӯ муаллифи наҷоти абадии мост; Ӯ аввалу охир аст; Ӯ ибтидо ва интиҳост; Ӯ Касест, ки ҳаст ва буд ва хоҳад омад; Ӯ Масеҳ аст; Ӯ Марди Ғамҳост; Ӯ инчунин Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандҳост; Ӯ дӯсти гуноҳкорон аст; Ӯ Шоҳзодаи Сулҳ аст; ва Ӯ Наҷотдиҳандаи мо, Худованд ва Худои мост.
Аксари ҷаҳон имон наоварданд вақте ки Ӯ бори аввал омад, ҳарчанд Ӯ ҳамон тавре ки дар Аҳди Қадим пешгӯӣ шуда буд, омад. Чанд марди хирадманди ғайрияҳудӣ, ки эҳтимолан пешгӯиҳои Дониёлро медонистанд, ба Ӯ имон оварданд ва аз Шарқ барои ибодати Ӯ омаданд. Аммо яҳудиён дар маҷмӯъ умедҳои худро ба наҷотдиҳандаи сиёсӣ, на рӯҳонӣ, баста буданд ва аз ин рӯ даъвоҳои Ӯро рад карданд. Одамони диндор Ӯро аз даст доданд, аммо чанд донишманди пешгӯиҳои Аҳди Қадим дар дилҳои худ имон оварданд ва Ӯро ибодат карданд.
Худованд, ки дар оғил таваллуд шуд ва дар салиб маслуб шуд, даъвои ҷасурона кард; Ӯ гуфт: «Ман боз хоҳам омад» (Юҳанно 14:3). Ӯ барои доварӣ кардани ҷаҳон барои рад кардани Ӯ меояд. Ӯ инчунин салтанати одилонаи Худро барпо хоҳад кард (2 Тимотиюс 4:1), ки дар пешгӯиҳои Китоби Муқаддас пешгӯӣ шудааст. Аммо пеш аз он ки Ӯ ин корҳоро кунад, Ӯ меояд, то онҳоеро, ки ба Ӯ дар дилҳои худ имон овардаанд, аз хашми Худаш наҷот диҳад (1 Таслӯникиён 4:13-18). Онҳо то абад бо Ӯ хоҳанд буд.
Худованд мехоҳад, ки мо имон оварем дар дилҳои худ, ки кӯдаке, ки дар Байт-Лаҳм таваллуд шуда буд, ба салиб рафт, то барои гуноҳҳои мо бимирад, ва Ӯ аз мурдагон эҳё шудааст. Ӯ зинда аст ва боз меояд. Ӯ мехоҳад, ки мо ҳамеша бо Ӯ машғул бошем, на танҳо дар мавсими Мавлуди Исо. Ӯ мехоҳад, ки Наҷотдиҳанда ва Худованди мо барои ҳама фаслҳо бошад.
